III SA/Kr 628/12

Sygn. akt III SA/Kr 628/12 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec, Sędziowie WSA Bożenna Blitek, WSA Maria Zawadzka (spr.), , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013r., sprawy ze skargi K. D., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 27 grudnia 2011r. nr [...], w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 3 czerwca 2011r. Główny Lekarz Orzecznik ZUS przekazał Staroście Powiatowemu informację o stwierdzeniu u skarżącego K. D. okoliczności mogących stanowić istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym. W związku z tym stwierdzono, że prawo do kierowania pojazdami w ruchu publicznym powinno zostać zweryfikowane. Na tej podstawie Starosta Powiatowy w dniu 6 czerwca 2011r. wszczął postępowanie w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. O wszczęciu postępowania organ zawiadomił skarżącego. Decyzją z dnia [...] 2011 r. Starosta skierował skarżącego na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Jako powód skierowania na badania lekarskie wskazano fakt otrzymania od głównego lekarza orzecznika ZUS informacji o stwierdzeniu okoliczności mogących stanowić istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, zarzucając rażące naruszenie art. 10 K.p.a., art. 107 § 1 K.p.a. oraz art. 3 K.p.a. Decyzją z dnia 27 grudnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu braku wskazania jaka istotna przeszkoda w kierowaniu pojazdami zachodzi u skarżącego stwierdzono, że dane dotyczące stanu zdrowia nie podlegają ujawnieniu w toku postępowania administracyjnego, dlatego lekarz orzecznik uprawniony jest jedynie do zawiadomienia organu właściwego o zastrzeżeniach w stanie zdrowia kierowcy, bez wskazania przyczyn. Zdaniem organu zawiadomienie takie stanowi uzasadnioną podstawę do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Organ odwoławczy powołał się na treść § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób (Dz.U. nr 2 poz. 15). Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił: - naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż samo uzyskanie informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby stanowi podstawę do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, - naruszenie 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nie podjęcie żadnych czynności zmierzających do uprawdopodobnienia istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a więc do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, - rażące naruszenie przepisów prawa w szczególności art. 10 i art. 107 § 1 i § 3ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej K.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji uniemożliwił mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, nie zawiadomiono go także o takim prawie przed wydaniem zaskarżonych decyzji. Podniesiono też, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera uzasadnienia faktycznego ze wskazaniem dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie. Skarżący zarzucił, że w decyzjach obu instancji nie wskazano jaka istotna przeszkoda w prowadzeniu pojazdów mechanicznych zachodzi w jego przypadku. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący powołał orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej "P.p.s.a." tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie istnieją podstawy do uwzględnienia skargi. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowi art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega m.in. kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty (prezydenta miasta w miastach na prawach powiatu) w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przepis ten należy interpretować w powiązaniu z treścią rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15),w którym to rozporządzeniu wskazano przesłanki uzasadniające wydania takiej decyzji. Osobie, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym decyzję o skierowaniu na badania lekarskie wydaje starosta, w przypadku otrzymania wniosku od egzaminatora, wniosku od organu kontroli albo zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności(§ 2 ust. 4 pkt 1-3 cyt. rozporządzenia). Zatem wezwanie kierującego pojazdem do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Oznacza to, że nie wystarczą same wątpliwości, iż kierujący może być w takim stanie i tym samym nie gwarantuje on bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Stanowi o tym § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, zgodnie z którym starosta może skierować na badanie lekarskie jedynie taką osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach o jej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W tym kontekście należy wskazać, że organy administracji nie są wyłączone od dodatkowego badania, czy uzyskana informacja o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby kierującej pojazdem jest wystarczająco umotywowana do powzięcia takich wątpliwości. Pamiętać bowiem należy, że "podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem" (tak W. Kotowski, Komentarz do ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, wyd. ABC 2002 r.). W niniejszej sprawie na istnienie takich zastrzeżeń do stanu zdrowia skarżącego wskazywał lekarz orzecznik ZUS w piśmie z dnia 3 czerwca 2011 r., podnosząc jedynie, iż względem skarżącego istnieją okoliczności mogące stanowić istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym. Informacja ta stanowiła wyłączną podstawę wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. W ocenie Sądu, informacja lekarza orzecznika ZUS nie zawierała wystarczających danych na poparcie zgłoszonych przez niego zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, w kontekście dopuszczalności posiadania przez niego uprawnień do kierowania pojazdami, aby wyłącznie na podstawie tego wniosku skierować skarżącego na kontrolne badania lekarskie. Lekarz orzecznik ZUS nie powołał się w swym stwierdzeniu na żadne okoliczności lub dokumenty uprawdopodobniające istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do możliwości kierowania przez skarżącego pojazdami. W konsekwencji, w ramach przysługujących organom administracji uprawnień, konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do istnienia okoliczności uzasadniających złożenie takiego wniosku przez lekarza orzecznika ZUS. Orzekający Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 878/09, zgodnie z którym samo uzyskanie wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby, stanowi podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, jednakże nie obliguje organu do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Organ administracji, mając na uwadze treść art. 7 i 77 § 1 K.p.a., winien bowiem przeprowadzić postępowania administracyjne zmierzające do uprawdopodobnienia istnienia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów przez stronę ze względu na jej stan zdrowia. Reasumując stwierdzić należy, że organy administracji publicznej rozpatrujące przedmiotową sprawę nie dokonały wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza co do znaczenia wniosku lekarza orzecznika ZUS jako dowodu w sprawie. Stanowił to naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo, jak słusznie podniósł skarżący w sprawie doszło również do naruszenia art. 10 K.p.a., albowiem organy obu instancji przed wydaniem rozstrzygnięć, nie umożliwiły skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji powinien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu, działając jednocześnie w poszanowaniu zasady postępowania administracyjnego określonych w K.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.