III SA/Kr 585/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Bociąga Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi R. B., M. B.-B. wspólników Firmy "A" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 marca 2015r. nr [ ] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 12 marca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2014r. nr [...] nakładającą na R. B. i M. B. – B. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Firma A s.c. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 4 pkt 22, 92 a ust. 1 – 6, art. 92 b i 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 6.3.6, lp. 6.3.8., lp 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 14 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U z 2012 r., poz. 1155 ze zm.), art. 33 – 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz. UE L Nr 60, str. 1). Z uzasadnienia decyzji wynika następujący stan faktyczny: Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przeprowadził w okresie od 20 marca 2014 r. do 1 kwietnia 2014 r. kontrolę w przedsiębiorstwie Firma A s.c należącym do R. B. i M. B. - B. Zakres kontroli obejmował okres od 1 kwietnia 2013 r. do 31 stycznia 2014 r. i zakończył się sporządzeniem protokołu kontroli z dnia 1 kwietnia 2014 r. W dniu [...] 2014 r. została wydana decyzja nr [...], na podstawie której nałożono na R. B. i M. B. – B. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Firma A s.c. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym, przestrzeganie przepisów ruchu drogowego na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach ustawy o czasie pracy kierowców, rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, Nr 3821/85 oraz Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 1999 r., Nr 94, poz. 1087). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: brak w okazanej wykresówce wpisów: miejsca i daty początkowej używania wykresówki, miejsca lub daty zakończenia używania wykresówki, stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia używania pojazdu (dotyczyło kierowców D. K. i A. R.), nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy (dotyczyło kierowców D. K. i A. R.). Ustalono, że strona legitymuje się zaświadczeniem nr [...] na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne. R. B. i M. B. – B. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. W treści odwołania wskazali na niedostateczne ustalenia faktyczne organu i pominięcie okoliczności, że przed Sądem Rejonowym Wydział IV Pracy toczy się postępowanie w sprawie D. K., kierowcy, byłego pracownika odwołujących się, który pomimo wielokrotnych wezwań nie zwrócił odwołującym się wykresówek, w tym 29 – ciu dotyczących kontrolowanego okresu od 3 – 5, 7 - 30 czerwca 2013 r. Z D. K. rozwiązano w trybie dyscyplinarnym stosunek pracy. Zdaniem odwołujących się nie mieli wpływu na powstanie zarzucanego przez organ naruszenia, gdyż podejmowali niezbędne działania celem odzyskania zatrzymanych przez wspomnianego pracownika wykresówek. W przekonaniu odwołujących wysokość kary jest nieadekwatna do zawinienia. Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu decyzji opisanej na wstępie szczegółowo opisał stwierdzone naruszenia. I tak odnosząc się do naruszenia z lp 6.3.6. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wskazał, że na wykresówce D. K. z 10.05.2013 r. brak było wpisu miejsca i daty początkowej używania wykresówki (kara 50 zł). Na wykresówkach D. K. z 19.04.2013 r., 24.04.2013r., 26.04.2013 r., 29.04.2013 r., 30.04.2013 r., 2.05.2013 r., 9.05.2013 r., 25.05.2013 r., 29.07.2013 r., 30.08.2013 r. brak było miejsca i daty końcowej używania wykresówki (kara 500 zł). Na wykresówce A. R. z 29.10.2013 r. brak było wpisu miejsca zakończenia używania wykresówki (kara 50 zł) a na wykresówce D. K. z 25.05.2013 r. i 24.07.2013 r. brak było wpisu stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania wykresówki (100 zł). Odnosząc się do naruszenia z lp 6.3.8 wskazano, iż przedsiębiorca okazał wykresówkę z 26.07.2013 r. D. K., na której brak było wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Tarcza została włożona do tachografu o godzinie 06:45 w dniu 26.07.2013 r. w G, przy stanie licznika kilometrów wynoszącym 333423 km. Następnie kierowca wyjął tarczę tego samego dnia o godzinie 17:35 przy stanie licznika wynoszącym 333524 w G. Na wykresówce