III SA/Kr 55/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Barbara Pasternak Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty nagrody rocznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego P. N. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem personalnym Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia 29 czerwca 2018 r. nr [...] P. N. został przeniesiony ze służby w Policji z dniem 1 lipca 2018 r. do służby w Służbie Ochrony Państwa z zachowaniem ciągłości służby. Pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. P. N. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o wypłacenie nagrody rocznej za służbę pełnioną w Komendzie Miejskiej Policji w 2018 r. Decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] Komendant Miejski Policji odmówił wypłacenia P. N. nagrody rocznej za służbę w Policji pełnioną w 2018 r. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji podniósł, że art. 70 ust. 4 ustawy o Służbie Ochrony Państwa jednoznacznie wskazuje, że funkcjonariusz innej formacji (stanowiącej zamknięty katalog podmiotów objętych tą instytucją), przeniesiony do służby w SOP zachowuje ciągłość służby. Organ podał, że rozwiązanie jednego stosunku służbowego z jednoczesnym nawiązaniem nowego stosunku służbowego skutkuje tym, że pomimo zawiązania się stosunku w SOP, funkcjonariusz przeniesiony z poprzedniej formacji do SOP zachowuje ciągłość służby tak, jak gdyby czynność rozwiązania poprzedniego i nawiązania nowego stosunku nie nastąpiła. Konstrukcja przeniesienia pomiędzy służbami gwarantuje jednocześnie to, że pomimo konieczności zakończenia poprzedniego i nawiązania nowego stosunku służbowego funkcjonariusz SOP nie będzie pozostawał poza służbą ani jednego dnia, ale z dniem, z którym utraci status funkcjonariusza innej służby, w tym przypadku Policji, jednocześnie w dniu następnym nabędzie przymiot funkcjonariusza SOP. Następnie Komendant Miejski Policji wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Analogicznie, w myśl art. 174 ust. 1 ustawy o SOP za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymywanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje dla funkcjonariuszy SOP. W przypadku pełnienia przez policjanta w roku kalendarzowym służby w różnych jednostkach organizacyjnych Policji nagrodę roczną przyznaje się i wypłaca w jednostce, która była w danym roku ostatnim miejscem pełnienia przez niego służby (art. 110 ust. 12 ustawy o Policji). Organ I instancji podał również, że nagroda roczna jest należnością przewidzianą dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby w Policji, a nie przysługującą funkcjonariuszom przenoszonym do innej służby, w tym przypadku Służby Ochrony Państwa. W rozpatrywanym przypadku przełożony, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, nie jest uprawniony do przyznania nagrody rocznej za okres pełnionej służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym następuje przeniesienie funkcjonariusza Policji do SOP. Funkcjonariusz przeniesiony do SOP zachowuje bowiem ciągłość służby, a zatem służba w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP musi być traktowana równorzędnie ze służbą w SOP. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa, Komendant SOP określając okres służby i stażu funkcjonariusza, uznaje je za równorzędne i przyjmuje odpowiednio, że jeden dzień służby i stażu w Policji odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w SOP. Komendant SOP określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych. Zdaniem Komendanta Miejskiego Policji, z przytoczonego przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że jego adresatem jest Komendant SOP. W stosunku do funkcjonariusza przeniesionego do SOP, podmiot ten nabywa kompetencje do przyznania bądź odmowy przyznania należności pieniężnych. Dotyczy to także należności za okres służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bowiem zgodnie z § 12 wymienionego wyżej rozporządzenia okresy służby w Policji i SOP należy traktować równorzędnie. W związku z tym organ I instancji stwierdził, że skoro należności z tytułu nagrody