III SA/Kr 630/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2009r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dowódcy [...] Korpusu [...] z dnia 18 marca 2008r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek od pobranego uposażenia skargę oddala I. Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] 2000r. zwolnił J. K. z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 2000r., a następnie wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] 2002r., którą uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] 2000r. dotyczącą zwolnienia J. K. z zawodowej służby wojskowej i decyzją z dnia [...] 2003r. Nr [...] przeniósł J. K. do dyspozycji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego. Dnia 3 czerwca 2003r. J. K. zgłosił się w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym celem wykonywania zadań. Pismem z dnia 4 lipca 2003r. J. K. zwrócił się do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego o ustalenie jego praw do uposażenia i innych należności finansowych powstałych w okresie od 1 lipca 2000r. do 30 czerwca 2003r. II. W wyniku szeregu pism, decyzji i wskazań co do wysokości należności przysługujących pułkownikowi J. K. - Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] skierował do J. K. pismo z daty 9 lipca 2004 roku, które adresat otrzymał w dniu 28 lipca 2004 roku, informujące, iż w kasie Jednostki Wojskowej nr [...] znajduje się "cała przysługująca adresatowi należność wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi" podając jako podstawę obliczenia tej należności pisma "Szefostwa Finansów Dowództwa Wojsk Lądowych" z dat: 10.09.2003r., 06.10.2003r. i 07.12.2003r. - z wezwaniem do niezwłocznego ich odebrania po telefonicznym uzgodnieniu terminu z Głównym Księgowym lub do niezwłocznego wskazania numeru konta bankowego, na który należy przekazań naliczoną kwotę (k. 158 akt adm.). Z akt administracyjnych wynika, że J. K. nie zgłosił się po odbiór należności ani nie podał nr konta. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] 2004r. przyznał J. K. należności pieniężne za okres od dnia 1 czerwca 2000r. do dnia 2 czerwca 2003r. w łącznej kwocie 204 937,25 zł wraz z należnymi odsetkami ustawowymi. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in. podstawę prawną i sposób dokonanych wyliczeń zarówno co do należności głównej, jak i ustawowych odsetek. J. K. potwierdził odbiór powyższej decyzji w dniu 2 sierpnia 2004r. (k. 166 akt adm.). Po odbiór tak wyliczonych należności J. K. nie zgłosił się, ani nie podał numeru konta bankowego, na który organ mógłby przekazać mu przyznaną należność. III. J. K. pismem z dnia 16 sierpnia 2004 roku wniósł o uzupełnienie decyzją Nr [...] z dnia [...] 2004r., jednak Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] 2004r. odmówił jej uzupełnienia. Odpis tego postanowienia J. K. odebrał w dniu 7 października 2004. i kolejnym pismem z dnia 20 października 2004r. wniósł odwołanie od decyzji Nr [...] z dnia [...] 2004r. Dowódca [...] Korpusu Zmechanizowanego nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...] 2004r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na tę ostatnią decyzję J. K. złożył skargę, którą prawomocnym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007r., sygn. akt III SA/Kr 156/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] pismem z dnia 15 czerwca 2005 roku wezwał ponownie J. K. do niezwłocznego odbioru przysługującej mu należności pieniężnej (wraz z naliczonymi do dnia 28 lipca 2004 roku, jako dnia doręczenia wezwania z dnia 9 lipca 2004r. do odbioru tej należności, odsetkami ustawowymi). W dniu 1 lipca 2005 roku J. K. odebrał wyliczone należności w wysokości 204.937, 25 złotych oraz odsetki naliczone do dnia 28 lipca 2004 roku w wysokości 87.542,46 złotych (k. 199 akt). Pismem z dnia 12 lipca 2005r. (omyłkowo podano rok 2004) J. K. zwrócił się do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] o wypłatę należnych odsetek od niewypłaconych w terminie należności podając, że pomimo wezwania otrzymanego w dniu 28 lipca 2004 roku do odbioru całej przysługującej mu należności - nie odebrał jej, albowiem nie znał kwoty, którą pozostawiono do jego dyspozycji, a w wezwaniu nie podano jej. Podniósł, że należność ta została określona dopiero w decyzji Nr [...] z dnia [...] 