III SA/Kr 557/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia 27 listopada 2009r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawki opłaty bazowej za odbiór i utylizację stałych odpadów komunalnych z terenu miasta A p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu 27 listopada 2009r. Rada Miasta podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki opłaty bazowej za odbiór i utylizację stałych odpadów komunalnych z terenu miasta A. Została ona podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz.1591 z późn. zm.) oraz art. 6a ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w Gminach (Dz. U. z 2005r. nr 236, poz. 2008 z późn. zm.) i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2007r. nr 68, poz. 449 z późn. zm.). Pismem z dnia 30 kwietnia 2010r. skarżący S. B. wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta, domagając się stwierdzenia jej nieważności, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na to, że skarżący nie poprzedził jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 1 lipca 2010r. skarżący przyznał, iż przed wniesieniem skargi nie wezwał Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Jednak jego zdaniem miałoby to znaczenie, gdyby wnosił odwołanie od zaskarżonej uchwały, a nie domagał się stwierdzenia jej nieważności. Stwierdził poza tym, że sprawa była znana radnym Rady Miasta, ponieważ w marcu 2010r. była rozpatrywana przez Urząd Wojewódzki Wydział Prawny i Nadzoru. Była również tematem dwóch artykułów prasowych w "Gazecie Krakowskiej" oraz przedmiotem skargi mieszkańców osiedla B. Zdaniem skarżącego, Rada Miasta powinna była potraktować te artykuły prasowe jako wnioski społeczeństwa o usunięcie błędów w zaskarżonej uchwale, ale tego nie zrobiła. Skarżący wyjaśnił również, iż nie widział żadnego sensu, aby ponownie kierować sprawę do Rady Miasta z uwagi na jednoznaczne wypowiedzi Zastępcy Burmistrza w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Podstawą do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na przedmiotową uchwałę, będącą aktem prawa miejscowego, jest art. 3 § 2 pkt 5 cytowanej ustawy w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Warunkiem zatem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowaną uchwałę, do usunięcia naruszenia. Dopiero bezskuteczność takiego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia umożliwia zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia nie został spełniony. W aktach sprawy znajduje się bowiem jedynie pismo skarżącego z dnia 1 marca 2010r. zaadresowane do Wydziału Prawnego i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego, w którym wnosi on o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta z dnia 27 listopada 2009r. Nr [...]. Nie może ono być jednak traktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ale jako wniosek o wszczęcie przez Wojewodę postępowania nadzorczego. Poza tym skarżący w piśmie z dnia 1 lipca 2010r. sam przyznał, iż nie poprzedził skargi wezwaniem Rady Miasta do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Również pozostałe podnoszone przez skarżącego argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Jak już bowiem Sąd wskazał każdy kto chce wnieść skargę na uchwałę rady gminy musi ją poprzedzić wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Nie może się przy tym powoływać na to, że inna osoba już takie wezwanie skierowała do rady lub że rada sama winna była uchylić swoją uchwałę. Wbrew twierdzeniom skarżącego instytucja odwołania w ogóle nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Odwołanie przysługuje bowiem jedynie od decyzji administracyjnych wydanych w pierwszej instancji, a nie od uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego. Wobec zatem brzmienia powołanych powyżej przepisów tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że skarżący nie spełnił przesłanki warunkującej skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego mu środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.