III SA/Kr 557/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia : WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie : NSA Krystyna Kutzner WSA Bożenna Blitek Protokolant: Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J.F. na decyzję Wojewody z dnia 13 maja 2004 r. Nr[...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, Wojewoda decyzją z dnia 13 maja 2004 r. ([...]) utrzymał w mocy orzeczenie Starosty z dnia [...] 2004 r. ([...]) o pozbawieniu J.F. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 11.03.2003 r. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na art. 104 kpa oraz art. 6 pkt 15 lit. b i 37 k w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (test jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 514). Zdaniem Starosty przedłożony w dniu 11.12.2003 r. przez J.F.. wyrok Sądu Rejonowego dla K z dnia 15.10.2003 r. sygn. akt [...] przywracając ją do pracy skutkuje tym, że czas pracy biegnie nieprzerwanie od dnia rozwiązania umowy o pracę. Tym samym na dzień rejestracji tj. 10.03.2003 r. skarżąca – J.F. nie spełniła warunku do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Tymczasem przepis art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Skoro stosunek pracy wskutek przywrócenia do pracy traktować należy jako nieprzerwanie kontynuowany, to brak było podstaw do przyznania z dniem 11.03.2003 r. prawa do świadczenia przedemerytalnego, dlatego organ orzekł o pozbawieniu uprawnień - wstecz tj. z datą ich przyznania. W odwołaniu J.F. wniosła o częściowe uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie o przyznaniu uprawnień do świadczenia przedemerytalnego za okres od 11.03.2003 r. do 15.09.2003 r. Podniosła, że wyrokiem z dnia 15.10.2003 r. Sąd Rejonowy orzekł o przywróceniu jej do pracy na poprzednich warunkach, oraz zasądził wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy w wysokości równoważnika 1-miesięcznego wynagrodzenia brutto, co odpowiada treści art. 47 kodeksu pracy. Zasądzonej kwoty nie można traktować jako wynagrodzenia za cały okres pozostawania bez pracy, gdyż faktycznie pozostawała bez pracy 9 miesięcy co dawałoby kwotę [...] zł miesięcznie, tj. znacznie poniżej ustalonego minimum przewidzianego na 2003 rok. Skarżąca podniosła również, że w okresie od 1.03.2003 r. do 30.11.2003 r. faktycznie była bezrobotną, gdyż wprawdzie bezprawnie ale została pozbawiona pracy, spełniła zatem warunki zarówno do uzyskania statusu bezrobotnego, jak i w konsekwencji do świadczenia przedemerytalnego, które zostało jej przyznane, zanim wygrała proces o przywrócenie do pracy. W ocenie skarżącej zakład w realizacji wyroku wypłacił jej wynagrodzenie za okres od 15.10.2003 r. do 30.11.2003 r. dlatego jej żądanie o przyznanie zasiłku przedemerytalnego za okres od 11.03.2003 r. do 15.09.2003 r. jest zasadne. Organ odwoławczy argumentacji tej nie uwzględnił i opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] 2004 r. orzeczenie Starosty utrzymał w mocy, podkreślając stanowisko organu pierwszej instancji co do oceny skutków prawnych wyroku Sądu Rejonowego dla K z dnia 15.10.2003 r. Według Wojewody przywrócenie skarżącej do pracy, ma ten skutek, że na dzień rejestracji nie spełniła warunków do przyznania statusu osoby bezrobotnej, a tym samym nie mogła spełnić warunków określonych art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dotyczących nabycia upewnień do świadczenia przedemerytalnego, które było jej przyznane i wypłacone od 11.03.2003 r. Jako błędną ocenił organ odwoławczy argumentację, że warunki od których uzależniony jest status bezrobotnego skarżąca J.F. przestała spełniać z dniem uprawomocnienia się wyroku przywracającego do pracy. Zdaniem organu drugiej instancji przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu łączą utratę statusu bezrobotnego z podjęciem zatrudnienia (art. 2 ust. 1 pkt 2). Wprawdzie w dniu rejestracji, jak sam organ przyznaje, skarżąca posiadała warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, jednak wyrok Sądu przywracający do pracy, spowodował, że przestała te warunki spełniać z dniem przywrócenia do pracy. W skardze na decyzję Wojewody wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, J.F. wniosła o jej uchylenie, kwestionując zawartą w uzasadnieniu decyzji ocenę skutków spowodowanych w/w wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 15.10.2003 r. Zdaniem skarżącej wyrok ten powoduje obowiązek po stronie pracodawcy zatrudnienia pracownika na nowo. Nie niweluje on faktu, że od dnia niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy tj. od 28.02.2003 r. do 8.12.2003 r. kiedy faktycznie wskutek przywrócenia do pracy, podjęła zatrudnienie, skarżąca nie pozostawała w zatrudnieniu. Te okoliczności faktyczne uzasadniają przyznanie uprawnień do świadczenia przedemerytalnego, skoro wg skarżącej była faktycznie osobą