III SA/Kr 534/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania w stosunku do niego zaskarżonej decyzji w całości w sprawie ze skarg J. S. i Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2015 r. nr [ ] w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji postanawia oddalić wniosek J. S. wniósł 25 kwietnia 2015 r. (data nadania) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2015 r. nr [.....] utrzymującą w mocy decyzję Starosty M. z dnia [.....] 2015 r. nr [.....], ustalającą opłatę eksploatacyjną za wydobycie kopaliny (opoki) bez wymaganej koncesji w okresie od 8 kwietnia 2009 r. do 20 kwietnia 2009 r., na działce ewidencyjnej nr [....] w m. S., gmina M., w wysokości 384 000 zł solidarnie do zapłaty J. S. oraz Z. G. Z. G. wniósł osobną skargę od ww. decyzji. W swojej skardze J. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w stosunku do niego zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zobowiązanie wynikające z zaskarżonych decyzji nie powstało, wobec czego wykonanie decyzji byłoby niesprawiedliwe. Podniósł, że wykonanie nawet części decyzji oznaczałoby powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody. Wskazał, że jest chory na cukrzycę, załączył zaświadczenie lekarskie. Podniósł, że działalność gospodarczą prowadzi w niewielkim zakresie, nie uzyskuje z niej znaczących dochodów, a wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje likwidację prowadzonej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają, zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile, bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków to, bowiem pojęcia nieostre. Konkretyzację zawartej w nich treści powiązać należy z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, w rozpatrywanym przypadku z konsekwencjami, jakie dla skarżącego wynikają z wykonania ww. decyzji w przedmiocie nałożenia 384 000 zł opłaty. Należy jednakże zauważyć, że skarżący nie wykazał w jaki sposób w przypadku wykonania decyzji grozi skarżącemu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody przez likwidację prowadzonej działalności gospodarczej, szczególnie, że nie przynosi ona jego zdaniem znaczących dochodów. Nadto nie wykazano, na czym miałaby polegać nieodwracalność zmian powstałych w następstwie wykonania decyzji. Skąpe uzasadnienie w tym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie ustalenia, iż w tym konkretnym przypadku wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Żądając wstrzymania wykonania decyzji skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy jedynie złożenie stosownego wniosku, czy powtórzenie przesłanek ustawowych. Twierdzenia strony powinny, bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał wystarczających tez bądź twierdzeń odnoszących się do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Nie powołano ponadto wystarczających okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Trudno uznać fakt chorowania przez skarżącego na cukrzycę za uzasadnienie udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów czy okoliczności choćby uprawdopodobniających groźbę likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. Jest to o tyle istotne, że sąd administracyjny nie ma obowiązku działania w tej kwestii z urzędu. W konsekwencji Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.