III SA/Kr 577/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek spr. Sędziowie WSA Halina Jakubiec NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. J. – S. na decyzję Wojewody z dnia 30 kwietnia 2009 r. nr : [...] w przedmiocie zameldowania I uchyla zaskarżoną decyzję , II przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. B. – B. - Kancelaria Adwokacka ul. [...], kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług. W dniu 17 listopada 2008 r. do Urzędu Miejskiego wpłynął wniosek M. J.- S. o zameldowanie jej w domu przy ul. A 69 w B. Decyzją z dnia [...] 2009r. Nr [...] Burmistrz Miasta orzekł o zameldowaniu M. J. – S. na pobyt stały w budynku mieszkalnym położonym przy ulicy A 69 w B. Organ I instancji ustalił, że przedmiotowa nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym położonym pod wskazanym adresem jest własnością A. D. i M. S., a M. J. – S. mieszka w nim od 1977 roku. Budynek mieszkalny jest budynkiem nieodebranym, a jego właściciele nie wystąpili do Urzędu Miejskiego o nadanie mu numeru. Dla budynku został zaprojektowany numer 69 i taką numeracją strony posługują się od 1985 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zameldowanie może być dokonane, jeżeli w dacie zameldowania osoba w lokalu mieszkalnym faktycznie w sposób stały zamieszkuje, a więc zameldowanie osoby uzależnione jest od przebywania w lokalu. Organ I instancji stwierdził, że stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), osoba, która przebywa pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby obowiązana jest zameldować się na pobyt stały lub czasowy przed upływem czwartej doby od daty przybycia. Obowiązek zameldowania (zarejestrowania pobytu) wynika więc z mocy prawa. Obowiązku tego nie mogą zatem kształtować w inny sposób, aniżeli przewidują przepisy ustawy, właściciele budynków poprzez wyrażanie zgody lub brak takiej zgody. Zdaniem organu I instancji, bezspornym jest fakt, że M. J. – S. w budynku mieszkalnym położonym w B. przy ulicy A 69 mieszka, przebywa i prowadzi gospodarstwo domowe. W budynku tym ma swoje rzeczy osobiste i cały swój dorobek, posiada klucze do tego budynku. W mieszkaniu tym w chwili obecnej są ześrodkowane wszystkie jej interesy życiowe. Potwierdza to wywiad środowiskowy przeprowadzony przez Straż Miejską (pismo z dnia 1 grudnia 2008 r. znak: [...]), kontrola meldunkowa przeprowadzona przez Komendę Powiatową Policji (pismo z dnia 19 grudnia 2008 r. znak [...]) oraz zeznania złożone do protokołu przesłuchania przez M. S. w dniu 18 grudnia 2008 r. i w tym samym dniu przez M. J. – S., jak również zeznania złożone przez pełnomocnika A. D. – B. S. Organ I instancji uznał więc, że skoro M. J. – S. mieszka pod danym adresem od kilkudziesięciu lat i nadal zamierza tam mieszkać, zarejestrowanie tego faktu jest nie tyle jej uprawnieniem co obowiązkiem, wynikającym z przepisu art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy. Mając powyższe na względzie Burmistrz Miasta stwierdził, że zostały spełnione przesłanki umożliwiające dokonanie zameldowania M. J. – S. na pobyt stały w budynku mieszkalnym położonym przy ulicy A 69 w B. pomimo tego, że budynek ten jest budynkiem pod względem technicznym jeszcze nieodebranym, a wnioskodawczyni posiada prawomocny wyrok o eksmisji z przedmiotowego budynku, który zresztą nie został faktycznie wykonany. Odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza Miasta wnieśli M. S. i A. D. W piśmie z dnia 17 marca 2009 r. odwołujący się stwierdzili, że decyzja organu I instancji narusza art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego błędną wykładnię. Ich zdaniem pobyt M. J. – S. w budynku przy ul. A 69 w B. był od początku prawnie wadliwy i nie może prowadzić do uprawnień meldunkowych. Ponadto w swojej decyzji organ I instancji pominął kwestię wyroku Sądu Rejonowego z dnia 11 lipca 1984 r., sygn. akt [...] o eksmisji M. J. – S. z przedmiotowego lokalu, a który to wyrok nie został wykonany z winy Urzędu Miejskiego B. M. S. i A. D. zarzucili również organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez nie wykorzystanie jako dowodów akt postępowania administracyjnego w sprawie zameldowania w przedmiotowym lokalu córki M. J. S. – K. J. Postępowanie to zakończyło się prawomocną decyzją Urzędu Wojewódzkiego z dnia 19 stycznia 1995 r. znak [...], na mocy którego odmówiono K. J. zameldowania. Zdaniem odwołujących się, jeżeli w przedmiocie zameldowania pod adresem ul. A w B. zapadło już orzeczenie w stosunku do innej osoby, która tak samo i w tych samych warunkach w tym lokalu przebywała i jeżeli była odmowa do jej zameldowania, to świadczy to o tym, że wszystkie osoby tam przebywające nie mają do tego legitymacji, a tym bardziej do legalizacji nieprawnego pobytu poprzez zameldowanie. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2009 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), Wojewoda uchylił decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2009 r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji stwierdził, że ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie uzależnia dopuszczalności zameldowania ani od posiadania tytułu prawnego do danego lokalu ani od innych okoliczności takich jak spełnienie przez lokal wymagań techniczno-budowlanych określonych dla pomieszczeń mieszkalnych, jednakże osoba, na której ciąży obowiązek zameldowania jest zobowiązana do wykazania, że zamieszkuje w określonym miejscu oraz, że miejsce to posiada adres w rozumieniu wyżej wymienionej ustawy, która definiując pojęcie adresu wskazuje na konieczność podania m.in. numeru domu. Z kolei kwestia numeracji nieruchomości uregulowana została w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) i wydanym na podstawie art. 47b tej ustawy rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (Dz. U. Nr 243, poz. 2432). Rozporządzenie to określa sposób ustalania numerów porządkowych i oznaczania nieruchomości zabudowanych, przy czym każda nieruchomość powinna mieć jeden numer porządkowy. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, dla wskazania adresu danej nieruchomości dla celów ewidencyjnych niezbędne jest ustalenie w jakiej miejscowości położona jest ta nieruchomość, przy jakiej ulicy oraz jakim numerem porządkowym została oznaczona. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy Wojewoda wskazał, że organ I instancji nie poczynił takich jednoznacznych ustaleń, niezbędnych do zameldowania na pobyt stały M. J. – S. Organ II instancji podniósł, że wprawdzie poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, że M. J. – S. zamieszkuje w wymienionym budynku od szeregu lat jednakże ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że dla zabudowanej nieruchomości nr ewidencyjny 510 położonej w B. przy ul. A nie został nadany numer porządkowy. Z pisma Geodety Miasta z dnia 12 stycznia 2009 r., znak: [...] wynika bowiem, iż właściciel tej nieruchomości nie wystąpił do tamtejszego Urzędu ze stosownym wnioskiem. Zdaniem organu II instancji, nie dokonano zatem takiego oznaczenia nieruchomości, które wskazuje adres nieruchomości w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do dokonania zameldowania M. J. – S. w budynku przy ul. A w B. Wojewoda uznał więc, że swoim działaniem Burmistrz Miasta naruszył art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższą decyzją Wojewody nie zgodziła się M. J. – S. i pismem z dnia 14 maja 2009 r. wniosła na nią skargę, domagając się utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Skarżąca wyjaśniła, że w przedmiotowym domu mieszka od lipca 1977 r., a o zameldowanie stara się już 27 lat. Wskazała, iż zgłosiła dom do odbioru technicznego ponad 20 lat temu, jednak z nieznanych jej przyczyn nie dokonano tego. Ponadto, pomimo jej starań, nie nadano temu domowi numeru. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 29 czerwca 2009r. skarżąca podała, że przedmiotowej nieruchomości przy ulicy A w B. został nadany numer porządkowy 69 i dołączyła kserokopię pisma Geodety Miasta z dnia 27 maja 2009 r., znak: [...]. Okoliczności te skarżąca potwierdziła na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 roku. Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. pełnomocnik uczestniczki M. S. oświadczył, że przedmiotowy budynek nie został do chwili obecnej odebrany, a więc nie nadaje się do zamieszkania, a nadto podniósł, że uczestniczka otrzymała z Urzędu Miejskiego pismo z dnia 14 maja 2009 r. o nadaniu z urzędu numeru porządkowego przedmiotowemu budynkowi, od którego to pisma odwołała się traktując je jako decyzję, chociaż Urząd Miejski za taką pisma tego nie uznaje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga jest uzasadniona i z tego względu zostaje uwzględniona. Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że każda osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ma obowiązek zameldować się w miejscu pobytu stałego. Obowiązek ten wynika z treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy: "Art. 6. 1. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania." Z kolei art. 10 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy stanowi: "Art. 10. 1. Osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia." O zameldowaniu decyduje organ gminy prowadzący ewidencję ludności (art. 47 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych): "Art. 47. 1. Organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. 2. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy." Sąd zauważa, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu (art. 9 ust. 2b cyt. ustawy). Zameldowanie osoby w lokalu jest więc jedynie potwierdzeniem ustalonego faktu, a czynność materialno-techniczna jak i administracyjna decyzja o zameldowaniu nie powodują przyznania tej osobie prawa do lokalu, podobnie jak i decyzja administracyjna wymeldowania nie pozbawia prawa do lokalu. Celem ewidencji ludności jest zatem odzwierciedlanie przez właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod danym adresem. Zauważyć przy tym wypada, że z punktu widzenia celów ewidencji ludności warunek legitymowania się prawem do lokalu przez osobę dopełniającą zameldowania stracił na znaczeniu na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01. W wyroku tym stwierdzono niekonstytucyjność art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który dla skuteczności zameldowania wymagał przedstawienia dokonanego przez właściciela (zarządcę) pisemnego potwierdzenia uprawnienia zainteresowanego do przebywania w lokalu. Sąd podkreśla, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. O kwalifikacji pobytu nie decyduje oświadczenie osoby meldowanej, lecz okoliczności faktyczne wskazujące na rzeczywisty zamiar osoby, której obowiązek meldunkowy dotyczy, tj. miejsce skoncentrowania najważniejszych spraw życiowych, częstotliwość pobytu w miejscu stałego zameldowania wraz z powodami, dla których tam bywa. O takiej kwalifikacji pobytu przesądza możliwość ustalenia, że osoba tam mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Z akt sprawy wynika, że skarżąca mieszka w budynku przy ul. A w B. co najmniej od kilkunastu lat. Wynika to z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej (pismo z dnia 1 grudnia 2008 r., znak [...], k. 14 akt administracyjnych). Potwierdziła to również kontrola dyscypliny meldunkowej przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji (pismo z dnia 19 grudnia 2008 r., k. 111 akt administracyjnych). W miejscu tym skarżąca mieszka i prowadzi gospodarstwo domowe (potwierdzają to jej sąsiedzi), a ponadto odbiera tam również korespondencję, o czym świadczą znajdujące się w aktach administracyjnych zwrotne potwierdzenia odbioru, np. decyzji obu instancji. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że skarżąca zamieszkuje w budynku przy ul. A w B. z zamiarem stałego przebywania. Należy również zauważyć, że faktu przebywania skarżącej w budynku przy ul. A w B. nie kwestionuje ani Wojewoda, ani Burmistrz Miasta. Zgodnie z treścią art. 9b ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych: "Art. 9b. 1. Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem. 2. Adres określa się przez podanie: 1) w gminach, które uzyskały status miasta - nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu, nazwy województwa oraz kodu pocztowego;" Skarżąca jako swój adres podaje B. ul. A 69. Jednak Wojewoda stwierdził, iż budynkowi przy ul. A nie nadano numeru porządkowego. Organ powołał się przy tym na pismo Geodety Miasta z dnia 12 stycznia 2009 r., znak: [...], z którego wynika, iż właściciel tej nieruchomości nie wystąpił do tamtejszego Urzędu ze stosownym wnioskiem. Stanowisko organu II instancji ujawnia niekonsekwencję tego organu, albowiem organ ten wysłał skarżącej odpis decyzji na wskazany przez nią adres pomimo tego, że stwierdził w niej, iż takiego adresu nie ma. Z cytowanego przez organ II instancji pisma Geodety Miasta z dnia 12 stycznia 2009 r. wynika, czego organ II instancji nie podkreślił, że dla zajmowanej