III SA/Kr 616/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 kwietnia 2009r. znak: [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją z dnia 28 kwietnia 2009 r. znak: [...], dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2008 r. nr [...] określającą za luty 2003 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży kart do gry w wysokości 169 zł, kwotę zaległości podatkowej w wysokości 169 zł. W skardze do sądu administracyjnego z dnia 27 maja 2009 r., R. W. wniósł: "o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania wyroku." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. W niniejszym przypadku Sąd uznał, że w istocie skarżący domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.- zwaną dalej w skrócie p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd jednakże może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3 art. 61 p.p.s.a.). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy administracyjnej. Inne przyczyny, niż powyżej wymienione, nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, o którym mowa w wyżej przytoczonym art. 61 § 1 p.p.s.a. może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Z powyższego wynika, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publik.). Podkreślenia jednak wymaga, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., jako wprowadzający wyjątek od reguły, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, musi być wykładany ścieśniające, co oznacza, że wnioskodawca zobowiązany jest wykazać w sposób jednoznaczny, iż wykonanie zaskarżonej decyzji (postanowienia) spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro z powyższego wynika, że warunkiem wydania postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to w sytuacji, gdy skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania jednozdaniowego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie podając na jego poparcie żadnych argumentów świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione, to brak jest przesłanek do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wykonując działalność gospodarczą nie podał nawet jakie są przychody firmy i nie uwidocznił w jaki sposób uiszczenie przez niego nałożonych decyzją zobowiązania podatkowego i jego zaległości może zachwiać kondycją finansową firmy. W takim stanie rzeczy nie jest obowiązkiem Sądu poszukiwanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji, co słusznie zaakcentowano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09; LEX nr 489786, POP 2009/2/143. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.