2004r., którą odebrał w dniu 2 sierpnia 2004 roku. W piśmie z dnia 12 lipca 2005r. J. K. wyraził przekonanie, że należne odsetki zostaną mu "niezwłocznie wypłacone i nie będzie to przedmiotem rozstrzygnięcia przez WSA Kraków". Postanowieniem z dnia [...] 2005 roku Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] wyjaśnił treść decyzji Nr [...] z dnia [...] 2004r. w przedmiocie odsetek obejmując okres do 2 sierpnia 2004r. (k. 245 akt adm.) i pismem z dnia 8 grudnia 2005 roku doręczonym adresatowi (k. 240 akt adm.) wezwano J. K. do odbioru kwoty 343,89 złotych stanowiącej odsetki ustawowe za okres od 29 lipca 2004r. do dnia 2 sierpnia 2004r. IV. W wyniku szeregu pism J. K. wyrażających niezadowolenie z naliczenia ustawowych odsetek i sugerujących jakoby w piśmie z dnia 12 lipca 2005 roku (k. 18 -19 akt III SA/Kr 630/08) żądał ich naliczenia do dnia 1 lipca 2005 roku - Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] przyjął, że takie żądanie zostało zawarte w tym piśmie i w dniu 12 września 2007 roku wydał decyzję [...], która stała się przedmiotem niniejszego postępowania. W szczególności Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] decyzją z dnia [...] 2007r. Nr [...] stwierdził, że żądanie ustalenia odsetek na dzień 1 lipca 2005r. od pobranego w tym dniu uposażenia na podstawie decyzji Nr [...] z dnia [...] 2004r. - jest bezzasadne i odmówił ich zapłaty. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że decyzja Nr [...] czyniła zadość żądaniom strony, a tym samym, zgodnie z art. 130 § 4 Kpa, podlegała wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania. O tym, że decyzja Nr [...] czyniła zadość wszystkim żądaniom strony przesądził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydając wyrok w sprawie do sygn. III SA/Kr 156/06 oddalający skargę J. K. na decyzję organu II instancji (decyzję Dowódcy [...] Korpusu Zmechanizowanego Nr [...] z dnia [...] 2004r.) utrzymującą w mocy decyzję Nr [...]. Od powyższej decyzji J. K. wniósł odwołanie, w którym domagał się jej uchylenia. Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003r. Nr 179, poz. 1750) poprzez jego nie zastosowanie, gdyż - zdaniem odwołującego się - do dnia 1 lipca 2005r. nie powiadomiono go o przedstawieniu do jego dyspozycji kwoty wskazanej w decyzji Nr [...] i to zarówno, gdy ta decyzja posiadała przymiot nieostatecznej, jak i po uzyskaniu przez ten akt przymiotu ostatecznego. Zaskarżonej decyzji J. K. zarzucił również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 16 Kpa w związku art. 74 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez nie powiadomienie wnioskodawcy o wykonaniu decyzji Nr [...] i nie przedstawienie do dnia 1 lipca 2005r. do dyspozycji kwoty wskazanej w tym akcie. Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 130 § 4 Kpa poprzez dowolne uznanie, iż ma on zastosowanie i to w sytuacji, gdy skarżący wniósł w terminie odwołanie, a organ nie wyraził wobec wnioskodawcy woli wykonania tej decyzji z mocy art. 130 § 4 Kpa, gdyż do dnia 1 lipca 2005r. nie wydano jakiegokolwiek aktu skierowanego do wnioskodawcy w tym przedmiocie. Ostatni podniesiony przez J. K. zarzut dotyczył naruszenia art. 130 § 2 Kpa poprzez dowolne uznanie, iż nie ma on zastosowania i to w sytuacji, gdy ta norma ma zastosowanie, gdyż skarżący wniósł w terminie odwołanie, a organ nie wskazał do terminu wniesienia