zarejestrował 101 km przebytej drogi. Kolejna tarcza tego kierowcy z 29.07.2013 r. została włożona do tachografu o godzinie 7.00. Różnica kilometrów pomiędzy wykresówkami (brak aktywności kierowcy) wyniosła 53 km. Kara za to naruszenie wyniosła 300 zł. Przedsiębiorca okazał następnie wykresówkę z dnia 13.09.2013 r. A. R., na której brak było wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Tarcza została włożona do tachografu o godzinie 7:15 dnia 1.09.2013 r. w G przy stanie licznika kilometrów wynoszącym 335972 km. Kierowca wyjął następnie tarczę tego samego dnia o godzinie 16:35 przy stanie licznika wynoszącym 335949 w G. Na wykresówce kierowca zarejestrował 23 km przebytej drogi. Kolejna tarcza tego kierowcy z dnia 16.09.2013 r. została włożona do tachografu o godzinie 7:00. Różnica kilometrów pomiędzy wykresówkami wyniosła 11 km. Wobec braku aktywności kierowcy na wskazanych 11 km nałożono karę 300 zł. Odnosząc się do naruszenia lp 6.3.7 wskazano, że przedsiębiorca nie okazał wykresówek oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę D. K. za 29 dni, co potwierdza protokół z okazania dokumentów z 20 marca 2014 r. oraz karta pobrań zapisów z urządzeń rejestrujących z tego samego dnia. Kara za to naruszenie wynosi 14.500 zł. Organ ustosunkował się do argumentacji zawartej w odwołaniu dotyczącej niezwrócenia przez D. K. wykresówek mającej przemawiać za brakiem odpowiedzialności przedsiębiorcy, uznając ją za nie zasługującą na uwzględnienie. Wskazał, że strona winna była egzekwować przekazanie wykresówek przez kierowcę już w lipcu 2013 r., natomiast zwróciła się o zwrot wykresówek dopiero w dniu 4 marca 2014 r. Podniesiono, że wykonanie przez przedsiębiorcę obowiązku stosownie do art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. polega między innymi na okazaniu na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych wykresówek, danych cyfrowych czy innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów, które winny znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa co najmniej przez rok po ich użyciu. Organ zwrócił uwagę, że strona winna okazać organowi wspomniane dokumenty już w dniu kontroli to jest 28 marca 2014 r. Późniejsze okazanie dokumentów nie wpływa na ocenę naruszenia. Organ podniósł, że nie znajduje uzasadnienia na gruncie sprawy argumentacja o spełnieniu przez stronę wymogów dotyczących dyscypliny i organizacji pracy, gdyż okoliczności te mają znaczenie jedynie na gruncie przepisów o czasie pracy kierowców, które nie były przedmiotem analizy w niniejszej sprawie (art. 92 b ustawy o transporcie drogowym). Odpowiedzialność za naruszenia przepisów transportowych wynika z powołanych na wstępie rozporządzeń, w szczególności z art. 13 rozporządzenia nr 3821/85 stanowiącego, że pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Pracodawca powinien za pomocą przykładowo telefonu, GPS czy innych form sprawować nadzór nad kierowcami. Według organu brak ponadto podstaw do zastosowania przepisu art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, stanowiącego o przesłankach niewszczynania postępowania bądź umorzenia postępowania już wszczętego związanego z okolicznościami sprawy, na które przedsiębiorca nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć. Wskazano wyraźnie, że obowiązkiem przedsiębiorcy było niedopuszczenie do sytuacji, w której strona dysponuje dokumentacją czasu pracy oraz, że strona nie wykazała żadnych okoliczności, których nie mogła przewidzieć, lub na które nie miała wpływu. Podniesiono, że powołane w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisy prawne ustanowiły odpowiedzialność przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i przewozy na potrzeby własne. Odpowiedzialność nie jest związana z pracownikami, którym zleca się czynności kierowania pojazdami, natomiast przedsiębiorstwo transportowe ma obowiązek tak zorganizować prace kierowców, by mogli przestrzegać przepisów w prawie transportu drogowego. R. B. i M. B. – B. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze znalazły się zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 80 Kpa oraz art. 92 c ust. 1 i 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia w tym przepisie wskazanych przesłanek. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi zwrócili szczególnie uwagę na brak wpływu na powstałe naruszenie (nieokazanie 29 wykresówek) wynikające z niezwrócenia wykresówek przez byłego pracownika D. K. Wyjaśniono, że kierowca ten wykonywał przewóz drogowy od kwietnia 2013 r. W początkowym okresie skutecznie egzekwowano od niego wydanie dokumentów związanych z przewozem. Nie zwrócił jednak wykresówek za czerwiec 2013 r. Skarżący zakwestionowali jednocześnie ustalenie organu jakoby po raz pierwszy żądali od niego wykresówek dopiero w marcu 2014 r. Już w okresie wcześniejszym wzywano D. K., niemniej w formie ustnej. Stwierdzono wręcz, że przedmiotową kontrolę zainicjował donosem D. K., z którym rozwinął się spór na linii pracodawca – pracownik zakończony dyscyplinarnym zwolnieniem oraz sprawą przed Sądem Rejonowym IV Wydziałem Pracy. Skarżący zakwestionowali stwierdzenie organu o braku nadzoru nad pracownikami. Uznali, że jedynym odpowiedzialnym zaistniałej sytuacji jest były pracownik D. K., gdyż nie zwrócił spornych wykresówek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie. Spór w niniejszej sprawie oparł się o zasadność nałożenia na stronę obowiązku zapłaty kary pieniężnej w wysokości 14.000 zł za naruszenie opisane w lp.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień. Treść wspomnianego wyżej załącznika jest konsekwencją nałożenia na przedsiębiorców (pracodawców) obowiązków związanych z urządzeniami rejestrującymi. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. pracodawca oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Stosownie do art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Zgodnie z kolei art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach, 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, 3) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1 – 4. Ewidencję czasu pracy, o której stanowi się w ust. 1 pracodawca: 1) udostępnia kierowcy na jego wniosek; 2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Wbrew zarzutom skargi organy przeprowadziły w niniejszej sprawie zgodne z art. 7 i 77 kpa wszechstronne i kompletne postępowanie na okoliczność stwierdzonych naruszeń zasad wykonywania transportu drogowego. W szczególności zwrócić należy uwagę, że organy transportu drogowego już w toku prowadzonej w przedsiębiorstwie skarżących kontroli zobowiązały w piśmie z dnia 20 marca 2014 r. do przedłożenia szeregu dokumentów, w tym istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wykresówek za okres objęty kontrolą oraz dokumentacji potwierdzającej nieprowadzenie pojazdów za okres objęty kontrolą lub innych dokumentów to potwierdzających. Okolicznością bezsporną pozostaje, że skarżący nie wykonali wezwania organu w pełnym zakresie, gdyż nie przedstawili wykresówek bądź dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę D. K. za 29 dni czerwca 2013 r. Stwierdza to protokół z okazania dokumentów (k. 206), oraz przedstawione przez skarżących wyjaśnienia na piśmie (z 24 marca 2014 r., k. 152 i z 14 kwietnia 2014 r. k. 234). Skarżący uzasadnili niezrealizowanie wezwania przyczynami leżącymi po stronie byłego pracownika D. K., z którym rozwiązano stosunek pracy bez wypowiedzenia z powodu rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych. Naruszenia polegały między innymi na nieprzekazywaniu pracodawcy wykresówek i zaświadczeń. Skarżący zapewnili, że jeszcze przed okresem kontroli wzywali w formie ustnej D. K. do zwrotu tych dokumentów, natomiast ponowili wezwania w piśmie z dnia 3 marca 2014 r. (k. 294) i 18 marca 2014 r. (k. 292). Tymczasem jak wynika z art. 92a ust. 3 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do tej ustawy omawiane dokumenty należało złożyć w toku kontroli, która zakończyła się w tej sprawie jak protokołem kontroli z dnia 1 kwietnia 2014r., podpisanym przez kontrolowanych. Ustawodawca penalizuje naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego poprzez nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z kar kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy. Znamiona czasownikowe wymienionego tu deliktu oraz znamiona czasu i miejsca jego popełnienia, nie pozostawiają wątpliwości co do rozumienia pojęcia "nieokazanie podczas kontroli". Fakt nieokazania przez przedsiębiorcę określonych dokumentów jest penalizowany na gruncie tego przepisu o tyle, o ile brak ich okazania następuje w czasie kontroli, co jednoznacznie wynika z operowania przez ustawodawcę określeniem "podczas kontroli". Wobec tego, (skuteczne) przypisanie przedsiębiorcy omawianego deliktu wymaga ustalenia, że określone nim zachowanie (naruszenie) nastąpiło podczas kontroli, której ramy czasowe określa daty jej rozpoczęcia i przewidywany termin jej zakończenia (art. 85 ust. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, którego rozwiązanie prawne nawiązuje do art. 79a ust. 6 pkt 7 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015r., II GSK 573/14). W niniejszej sprawie termin rozpoczęcia i zakończenia kontroli został oznaczony odpowiednio na okres od 20 marca do 1 kwietnia 2014 r. i w tym okresie wymagane dokumenty nie zostały w pełnym zakresie przedstawione. Wobec powyższego nie ma znaczenia okoliczność konsekwentnie podnoszona przez skarżących na etapie postępowania administracyjnego i sądowego, że nieprzedstawienie wykresówek, względnie dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę D. K., jest wynikiem zaniechania tego kierowcy w przekazaniu dokumentów pracodawcy. To skarżący jako przedsiębiorcy prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą obowiązani są stosownie do powołanych we wstępnej części uzasadnienia prowadzić i przechowywać w siedzibie przedsiębiorstwa dokumentację przewozów i czasu pracy kierowców. Jeśli dana osoba nie realizuje obowiązku pracowniczego, na pracodawcy leży obowiązek egzekwowania go. Zwraca uwagę, że brakujące dokumenty dotyczą czerwca 2013 r., natomiast zgromadzone w sprawie dowody świadczą o staraniach skarżących odzyskania tych dokumentów dopiero w roku 2014 r. Braku reakcji D. K. na wezwania przedsiębiorcy do zwrotu wykresówek i innych dokumentów, jak i zainicjowanego przez niego postępowania sądowego przez sądem pracy wskutek sporu z pracodawcą o okoliczności rozwiązania stosunku prac i wynagrodzenia oraz powództwa wzajemne pracodawcy nie można również rozpatrywać w kontekście okoliczności wymienionych w przepisie art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1)okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2)za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3)od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1577/14 wypowiedział się, że wyłączenie odpowiedzialności, przewidziane w u.t.d., zachodzi jedynie wówczas, gdy wystąpią zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, stosownie do postanowień zawartych w art. 92c u.t.d. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Wskazują na to regulacje art. 92b u.t.d., które umożliwiają przedsiębiorcy uwolnienie się od odpowiedzialności w przypadku wykazania, iż zapewnił on prawidłową organizacje i dyscyplinę pracy, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców obowiązujących przepisów. Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie wystarczy jedynie zakwestionować odpowiedzialności, lecz należy wskazać nadzwyczajne okoliczności i je udokumentować. W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu skarżący nie wskazali na żadną nadzwyczajną okoliczność, która zwolniłaby ich z odpowiedzialności. Za tego rodzaju okoliczność nie można uznać naruszenia przez pracownika obowiązków pracowniczych, gdyż odpowiedzialność przewoźnika ma charakter obiektywny. Nie jest wystarczające powoływanie się przez przedsiębiorcę na przesłankę braku winy w zaistnieniu zdarzeń i okoliczności, które były przyczyną naruszenia prawa. Wypada wspomnieć, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących. Powinnością pracodawcy jest nie tylko zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać obowiązujące przepisy, ale również bieżące kontrolowanie wykonania powierzonych obowiązków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.11.2014 r. sygn. akt II GSK 1473/14). Podsumowując, zaszły prawem przewidziane przesłanki do nałożenia na R. B. i M. B. – B. kary pieniężnej w wysokości 14.000 zł za naruszenie opisane w lp 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podobnie, Sąd nie stwierdził naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów prawa w związku ze stwierdzeniem w działalności skarżących uchybień opisanych w lp. 6.3.6, lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym a wymierzona skarżącym ostatecznie za trzy naruszenia kara pieniężna w wysokości15 000 zł odpowiada regułom opisanym w art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Sąd wobec powyższego oddalił skargę R. B. i M. B. – B. na podstawie art. 151 p.p.s.a.