III SA/Kr 525/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Molczyk WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej M. O. – K. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wydania prawa jazdy I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata A. S. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], po przeprowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r. o wydaniu prawa jazdy kategorii B nr [...] serii [...] dotyczącej P. Z.: 1. uchylił decyzję ostateczną Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r. o wydaniu P. Z. prawa jazdy kategorii B nr [...] na blankiecie serii [...], 2. odmówił wydania P. Z. prawa jazdy kategorii B. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.", w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r., nr 30 poz. 151 ze zm.; obecnie t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 600 ze zm.), dalej "u.k.p.". Decyzji na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 11 lutego 2009 r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek P. Z. o wydanie prawa jazdy kategorii B. Do wniosku załączono m. in. zaświadczenie o ukończeniu kursu dla osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy. P. Z. ubiegając się o uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii B, przystąpiła w dniu 2 lutego 2009 r. do egzaminu i uzyskała wynik pozytywny. Wobec powyższego w dniu [...] 2009 r. została wydana decyzja o wydaniu P. Z. prawa jazdy kategorii B nr [...] na blankiecie serii [...]. W dniu 2 sierpnia 2013 r. do Urzędu Miasta wpłynął sprzeciw Prokuratora Rejonowego z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt. [...] od ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r. W sprzeciwie wskazano, że decyzja została wydana na podstawie zdobytych drogą przestępstwa fałszywych dowodów na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności. Prokurator wniósł o wznowienie postępowania w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. W związku z powyższym postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] 2009 r. zostało wznowione postanowieniem w dniu 12 sierpnia 2013 r. Art. 11 ust. 1 u.k.p. (poprzednio art. 90 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym) określa warunki, które należy spełnić aby otrzymać prawo jazdy. Należą do nich m. in. odbycie wymaganego dla danej kategorii szkolenia. Tymczasem ze sprzeciwu Prokuratora wynikało, że decyzja o przyznaniu P. Z. uprawnień do kierowania pojazdami została wydana na podstawie zdobytych drogą przestępstwa fałszywych dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności. Na dowód powyższych twierdzeń Prokurator dołączył do sprzeciwu kserokopię wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt. [...], z którego wynika, że E. B. w dniu 5 lipca 2008 r., będąc osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu, poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu nr [...] o odbyciu szkolenia teoretycznego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii B, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, iż P. Z. w szkole "A" E. B. odbyła 32 godziny szkolenia, gdy w rzeczywistości odbyła ich tylko 6. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organ stwierdził, że P. Z. nie spełniła przesłanek do wydania decyzji o wydaniu prawa jazdy kategorii B wskazanych w art. 11 ust. 1 u.k.p., a zatem należy orzec o odmowie wydania prawa jazdy tej kategorii. P. Zon wniosła od powyższej decyzji odwołanie podnosząc, że kurs teoretyczny miała w szkole "A" E. B., w którym uczestniczyła 6 dni po 4 godziny, a nie 6 godzin. Wyjaśniła, że ponieważ mieszka w tym samym bloku co E. B. (jest jego sąsiadką) poprosiła, by przyszedł do niej do domu, ponieważ był chora i razem uczyli się na komputerze testów. Podała, że świadkiem była jej matka, która była w domu. E. B. był u niej tydzień po 2 godziny. Teoretycznie była szkolona przez więcej niż 30 godzin, w związku z tym zdaniem skarżącej, decyzja nie jest słuszna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 3, art. 11 u.k.p., § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31.07.2012 r. w sprawie wydania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2012, poz. 1005), art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołując treść art. 145 § 1, art. 147 K.p.a. wskazał, że w sprawie Prokurator zgłosił sprzeciw od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r. o wydaniu skarżącej prawa jazdy kat. B nr [...] na blankiecie serii [...], wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 i § 2 K.p.a. Wniesienie sprzeciwu przez prokuratora nakłada na właściwy organ administracji publicznej obowiązek wszczęcia w sprawie postępowania z urzędu. W związku z tym organ stwierdził, że zasadnie organ I instancji po otrzymaniu sprzeciwu wznowił postępowanie z urzędu postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2013 r., doręczonym skarżącej w dniu 16 sierpnia 2013 r. Granice wznowionego postępowania wyznacza treść art. 145 § 1 K.p.a., stąd organ administracji musi zbadać, czy i w jakim zakresie postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte wadą wymienioną w tych przepisach. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu organ prowadzi postępowanie, którego celem jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. Etap ten kończy się wydaniem albo decyzji z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., albo decyzji z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., względnie decyzji na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dowody pozyskane w prowadzonym postępowaniu uzasadniają przyjęcie, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Powołanie się przez organ I instancji w podstawie prawnej również na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. nie powoduje jednak uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż w sprawie zapadłaby identyczna decyzja administracyjna. Wobec prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt [...], zastosowanie w sprawie ma art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Odnosząc się do przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. organ wskazał, że wznowienie postępowania jest w tym przypadku możliwe wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące warunki: 1) w decyzji ostatecznej organ administracyjny poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód, 2) sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, 3) na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną. W odniesieniu do dokumentów wyróżnia się fałsz materialny i fałsz intelektualny. Podrobienie dokumentu jest fałszem materialnym i polega na sporządzeniu dokumentu z zachowaniem pozorów, jak gdyby pochodził od wystawcy lub przerobieniu dokumentu tzn. nadaniu dokumentowi innej treści niż była pierwotnie. Fałsz intelektualny wyraża się w poświadczeniu nieprawdy, choć sam dokument co do formy jest autentyczny i nie budzi zastrzeżeń (wyrok NSA z dnia 22 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 1924/98, LEX nr 48553). Oczywistość fałszu dowodu i niezbędność wznowienia muszą wystąpić łącznie. W orzecznictwie sądów podkreśla się, że przez oczywistość fałszu dowodu należy rozumieć przypadki, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika nieprawdziwość dowodu bez prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 3 września 1998 r., sygn. akt II SA 921/98 LEX nr 41405, wyrok NSA z dnia 6 września 1999 r., sygn. akt IV SA 925/97, LEX nr 48239). Organ odwoławczy wskazał, że orzekając we wznowionym postępowaniu organ bierze pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu orzekania. Powoduje to konieczność rozpatrzenia sprawy na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, która weszła w życie w dniu 19 stycznia 2013 r. Z tym samym dniem utraciły moc odpowiednie przepisy dotyczące powyższych kwestii zawarte w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz.U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.). Dlatego też przywołując treść art. 3 ust. 1, art. 10 ust. 1 u.k.p., organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. prawo jazdy jest wydawane osobie, która odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. W sprawie na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt [...], uznano E. B. za winnego popełnienia m.in. 59 przestępstw z art. 230 § 1 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. w zw. z art. 91 § 1 K.k. oraz 40 przestępstw z art. 271 § 1 K.k. w zw. z art. 91 § 1 K.k. I tak E. B. został uznany za winnego tego, że w dniu 5 lipca 2008 r., będąc osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu, poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu nr [...] o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii B, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, iż skarżąca w szkole "A" E. B. odbyła 32 godziny szkolenia teoretycznego wymaganych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, gdy w rzeczywistości odbyła ich jedynie około 6 (pkt LXIII wyroku). Zgodnie z obowiązującym obecnie rozporządzeniem (§ 8) liczbę godzin zajęć w zakresie części teoretycznej i praktycznej szkolenia dla każdej osoby podlegającej szkoleniu podstawowemu ustala indywidualnie instruktor w porozumieniu z tą osobą, przy czym: liczba godzin dla zajęć w zakresie części teoretycznej szkolenia nie może być mniejsza niż 30 godzin w zakresie prawa jazdy kategorii Al, A2, A, Bl, B, T lub pozwolenia - w tym co najmniej 4 godziny w zakresie części teoretycznej szkolenia i ćwiczeń w zakresie udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie odbyła szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii wymaganego zarówno na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym jak i obecnie obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami. Organ odwoławczy stwierdził, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne przed wydaniem skarżącej prawa jazdy kat. B, okazały się fałszywe. Powołany wyżej wyrok wskazuje na to, że dokument przedstawiony wraz z wnioskiem o wydanie prawa jazdy potwierdzał nieprawdę. Zasadne, więc stało się wznowienie postępowania w sprawie, a następnie, ze względu na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., uchylenie decyzji o przyznaniu skarżącej uprawnień w zakresie kierowania pojazdami określonymi kat. B oraz odmówienie przyznania uprawnień. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W związku z tym, że wyszło na jaw, iż skarżąca nie spełniła wszystkich wymagań określonych przepisami do przyznania jej prawa jazdy kat. B, należało orzec o odmowie przyznania jej uprawnień. Jak wynika bowiem z art. 11 ust. 1 u.k.p., prawo jazdy jest wydawane osobie, która odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ administracyjny związany jest ustaleniem prawomocnego wyroku sądu co do okoliczności wynikających ze skazania za określone przestępstwo i w niniejszej sprawie jest to przesłanka skutkująca wznowieniem postępowania w sprawie. Podkreślił też, że wszystkie przesłanki z art. 11 ust. 1 u.k.p. muszą być spełnione, aby danej osobie mogło być wydane prawo jazdy. W tej sytuacji nie zachowano przewidzianej przepisami procedury przyznawania uprawnień - skarżąca nie odbyła szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. W takim przypadku ryzyko związane z ruchem pojazdów wzrasta poza stopień akceptowalny przez ustawodawcę. W związku z powyższym decyzja, na mocy której przyznano uprawnienia do prowadzenia pojazdów nie może się ostać i podlega uchyleniu. P. Z. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ją w całości. Zarzuciła decyzji naruszenie przepisów dotyczących podstawy prawnej rozstrzygnięcia jak i postępowania w sprawie, które nie wyjaśniło w całości stanu faktycznego przez: - nieustalenie na podstawie dostępnych dowodów w sprawie, że skarżąca odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy kat. B wymagane na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym jak i obecnie obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami, - nieustalenie powodów, dla których błędne ustalenia będące podstawą wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt [...] skazującego E. B. za poświadczenie nieprawdy w zaświadczeniu nr [...] o ukończeniu szkolenia podstawowego w szczególności przez skarżącą, nie zostały przez nią zaskarżone. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, że ponosi konsekwencje niezawinionego przez siebie działania osób trzecich, będące bądź przestępstwem bądź zaniechaniem związanym z wyjaśnianiem sprawy w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca oświadczyła, że spełniła wszystkie wymogi przewidziane prawem, czego dowodem są dokumenty, które otrzymała od E. B., a które to dokumenty mogły być uzyskane bez trudności i w postępowaniu administracyjnym i wcześniej w postępowaniu karnym. Z treści tych dokumentów (w załączeniu) oraz przytoczonych przepisów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że skarżąca odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy kat. B wymagane na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym jak i obecnie obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami. Dlatego skarżąca uważa, że decyzja pozbawiająca ją prawa jazdy jest sprzeczna z prawem. Ponadto oświadczyła, że wraz z rodzicami korzysta ze wsparcia pomocy społecznej, więc niepodobieństwem jest, by uzyskała prawo jazdy w drodze przestępstwa, gdyż pilnie uczyła się nawet w czasie choroby i w wyniku tego pomyślenie zdała egzamin na prawo jazdy. Skarżąca oświadczyła też, że wyrok skazujący E. B. był następstwem dobrowolnego poddania się przez niego karze. Nie był on do końca świadomy konkretnych osób, które zostały uznane za nie uczestniczące w szkoleniu kursowym. Także w tym postępowaniu nie przedstawił on dokumentów, które na żądanie skarżącej obecnie ujawnił. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całej rozciągłości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, że wobec prawomocnego wyroku sądu, z którego wynika, że E. B. poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu nr [...], które zostało dołączone przez skarżącą do wniosku o wydanie prawa jazdy, stwierdzić należy, że skarżąca nie spełniała przesłanek do wydania jej prawa jazdy kat. B i nie sanują powyższego dokumenty dołączone do skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podkreśliło, że organ administracyjny związany jest ustaleniem prawomocnego wyroku sądu, co do okoliczności wynikających ze skazania za określone przestępstwo i w niniejszej sprawie jest to jedyna przesłanka skutkująca wznowieniem postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Poza sporem w sprawie jest, że ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r. orzeczono o wydaniu P. Z. prawa jazdy kategorii B nr [...] na blankiecie serii [...], na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Decyzja ta została wydana na wniosek P. Z. o wydanie prawa jazdy kategorii B, do którego załączono m. in. zaświadczenie o nr [...] o odbyciu szkolenia teoretycznego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii B, wystawione przez E. B. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt [...], uznano E. B. za winnego popełnienia m.in. 59 przestępstw z art. 230 § 1 K.k. w zw. z art. 65 § 1 K.k. w zw. z art. 91 § 1 K.k. oraz 40 przestępstw z art. 271 § 1 K.k. w zw. z art. 91 § 1 K.k. I tak E. B. został uznany za winnego tego, że w dniu 5 lipca 2008 r., będąc osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu, poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu nr [...] o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii B, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, iż P. Z. w szkole "A" E. B. odbyła 32 godziny szkolenia teoretycznego wymaganych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, gdy w rzeczywistości odbyła ich jedynie około 6 (pkt LXIII wyroku). Zgodnie z art. 11 P.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku" w rozumieniu art. 11 P.p.s.a. rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia. Sąd administracyjny pozbawiony jest możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń odnoszących się do sfery faktów dowodowych istotnych dla stwierdzenia popełnienia przestępstwa. Sąd administracyjny jest związany wyrokiem skazującym także co do ustaleń dotyczących popełnienia przestępstwa przez inne osoby (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30.04.2013 , sygn. I FSK 914/12, LEX nr 1336111). Wzgląd na respektowanie zasady rozszerzonej prejudycjalności wyroku karnego sprzeciwia się możliwości podważania dokonanych w nim ustaleń w postępowaniu administracyjnym z powołaniem się na okoliczność, że strony postępowania administracyjnego nie uczestniczą w postępowaniu karnym i nie mogą wpływać na jego przebieg oraz poczynione w nim ustalenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.09.2012 r., sygn. I FSK 1461/11, LEX nr 1243744). Zasada wynikająca z art. 11 P.p.s.a. pośrednio odnosi się do organów administracyjnych, które dokonują ustaleń faktycznych ocenianych następnie w drodze kontroli sądowo administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.05.2011r, sygn. I GSK 213/10, LEX nr 1080743). Przywołane powyżej jednolite stanowisko orzecznictwa Sąd orzekający w sprawie poddanej kontroli w pełni akceptuje. W konsekwencji nie mógł przynieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze zarzut nieustalenia przez organy powodów, dla których błędne ustalenia będące podstawą wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt [...] skazującego E. B. za poświadczenie nieprawdy w zaświadczeniu nr [...] o ukończeniu szkolenia podstawowego w szczególności przez skarżącą, nie zostały przez nią zaskarżone. Podobnie należy ocenić argumentację skarżącej, że jak dowiedziała się w trakcie postępowania wyrok skazujący E. B. był następstwem dobrowolnego poddania się przez niego karze. Nie był on do końca świadomy konkretnych osób, które zostały uznane za nie uczestniczące w szkoleniu kursowym. Także w tym postępowaniu nie przedstawił on dokumentów, które na żądanie skarżącej obecnie ujawnił. Nie mogła, więc również przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącej, że odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy kat. B wymagane na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym jak i obecnie obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami czego dowodem są dokumenty, które otrzymała od skazanego E. B. i które dołączyła do skargi. Skoro, zatem organ administracyjny związany jest ustaleniem prawomocnego wyroku sądu co do okoliczności wynikających ze skazania za określone przestępstwo, a z przywołanego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt [...] wynika, że E. B. poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu nr [...], które zostało dołączone przez skarżącą do wniosku o wydanie prawa jazdy, prawidłowo przede wszystkim organy uznały, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., który określa, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Prawidłowo, więc zostało wznowione postanowieniem w dniu 12 sierpnia 2013 r. postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r. o wydaniu skarżącej prawa jazdy kategorii B nr [...], serii [...]