III SA/Kr 616/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Wojewody z dnia 18 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić wniosek. Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i synem. Określając swój majątek oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym zadeklarował brak nieruchomości, zasobów i przedmiotów majątkowych. Miesięczny dochód wspólnego gospodarstwa domowego oszacował na 1000 zł z podejmowanych przezeń prac dorywczych. Uzasadnienie swoich starań ograniczył do stwierdzenia, że jako bezrobotny nie ma za co żyć wraz z rodziną. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podał, że opłaty za media pokrywa z wykazanych dochodów. Z nich utrzymuje także bezrobotną żonę i niepełnoletniego syna. Zarządzeniem z dnia 13.07.2016 r. Referendarz sądowa wezwała skarżącą dodatkowo o: – oświadczenie, gdzie aktualnie zamieszkuje i czyją własność stanowi ta nieruchomość, – przedłożenie zaświadczenia z właściwego urzędu pracy o zarejestrowaniu siebie i żony jako osoby bezrobotne, – oświadczenia czy rodzina korzysta z pomocy społecznej a jeśli tak to w jakiej formie i z jaką częstotliwością, – przedstawienie wykazu wszystkich posiadanych przez skarżącego oraz żonę rachunków bankowych i wyciągów obrazujących ich historię za okres ostatnich trzech miesięcy, – przedłożenie odpisu zeznania podatkowego skarżącego za rok 2015, – przedłożenie odpisu zeznania podatkowego żony za 2015 r. – udokumentowanie rachunkami i fakturami za ostatni okres rozliczeniowy wysokości wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem rodziny skarżącej a także określenie wydatków ponoszonych na wyżywienie, ubranie, podatki, telefon itp. – oświadczenie z jakiego źródła pokrywa koszty pełnomocnika z wyboru. Jeśli pomoc udzielana jest pro bono przedłożenie pisemnego oświadczenia pełnomocnika wraz z informacją, że okoliczność ta jest znana organom samorządu zawodowego. Zarządzenie nie zostało wykonane. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie strony zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący, bo generalnie ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04). W realiach niniejszej sprawy oświadczenie strony zawarte we wniosku było niewystarczające. Stąd wezwano ją w trybie art. 255 ppsa o złożenie dodatkowych oświadczeń i przedstawienie wskazywanych dokumentów źródłowych. Skarżący nie udzielił jednak na wezwanie dodatkowych wyjaśnień o które była proszona. To powoduje, że przyznanie stronie w takich warunkach prawa pomocy nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Równocześnie skarżący powinien sobie uzmysłowić, że niedostosowanie się do wezwania o którym mowa w art. 255 ppsa należy interpretować na niekorzyść wnioskodawcy (por. postan. NSA z 12 stycznia 2006 r. II OZ 1405/05). Mając to wszystko na uwadze należało więc odmówić wnioskowi strony a w związku z tym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.