przez skarżącą nieruchomości zaprojektowano numer porządkowy 69, a więc już tylko to stwarza możliwość posługiwania się faktycznym adresem przez strony, urzędy i instytucje. Sąd zauważa, że zgodnie z treścią art. 47a ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.): "Art. 47a. Do zadań gminy należy: 1) umieszczanie i utrzymywanie w należytym stanie tabliczek z nazwami ulic i placów w miastach oraz innych miejscowościach na obszarze gminy; 2) ustalanie numerów porządkowych nieruchomości zabudowanych oraz nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także prowadzenie i aktualizowanie ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości." Z kolei art. 47b ust. 2 tej ustawy stanowi: "Art. 47b. 2. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania numerów porządkowych oraz oznaczania nimi nieruchomości, uwzględniając w szczególności, że oznaczenie nieruchomości numerem porządkowym następuje z urzędu lub na wniosek właściciela nieruchomości." Z treści art. 47b ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wyraźnie wynika zatem, że nadanie nieruchomości numeru porządkowego może nastąpić nie tylko na wniosek właściciela nieruchomości, ale także z urzędu. Skoro więc właściciel nieruchomości nie wystąpił z takim wnioskiem, właściwe organy administracyjne winny były z urzędu nadać nieruchomości przy ul. A w B. numer porządkowy, tym bardziej, że jak już wyżej wspomniano, taki numer został wcześniej zaprojektowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, że podziela w całości stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 13 lutego 2008r. w sprawie o sygn. akt II OSK 5/07 (opubl. LEX nr 453395): "1. Nie zasługuje na aprobatę pogląd, iż "oznaczony adres" w rozumieniu art. 6 ust. 1 i art. 9b ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, obejmujący "numer domu" i "numer lokalu", o którym mowa w art. 9b ust. 2 pkt 2 tej ustawy to wyłącznie oznaczenie lokalu o numerze nadanym w trybie przepisów art. 47a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (Dz. U. Nr 243, poz. 2432)." Sąd nie uwzględnił argumentu pełnomocnika uczestniczki postępowania, że przedmiotowy budynek nie został do chwili obecnej odebrany, a więc nie nadaje się do zamieszkania, albowiem w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawarte w wyroku z dnia 20 maja 2008r. w sprawie o sygn. akt III SA/Po 168/08 (opubl. LEX nr 509787): "1. Zameldowanie na działce w ogrodzie działkowym jest zgodne z prawem. Obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki. Nie jest także rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności, dokonywanie oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i uzależnianie od tej oceny możliwości zameldowania. 2. Fakt, że brak właściwego oznaczenia nieruchomości uniemożliwia dokonanie zameldowania, w żadnym razie nie uzasadnia posłużenia się w tym celu numerami innego rodzaju, nawet jeśli faktycznie są one przyjęte zwyczajowo dla identyfikacji danej nieruchomości. Taka sytuacja winna natomiast skłonić organ administracji do podjęcia kroków zmierzających do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nadania numeru porządkowego. Obowiązek organu w tym zakresie wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.)." Sąd zaznacza nadto, że przeszkoda, z powodu której Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji została usunięta, albowiem - co prawda po wniesieniu skargi, ale czego nie można pominąć - przedmiotowej nieruchomości został z urzędu nadany numer porządkowy 69, co potwierdza pismo Geodety Miasta z dnia 27 maja 2009r., znak: [...]. Ze względów wyżej naprowadzonych - bez znaczenia prawnego jest – zdaniem Sądu - problem związany z ewentualnym odwołaniem się uczestniczki od pisma z dnia 14 maja 2009 r. o nadaniu numeru porządkowego nieruchomości przy ulicy A w B., o którym to odwołaniu wspomniał jej pełnomocnik na rozprawie i kwestia rozpatrywana w innym postępowaniu, czy pismo z dnia 14 maja 2009 r. jest decyzją administracyjną, jak chce uczestniczka, czy też taką nie jest. Mając powyższe na względzie Sąd – na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji orzekając – jak w pkt I wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.), określając ich wysokość na podstawie § 19 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) - jak w pkt II wyroku.