. Następnie w tak wznowionym postępowaniu, ze względu na wystąpienie przesłanki o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., trafnie organ I instancji decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] orzekł o uchyleniu decyzji o przyznaniu skarżącej uprawnień w zakresie kierowania pojazdami określonymi kat. B oraz odmówieniu przyznania tych uprawnień, które to stanowisko zaakceptował organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Zgodnie, bowiem z treścią art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Prawidłowo w ocenie Sądu, organ odwoławczy wyjaśnił, że dowody pozyskane w prowadzonym postępowaniu uzasadniają przyjęcie, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Zatem powołanie się przez organ I instancji w podstawie prawnej również na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. nie powoduje jednak uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż w sprawie zapadłaby identyczna decyzja administracyjna. Wobec prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt [...], zastosowanie w sprawie ma art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Ponadto prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że orzekając we wznowionym postępowaniu organ bierze pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu orzekania. Powoduje to konieczność rozpatrzenia sprawy na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, która weszła w życie w dniu 19 stycznia 2013 r. Z tym samym dniem utraciły moc odpowiednie przepisy dotyczące powyższych kwestii zawarte w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, który stanowił podstawę prawną uchylonej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r. o wydaniu skarżącej prawa jazdy kategorii B nr [...], serii [...] - określał, że prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli odbyła wymagane dla danej kategorii szkolenie. Z przywołanego już wyroku sądu karnego wynikało, że E. B. został uznany za winnego tego, że w dniu 5 lipca 2008 r., będąc osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu, poświadczył nieprawdę w zaświadczeniu nr [...] o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii B, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, iż skarżąca w szkole "A" E. B. odbyła 32 godziny szkolenia teoretycznego wymaganych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, gdy w rzeczywistości odbyła ich jedynie około 6 (pkt LXIII wyroku). Wskazane w tym wyroku rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. z 2005 r., nr 217, poz. 1834), w treści § 3 ust. 1 pkt 1a załącznika nr 3 określało, że liczbę godzin zajęć teoretycznych i praktycznych dla każdej osoby podlegającej szkoleniu podstawowemu ustala indywidualnie instruktor, przy czym liczba godzin dla zajęć teoretycznych nie może być mniejsza niż 30 godzin w zakresie kategorii A, A1, B, B1, T prawa jazdy lub pozwolenia - w tym co najmniej 4 godziny szkolenia teoretycznego i ćwiczeń w zakresie udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych. Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 1 pkt 3 u.k.p. prawo jazdy jest wydawane osobie, która odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii. Ponadto zgodnie z treścią § 8 ust. 1 pkt 1 lit. a obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (Dz.U. z 2012 r., poz. 1019), liczbę godzin zajęć w zakresie części teoretycznej i praktycznej szkolenia dla każdej osoby podlegającej szkoleniu podstawowemu ustala indywidualnie instruktor w porozumieniu z tą osobą, przy czym: liczba godzin dla zajęć w zakresie części teoretycznej szkolenia nie może być mniejsza niż 30 godzin w zakresie prawa jazdy kategorii Al, A2, A, Bl, B, T lub pozwolenia - w tym co najmniej 4 godziny w zakresie części teoretycznej szkolenia i ćwiczeń w zakresie udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych. Wobec powyższego prawidłowo zdaniem Sądu, organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie odbyła szkolenia wymaganego do uzyskania prawa jazdy danej kategorii wymaganego zarówno na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym jak i obecnie obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami. Okoliczności tych skarżąca wobec ustaleń wynikających z sentencji przedmiotowego wyroku karnego, dotyczących osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia nie mogła skutecznie podważyć ani na etapie postępowania administracyjnego, ani sądowego, podnoszonymi początkowo w odwołaniu, a następnie w skardze zarzutami oraz dołączonymi do skargi dokumentami. Na marginesie należy zauważyć, że przywołane powyżej rozporządzenia wykonawcze zarówno poprzednio obowiązujące jak i obowiązujące obecnie, nie przewidywały prowadzenia szkolenia kandydatów ubiegających się o wydanie prawa jazdy w miejscu zamieszkania takich osób. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a. O wynagrodzeniu wyznaczonego dla skarżącej adwokata orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z art. 29 ust.1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (t.j. Dz.U. z 2009 r., nr 146, poz. 1188 ze zm.), określając ich wysokość na podstawie § 19 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).