niezatrudnioną -bezrobotną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na jej uwzględnienie. Nie można odmówić trafności zarzutom skarżącej w zakresie w jakim kwestionuje ocenę skutków wyroku przywracającego do pracy i ich wpływu na nabyte przez skarżąca uprawnienia przewidziane ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis art. 51 § 1 Kodeksu Pracy stanowi, że "Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenia. Okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia, nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia. " Unormowanie to oznacza tylko tyle, że ustawodawca udziela ochrony uprawnieniom uzależnionym od nieprzerwanego zatrudnienia, tworząc wyłącznie w tym celu fikcję prawną, polegającą na tym, że gdy idzie o uprawnienia pracownicze przyjmuje się ciągłość zatrudnienia w przypadku przywrócenia do pracy na mocy sądowego wyroku. Nie ma natomiast żadnych uzasadnionych podstaw prawnych do rozszerzenia zakresu zastosowania tego przepisu w taki sposób, aby ten okres faktycznego pozostawania bez pracy od momentu rozwiązania stosunku pracy do podjęcia zatrudnienia w wyniku przywrócenia do pracy, traktować tak jak okres wykonywania zatrudnienia z jego wszystkimi konsekwencjami (wypłatę wynagrodzenia, odprowadzaniem składki na ubezpieczenie społeczne oraz np. zaliczki na podatek od wynagrodzenia itp.). Ustawodawca okresy te tj. okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie oraz za który nie przyznano wynagrodzenia różnicuje, stąd za konieczne uznał udzielenie ochrony uprawnieniom pracowniczym w zakresie wskazanym w art. 51 § 1 kpa. W świetle art. 51 do okresu zatrudnienia wlicza się wyłącznie okres, za który przyznano wynagrodzenie (§1) oraz okres, za który przyznano odszkodowanie (§2). Natomiast zarówno organ odwoławczy jak i organ pierwszej instancji rozróżnienia tego nie dostrzegły traktując cały okres pozostawania bez pracy jak okres, za który wypłacono wynagrodzenie, choć w świetle art. 47 kp jest oczywistym, iż wynagrodzenie to obejmować może nie więcej niż 2 miesiące. Dokonana przez organ interpretacja punktów wyroku przywracającego J.F. idzie jeszcze dalej niż zrównanie okresów pozostawania bez pracy, za które wypłacono wynagrodzenie z okresami pozostawania bez pracy, za które nie wypłacono wynagrodzenia (ani odszkodowania). Mianowicie organy przyjęły, że okres pozostawania bez pracy staje się wskutek przywrócenia do pracy równoznaczny z okresem wykonywania zatrudnienia, dlatego wyklucza to wg organów możliwość posiadania statusu osoby bezrobotnej i uprawnień stąd wynikających. Interpretacja ta jest błędna i polega na nieporozumieniu wynikającym z pominięcia treści art. 51 § 1. Z niespornych ustaleń organów wynika, że J.F. nie wykonywała zatrudnienia od dnia 28.02.2003 r. Do pracy została przywrócona z dniem 15.10.2003 r. i od tego dnia, z uwagi na zgłoszenie gotowości do pracy (złożone 20.10.2003 r.), pracodawca (Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w M.) zadeklarował wypłatę wynagrodzenia (pismo z dnia 17.12.2003 r.). W tych okolicznościach nie było podstaw do przyjęcia, że skarżąca w okresie pozostawania bez pracy i trwania procesu o przywrócenie do pracy nie spełniała warunków uznania za osobę bezrobotną, a w rezultacie tego pozbawienia prawa do świadczenia przedemerytalnego od 11.03.2003 r. Orzekając o pozbawieniu J.F. prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 11.03.2003 r. organy przyjęły, że w dacie rejestracji skarżąca pozostawała w zatrudnieniu, co stanowi błędną interpretację art. 51 kodeksu pracy, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę sytuacji prawnej skarżącej i niewłaściwe zastosowanie przepisu art.37 k w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ oceniając przesłanki do kontynuowania wypłaty nabytego przez skarżącą z dniem 11.03.2003 r. uprawnienia do świadczenia przedemerytalnego bądź jego wstrzymania, weźmie pod uwagę okoliczności, iż przywrócenie do pracy skutkuje podjęciem zatrudnienia u dotychczasowego pracodawcy dopiero po złożeniu przewidzianego art. 41 § 1 kp oświadczenia o gotowości niezwłocznego podjęcia pracy. Zgłoszenie gotowości do pracy, przewidziane tym przepisem skarżąca złożyła 20.10.2003 r. Zatrudnienie z przyczyn od siebie niezależnych podjęła 8.12.2003 r. Biorąc pod uwagę konstytutywny charakter orzeczenia przywracającego do pracy, ustalić należy datę z jaka wyrok z dnia 15.10.2003 r. uprawomocnił się i tę datę - potraktować jako dzień, z którym (wobec oświadczenia o gotowości do podjęcia zatrudnienia) nastąpiło przywrócenia do pracy, z konsekwencjami wynikającymi z art. 2 ust. 1 pkt 2 - w związku z art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdzając wyżej opisane naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwą interpretację , uchylił zaskarżona decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).