III SA/Kr 549/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na uchwałę Rady Gminy Wierzchosławice z dnia 30 marca 2017 r. Nr XXXI/207/2017 w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 lutego 2017 r. T. K., na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, z późn. zm.) wezwał Radę Gminy Wierzchosławice do "unieważnienia wyborów sołeckich w sołectwie Bobrowniki Małe". Rada Gminy Wierzchosławice w dniu 30 marca 2017 r. podjęła uchwałę nr XXXI/207/2017 w sprawie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożonego przez T.K. Na podstawie: art. 101 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym. Rada Gminy Wierzchosławice odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W związku z takim rozstrzygnięciem T. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie skargę, w której wniósł o unieważnienie wyborów sołeckich w sołectwie Bobrowniki Małe, zarządzenie nowych wyborów a także o zasądzenie odszkodowania w wysokości czteroletniej diety sołtysa, 10 000 zł zadośćuczynienia oraz nakazania przeprosin w Biuletynie Gminnym i na posiedzeniu Rady Gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Wierzchosławice wniosła o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżona uchwała nie jest aktem, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, bowiem jej przedmiot nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Z treści skargi wynika w sposób jednoznaczny, że jej przedmiotem jest uchwała Rady Gminy Wierzchosławice z dnia 30 marca 2017 r. nr XXXI/207/2017 w sprawie załatwienia (uznania za bezzasadne) wezwania wystosowanego przez skarżącego do tej Rady o usunięcie naruszenia prawa. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Na podstawie tej regulacji przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą się stać tylko takie uchwały lub zarządzenia podjęte przez organ gminy, które rozstrzygają w sposób władczy o prawach lub obowiązkach skarżącego i jednocześnie są aktami "z zakresu administracji publicznej". Chodzi zatem o uchwały zawierające element regulacyjny, zobowiązujący, zakazujący czy dozwalający, aby możliwe było oddziaływanie na interes prawny skarżącego (vide W. Kisiel, teza 2.2., komentarz do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, System Informacji Prawnej Lex). Zdaniem Sądu, należy nadto zwrócić uwagę, że w przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym chodzi o interes prawny mający oparcie w przepisach prawa materialnego tzn. taki, który kształtuje prawnomaterialną sytuację strony skarżącej. Skarga na uchwałę załatwiającą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie jest skargą na uchwałę, która kształtuje materialnoprawną sytuację skarżącego w sprawie niniejszej, a tym samym skardze tej nie może zostać nadany bieg prowadzący do merytorycznego jej rozpoznania. Jak wynika z treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skuteczna realizacja w tym trybie prawa do sądu następuje według następującego schematu: najpierw następuje podjęcie uchwały z zakresu administracji publicznej zawierającej wyżej wspomniany "element regulacyjny"; następnie podmiot niezadowolony z treści tej uchwały wnosi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które może zostać załatwione "uchwałą w sprawie wezwania" lub do którego organ się nie ustosunkuje; końcowo podmiot niezadowolony może wnieść skargę do sądu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przy czym powinna być to skarga nie na "uchwałę w sprawie wezwania" ale na uchwałę z zakresu administracji publicznej (której w wezwaniu zarzucał naruszenie prawa). Schemat ten oznacza, że "uchwała w sprawie wezwania" nie jest uchwałą z zakresu administracji publicznej zawierającą element regulacyjny dla praw lub obowiązków materialnoprawnych skarżącego, ale jest tylko etapem na drodze do zaskarżenia uchwały pierwotnej (regulacyjnej). Stąd też "uchwała w sprawie wezwania" nie posiada samodzielnego, podlegającego odrębnemu zaskarżeniu bytu prawnego. Nie jest ona zatem uchwałą, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. tj. aktem prawa miejscowego lub innym aktem organu jednostki samorządu terytorialnego podjętym z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu. Wezwanie, którego zaskarżona w sprawie niniejszej uchwała z dnia 29 października 2015 r. dotyczy, jest jedynie warunkiem formalnym kwestionowania przed sądem uchwał, wobec których wezwanie było kierowane. Stąd też skarga na uchwałę z dnia 29 października 2015 r. jest niedopuszczalna (vide np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 624/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.