rocznej nie przyznano funkcjonariuszowi w Policji za rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bo zgodnie z art. 70 ust. 5 ustawy o SOP nie mogły zostać przyznane, to nie może budzić wątpliwości, że Komendant SOP nie może uznać tych należności za zrealizowane. Tym samym nie ma podstaw do odpowiedniego zmniejszenia przedmiotowej nagrody za okres, za który funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w Policji, a więc za okres, za który nagroda roczna w Policji zostałaby wypłacona gdyby funkcjonariusz kontynuował służbę w tej formacji albo został z niej zwolniony na zasadach ogólnych. Zdaniem organu I instancji, odmienna interpretacja prowadziłaby do nieuprawnionego zróżnicowania sytuacji prawnej funkcjonariuszy przeniesionych w danym roku kalendarzowym do SOP, w zależności od czasu, w jakim to przeniesienie nastąpiło. Jeżeli obowiązek przyznania nagrody rocznej, pomimo przeniesienia do SOP, ciążyłby na przełożonym, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, za okres służby w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, to funkcjonariusze pełniący w takim roku kalendarzowym służbę w Policji przez okres krótszy niż 6 miesięcy byliby tego uprawnienia pozbawieni, bowiem Komendant SOP określiłby wymiar nagrody rocznej wyłącznie za okres służby w SOP. W opinii organu, rozgraniczenie służby funkcjonariusza SOP w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie do służby w SOP na okres służby w Policji i na okres służby w SOP i przyznanie nagrody rocznej wyłącznie za okres służby pełnionej w SOP w tym roku kalendarzowym przeczyłoby zasadzie, która zakłada ciągłość pełnionej służby. Tworzyłoby także nieuzasadnione zróżnicowanie między funkcjonariuszami Policji przeniesionymi do SOP, a kryterium różnicującym byłby czas, w którym nastąpiło przeniesienie. Stąd też Komendant Miejski Policji za niedopuszczalną uznał wykładnię norm wynikających z obu zdań § 13 rozporządzenia z dnia 13 grudnia 2018 r. polegającą na przyjęciu, że za okres służby w SOP i za okres służby w Policji poprzedzający przeniesienie do SOP powinny być przyznawane odrębne nagrody roczne. Norma zawarta w zdaniu drugim powołanego przepisu dotyczy wyłącznie uposażenia funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagrody rocznej. Organ I instancji stwierdził, że uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych, o tyle o ile zostały one względem niego zrealizowane. Przepis ten ma zatem na celu zapobieżenie przed powtórną wypłatą wskazanych świadczeń. W ocenie organu I instancji, w odniesieniu do nagrody rocznej prawo do niej materializuje się wobec funkcjonariusza z upływem roku, za który przysługuje, a zatem w przypadku przeniesienia do SOP w chwili, w której nie jest on już policjantem. Wobec tego, jeśli nie jest policjantem, a funkcjonariuszem SOP, który w wyniku przeniesienia pomiędzy służbami zachowuje ciągłość służby, to jego służba w Policji jest równoważna ze służbą w SOP, a co za tym idzie przysługuje mu uprawnienie do nagrody rocznej za służbę pełnioną w SOP, za cały rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie, tj. z uwzględnieniem służby w Policji. Pismem z dnia 3 października 2019 r. P. N. wniósł odwołanie od powyższej decyzji Komendanta Miejskiego Policji zarzucając jej naruszenie: – art. 110 ust. 7 w zw. z art. 110 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161), poprzez błędne przyjęcie, że nie nabywa on prawa do nagrody rocznej pomimo tego, że w roku 2018 pełnił służbę w Policji przez okres 6 miesięcy; – art. 110 ust. 12 ww. ustawy, poprzez błędne przyjęcie, że Służba Ochrony Państwa jest jednostką, która w 2018 r. była ostatnim miejscem pełnienia służby przez odwołującego się i ta to jednostka zobowiązana była do wypłaty nagrody rocznej, pomimo, że z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, iż znajduje on zastosowanie w przypadku przeniesienia policjanta do innej jednostki Policji; – art. 2 Konstytucji RP, polegające na zaniechaniu wypłaty należnego świadczenia z tytułu nagrody rocznej, za służbę pełnioną w Komendzie Miejskiej Policji w 2018 r. co narusza zasadę ochrony praw nabytych; – art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, polegające na nieuzasadnionym braku praw wynikających z rozdziału 9 cyt. ustawy. W oparciu o powyższe zarzuty P. N. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz przyznanie mu świadczenia z tytułu nagrody rocznej za służbę w Policji pełnioną w 2018 r. w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2018 r. Nadmienił przy tym, że Służba Ochrony Państwa wywiązała się ze swego obowiązku i wypłaciła mu przedmiotowe świadczenie za pozostały okres 2018 r. Decyzją z dnia 15 listopada 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2019 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że policjantowi przeniesionemu do służby w SOP przysługuje nagroda roczna za służbę pełnioną w roku kalendarzowym w SOP na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, z uwzględnieniem okresu służby pełnionej w Policji. Funkcjonariusz ten zachowuje bowiem ciągłość służby. Ponadto zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 roku w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 111), Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych. Organ II instancji stwierdził, że należności z tytułu nagrody rocznej nie mogły zostać przyznane funkcjonariuszowi w Policji za rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, bowiem zgodnie z art. 70 ust. 5 ustawy o SOP funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w art. 70 ust. 1 tej ustawy, nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby, a taką należnością jest w tej sytuacji nagroda roczna. Organ odwoławczy podał, że prawo do nagrody rocznej materializuje się wobec policjanta z upływem roku, za który przysługuje nagroda, a zatem w przypadku przeniesienia do SOP w chwili, w której nie jest on już policjantem. Wobec tego, jeśli nie jest już policjantem, a jest funkcjonariuszem SOP, który w wyniku przeniesienia pomiędzy służbami zachowuje ciągłość służby, to jego służba w Policji jest równoważna ze służbą w SOP, a co za tym idzie przysługuje mu uprawnienie do nagrody rocznej za służbę pełnioną w SOP za cały rok kalendarzowy, w którym nastąpiło przeniesienie, tj. z uwzględnieniem służby w Policji, jako równoważnej ze służbą w SOP. Tym samym, zdaniem organu II instancji, nie ma podstaw do przyjęcia, iż wobec Komendanta Miejskiego Policji powstało roszczenie z tytułu nieprzyznania przez niego prawa do nagrody rocznej za rok, w którym nastąpiło przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa, tj. za 2018 rok. W dniu, w którym zmaterializowało się to prawo, P. N. nie był już bowiem policjantem, a funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa. Wymieniony, w chwili gdy nabył omawiane prawo, nie miał więc już w Policji przełożonego, o którym mowa w art. 110 ust. 13 ustawy o Policji, bowiem od dnia przeniesienia, tj. od dnia 1 lipca 2018 r. takim przełożonym jest Komendant Służby Ochrony Państwa. W ocenie organu odwoławczego, nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że po stronie policjanta, w związku z jego przeniesieniem do służby w Służbie Ochrony Państwa, powstaje jakiekolwiek roszczenie z tytułu wypłaty nagrody rocznej za rok, w którym nastąpiło to przeniesienie (podobnie zresztą jak z tytułu wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe, czy też za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji). Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, nie doszło do naruszenia przez organ art. 2 Konstytucji RP, a tym samym naruszenia zasady ochrony praw nabytych, bowiem zasada ta, w omawianych okolicznościach, nie znajdowała zastosowania. Odwołujący nie nabył bowiem prawa do nagrody rocznej pełniąc służbę w Policji w roku, w którym nastąpiło przeniesienie do SOP, gdyż nabycie tego prawa możliwe było najwcześniej z upływem roku kalendarzowego, w którym to przeniesienie nastąpiło, a wówczas P. N. nie był już funkcjonariuszem Policji lecz funkcjonariuszem SOP. W opinii organu II instancji, nie doszło również do naruszenia art. 110 ust. 12 ustawy o Policji, gdyż przepis ten nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem odnosi się