III SA/Kr 57/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat M. O. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 57/11 w sprawie ze skargi M. W. – B. na postanowienie Wojewody z dnia 2 grudnia 2010 r. nr [....] w przedmiocie zawiadomienia, że organem właściwym do udzielenia informacji jest Prezydent Miasta postanawia: oddalić wniosek. Sygn. akt III SA/Kr 57/11 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2014 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat U. P. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy związane z udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi M. W. – B. na postanowienie Wojewody z dnia 2 grudnia 2010 r. nr [....] w przedmiocie zawiadomienia, że organem właściwym do udzielenia informacji jest Prezydent Miasta postanawia: oddalić wniosek. Ustanowiony dla skarżącej adwokat (k. 56) wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenas M. O. (k. 66) w sporządzonej i wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarła wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz jej kancelarii adwokackiej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu według norm przepisanych. Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z aktualnie obowiązującymi rozwiązaniami przyjętymi w §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku adwokat, nie złożyła takiego oświadczenia. Oświadczenia takiego nie ma bowiem w treści złożonej skargi kasacyjnej gdzie zwarto jedynie osnowę wniosku o "zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz jej kancelarii adwokackiej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu według norm przepisanych". Z tego względu nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia złożonego wniosku. Nie było bowiem podstaw, aby wzywać adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z aprobowanym w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 82/16/124 ze zm.). Nie istniała także możliwość wyinterpretowania takiego oświadczenia z osnowy wniosku zawartego w skardze kasacyjnej prowadziłoby to bowiem do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione. Z tych względów orzeczono jak w sentencji. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2011 r. ustanowiono dla skarżącej adwokata (k. 56), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas M. O. (k. 66). Rzeczona sporządziła i wniosła skargę kasacyjnej (k. 69-72) od wyroku tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (k. 40). Nie brała jednak udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym gdyż w jej miejsce wyznaczona została przez właściwy organ samorządu zawodowego adwokat U. P. (k. 22 akt. II OSK 1366/12), która przed zamknięciem rozprawy zgłosiła wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu (vide: protokół k. 29 akt II OSK 1366/12)/ Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z aktualnie obowiązującymi rozwiązaniami przyjętymi w §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku adwokat, nie złożyła takiego oświadczenia. Oświadczenia takiego nie ma bowiem w treści protokołu z rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym gdzie zwarto jedynie osnowę wniosku o "zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu". Z tego względu nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia złożonego wniosku. Nie było bowiem podstaw, aby wzywać adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z aprobowanym w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 82/16/124 ze zm.). Nie istniała także możliwość wyinterpretowania takiego oświadczenia z osnowy wniosku zawartego w protokole. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.