on do sytuacji, w której w danym roku kalendarzowym policjant pełnił służbę w różnych jednostkach organizacyjnych Policji, a nie w jednostce Policji i jednostce organizacyjnej innej formacji, jaką jest Służba Ochrony Państwa. Odnosząc się natomiast do powołanej w uzasadnieniu odwołania opinii Departamentu Prawnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 marca 2019 roku oraz pisma Sekretarza Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 2019 r., organ odwoławczy stwierdził, że dokumenty te nie są aktami prawa powszechnie obowiązującego. Przedstawiono w nich natomiast wyłącznie daną interpretację przepisów prawa, która w omawianej sprawie nie znajduje zastosowania. Reasumując organ II instancji uznał, że w stosunku do P. N., przeniesionego do pełnienia służby w Służbie Ochrony Państwa, Komendant Miejski Policji nie jest organem właściwym do przyznania, w jakiejkolwiek części, nagrody rocznej za 2018 r. Z powyższą decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nie zgodził się P. N. i pismem z dnia 18 grudnia 2019 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. brak wskazania stosownego uzasadnienia prawnego; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez: – brak wszechstronnej analizy w zaskarżonej decyzji wymogów formalnych w zakresie utrzymania uprawnienia do wypłaty nagrody rocznej za służbę w Policji za rok 2018, – dokonanie oceny zawartej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w oparciu o zbyt surowe kryteria, bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, co skutkowało nieuprawnionym przyjęciem, iż Komendant Wojewódzki Policji odmówił wypłaty nagrody rocznej za służbę skarżącego w Policji za rok 2018, ergo utrzymał zaskarżoną przez skarżącego decyzję Miejskiego Komendanta Policji w mocy; 3. rażące naruszenie przepisów prawa, a to: – art. 110 ust. 12 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że SOP jest jednostką, która w 2018 roku była ostatnim miejscem pełnienia służby przez skarżącego i to ta jednostka powinna dokonać wypłaty nagrody rocznej za służbę na rzecz skarżącego, w sytuacji gdy ów przepis znajduje zastosowanie do przeniesienia funkcjonariusza Policji do innej jednostki Policji, – art. 70 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, poprzez przyjęcie, że SOP jest jednostką, która w 2018 roku jest ostatnim miejscem pełnienia służby przez skarżącego i to ta jednostka powinna dokonać wypłaty nagrody rocznej za służbę na rzecz skarżącego, – § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa, poprzez jego niezastosowanie, gdyż zgodnie z tym przepisem Komendant SOP nie ma prawa wypłacić nagrody rocznej, do której funkcjonariusz nabył prawo pełniąc służbę w Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, skarga P. N. jest uzasadniona, chociaż nie ze względów w niej podniesionych. Niespornym w sprawie jest to, że rozkazem personalnym Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia 29 czerwca 2018 r. nr [...] P. N. został przeniesiony ze służby w Policji z dniem 1 lipca 2018 r. do służby w Służbie Ochrony Państwa z zachowaniem ciągłości służby. Niespornym jest także to, że P. N. nabył prawo do nagrody rocznej za rok 2018, która przewidziana jest w ustawach pragmatycznych obu służb - w art. 110 ustawy o Policji i art. 174 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 138 z późn. zm.). Spornym w sprawie jest jedynie to, organ której ze służb powinien wypłacić skarżącemu nagrodę roczną, do której skarżący nabył uprawnienie za przepracowany 2018 rok – czy w pełnej wysokości ten organ, w którym skarżący nabył uprawnienie, a więc organ Służby Ochrony Państwa – jak chce tego organ Policji, czy też każdy z organów powinien wypłacić nagrodę w części odpowiadającej stosunkowi miesięcy (dni) służby skarżącego, tj. w tym wypadku – organ Policji 6/12 części nagrody rocznej, a organ Służby Ochrony Państwa 6/12 część tej nagrody rocznej – jak chce tego skarżący w ślad za stanowiskiem organu Służby Ochrony Państwa, który już w takiej części nagrodę roczną skarżącemu wypłacił ze wskazaniem, aby w sprawie wypłaty pozostałej części 6/12 zwrócił się do organu Policji. Należy zauważyć, że na dzień 1 stycznia 2019 r. P. N. wykonywał służbę w Służbie Ochrony Państwa i podlegał art. 174 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, który w ust. 1 i ust. 2 stanowi: "Art. 174. 1. Funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. 2. Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Wobec niespornej kwestii przeniesienia służbowego skarżącego w trakcie 2018 roku z zachowaniem ciągłości służby i treści art. 174 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Służbie Ochrony Państwa nie budzi wątpliwości Sądu obowiązek organu Służby Ochrony Państwa do wypłaty skarżącemu pełnej kwoty nagrody rocznej za 2018 rok. Należy bowiem podkreślić, że tzw. "rozliczenie" sytuacji skarżącego między służbami nastąpiło z chwila przeniesienia skarżącego z jednej służby do drugiej już z dniem 1 lipca 2018 r. W aktach osobowych skarżącego znajduje się "Zaświadczenie" z dnia 11 czerwca 2018 r. wydane przez organ Policji o posiadaniu przez skarżącego ilości urlopu bieżącego i zaległego, ilości nadgodzin, badaniach profilaktycznych itp., tj. informacje związane ze zmianą miejsca pełnienia służby. Zaświadczenie to nie zawiera i – zdaniem Sądu - nie może zawierać informacji o nagrodzie rocznej za 2018 r., albowiem prawo do takiej nagrody za 2018 rok skarżący nabył z dniem 1 stycznia 2019 r. pozostając już w Służbie Ochrony Państwa. Okoliczność, że w 2018 roku skarżący przepracował w tej służbie tylko 6 miesięcy, a pozostałe 6 miesięcy w Policji nie ma o tyle znaczenia, że przeniesienie nastąpiło "z zachowaniem ciągłości służby", a to oznacza, że skarżący korzysta z uprawnień nabytych w Służbie Ochrony Państwa tak, jakby w tej służbie przepracował pełny rok 2018. Za powyższym stanowiskiem przemawia także nazwa nagrody: "nagroda roczna", a także dokumentacja przekazana w oryginale w ślad za funkcjonariuszem do Służby Ochrony Państwa, która pozwala na rzetelne obliczenie wysokości tej nagrody wypłacanej w pierwszym kwartale następnego roku za rok ubiegły. Sąd zauważa, że przedstawione wyżej stanowisko wskazuje na zasadność stanowiska organów administracyjnych Policji obu instancji jedynie co do obowiązku wypłaty pełnej nagrody rocznej skarżącemu przez organ Służby Ochrony Państwa i nie przesądza o trafności wydanych przez te organy rozstrzygnięć w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r. Taka odmowa przyznania nagrody rocznej jako merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku skarżącego z dnia 9 kwietnia 2019 r. nie może mieć – zdaniem Sądu – miejsca, albowiem brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do odmowy przyznania skarżącemu prawa do nagrody rocznej. Sąd podkreśla, że zarówno odmowa prawa funkcjonariusza do nagrody rocznej, jak i jej obniżenie uregulowane są w sposób ścisły w ustawach pragmatycznych obu służb - w art. 110 ustawy o Policji i art. 174 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, a żadna z wymienionych tam okoliczności w stosunku do skarżącego nie zachodzi. Zdaniem Sądu, co najmniej niezrozumiała jest argumentacja organu Policji o odmowie przyznania skarżącemu nagrody rocznej, który powołuje się na stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1848/10, dotyczące także przeniesienia z jednej służby do drugiej "z zachowaniem ciągłości służby" (ze Straży Granicznej do Policji), jednocześnie nie dostrzegając, że wyrok ten dotyczył nie odmowy przyznania nagrody rocznej – jak w niniejszej sprawie – a przekazania wniosku funkcjonariusza organowi właściwemu do wypłaty takiej nagrody rocznej na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni stanowisko zawarte w tym orzeczeniu i podkreśla, że organy Policji uznając się niewłaściwym w sprawie wniosku skarżącego o wypłatę nagrody rocznej miały obowiązek przekazania podania skarżącego do organu właściwego zgodnie z art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), który stanowi: "Art. 65. § 1. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. § 2. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu." Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa, czyli przeniesienie z jednej formacji do drugiej "z zachowaniem ciągłości służby" nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego, a jedynie kończy wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Policji - przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej i automatycznie poddaje takiej podległości tego funkcjonariusza w innej formacji - w tym przypadku w Służbie Ochrony Państwa - w ramach jednak kontynuacji stosunku służbowego. Przeniesienie nie różnicuje służb, a służbę w Policji uznaje za służbę w "innej jednostce". Przeniesienie w trybie art. 70 ustawy o Służbie Ochrony Państwa jest więc instrumentem specyficznej migracji funkcjonariuszy pomiędzy formacjami. W konsekwencji wypłata nagrody rocznej dla skarżącego nie może być zrealizowana przez Komendanta Miejskiego Policji, gdyż skarżący od 1 lipca 2018 r. nie jest już funkcjonariuszem Policji, a funkcjonariuszem Służby Ochrony Państwa. Sąd podkreśla, że w związku z przeniesieniem skarżący niewątpliwie zachował ciągłość służby, z czego wynika, że nabył prawo do otrzymania nagrody rocznej za 2018 r. w pierwszym kwartale 2019 roku, a nie otrzymawszy jej w tym terminie jego roszczenie o wypłatę nagrody rocznej stało się wymagalne w dniu 1 kwietnia 2019 r., a więc 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Oznacza to, że roszczenie skarżącego nie stało się wymagalne jeszcze w czasie pełnienia przez niego służby w Policji, tj. do dnia 30 czerwca 2018 r. Tym samym, z uwagi na wymagalność tego świadczenia, które niewątpliwie przysługuje skarżącemu w roku następnym, organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest właściwy organ Służby Ochrony Państwa. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy Policji wydając zaskarżone decyzje naruszyły wskazane wyżej przepisy, w szczególności nie uwzględniły treści art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) i wbrew braku własnej właściwości merytorycznie rozstrzygnęły o braku uprawnienia skarżącego do nagrody rocznej za 2018 r., chociaż zapewne miały na względzie jedynie brak własnej kompetencji do wypłaty takiej nagrody. Sąd stwierdza, że przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 9 kwietnia 2019 r. o wypłacenie nagrody rocznej za 2018 rok Komendant Miejski Policji uznając się niewłaściwym w sprawie przekaże sprawę organowi właściwemu zgodnie z art. 65 k.p.a. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę na treść art. 153 p.p.s.a., który stanowi: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Mając na względzie okoliczność, iż obie służby – zarówno Policja jak i Służba Ochrony Państwa działają w ramach jednego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji i przeniesienia w ramach służb odbywają się co do zasady "z zachowaniem ciągłości służby" – Sąd niejako na marginesie zauważa, że wszelkie uprawnienia funkcjonariuszy powinny być respektowane przez organy tych służb i należności funkcjonariuszom niezwłocznie wypłacane, a ewentualne rozliczenia finansowe między służbami dokonywane bez udziału tych funkcjonariuszy. Jest to jednak wskazówka dla nadzorującego służby Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który co prawda wydał szczegółowe rozporządzenia zarówno w sprawie przenoszenia do służby w Policji (z dnia 19 lutego 2007 r. – Dz. U. nr 41, poz. 266 i z dnia 9 października 2018 r. – Dz. U. z 2018 r., poz. 2006), jak i w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (z dnia 15 lutego 2018 r. – Dz. U. z 2018 r., poz. 391 i z dnia 13 grudnia 2018 r. – Dz. U. z 2019 r., poz. 111), jednak na tyle nieprecyzyjne (np. § 14 zd. drugie rozporządzenia z dnia 15 lutego 2018 r. – Dz. U. z 2018 r., poz. 391), że mogły sugerować organowi Służby Ochrony Państwa wypłatę skarżącemu jedynie części nagrody rocznej i skierowanie skarżącego do organu Policji co do wypłaty pozostałej części. Mając na względzie naruszenie przez organy administracyjne obu instancji prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy – wskazanych wyżej przepisów ustawy o Służbie Ochrony Państwa oraz art. 65 k.p.a. – Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.