odwołania, jak i po tym terminie, iż zamierza korzystać z możliwości wskazanej w art. 130 § 4 Kpa. Decyzją Nr [...] z dnia 18 marca 2008r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 8 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) Dowódca [...] Korpusu Zmechanizowanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że przywołany w odwołaniu przepis art. 74 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie istnieje, ponieważ art. 74 tej ustawy ma tylko dwa ustępy. Z samej treści odwołania natomiast nie wynika o co skarżącemu chodzi. Zdaniem organu II instancji nietrafny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 16 Kpa, ponieważ organ I instancji wydając decyzję o uposażeniu (Nr [...]) trafnie uznał, iż podlegała ona wykonaniu (wypłacie należności) zgodnie z art. 130 § 4 Kpa. Ponadto, w decyzji tej zaspokojono roszczenia J. K. dotyczące uposażenia i innych należności. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. K. i w skardze z dnia 21 kwietnia 2008r. wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa przez błędną ocenę, iż decyzja organu I instancji odpowiada prawu mimo, że - jego zdaniem - całkowicie pominięto w niej konieczny element uzasadnienia dotyczący stanu faktycznego, a to spowodowało sprzecznie z rzeczywistym stanem faktycznym zastosowanie art. 130 § 4 Kpa. Naruszenie to z mocy art. 136 Kpa nie zostało naprawione przez stronę przeciwną, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest oceny postępowania organu I instancji w tym przedmiocie, jak i nie przeprowadzono własnego postępowania. Ponadto, zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja narusza art. 136 Kpa przez jego niezastosowanie, gdyż z urzędu nie przeprowadzono dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów. Brak jest oceny postępowania wyjaśniającego organu I instancji, a także oceny dowodów wskazanych w odwołaniu. Nie odniesiono się do stanu faktycznego wskazanego przez skarżącego. Ponadto J. K. podniósł, że zaskarżona decyzja narusza art. 130 § 4 Kpa przez błędną ocenę, iż w sprawie przepis ten miał zastosowanie w sytuacji, gdy rzeczywisty stan faktyczny wskazuje, iż w sprawie ma zastosowanie jedynie art. 130 § 2 Kpa i tym samym decyzja organu I instancji nie odpowiada prawu. Kolejny zarzut podniesiony w skardze dotyczył naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa przez niewłaściwe zastosowanie, gdy w sprawie ma zastosowanie art. 138 § 2 Kpa ponieważ organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie wskazał, iż prowadził postępowanie wyjaśniające oraz nie wskazał jakie dowody uznał za istotne, a i strona przeciwna nie wskazała, iż prowadziła takie postępowanie, jak i nie odniosła się do zarzutów odwołania. Ostatni zarzut dotyczył naruszenia art. 81 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej (Dz. U Nr 179, poz. 1750) poprzez jego nie zastosowanie, gdyż uznano, że decyzja organu l instancji odpowiada prawu w sytuacji, gdy organ I instancji do dnia 1 lipca 2005r., po doręczeniu swojej decyzji w dniu 2 sierpnia 2004r., nie powiadomił skarżącego z mocy ust. 4 tego artykułu, o możliwości w formie bezpośredniej pobrania należnych z mocy decyzji organu I instancji świadczeń wraz z odsetkami oraz nie wystąpił z mocy ust. 5 o zawarcie pisemnego porozumienia ze skarżącym w sprawie wypłaty w formie bezgotówkowej. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że decyzja nr [...] nie odpowiadała jego oczekiwaniom, dlatego też wniósł w dniu 20 października 2004r. od niej odwołanie. Tym samym możliwość jej wykonania, wskazana w art. 130 § 4 Kpa nie zaistniała. Natomiast ma zastosowanie art. 130 § 2 Kpa i tym samym organ I instancji winien obliczyć i wypłacić odsetki na dzień 1 lipca 2005r., tj. dzień pobrania przez skarżącego należnych świadczeń. Natomiast organ I instancji rzeczywiście obliczył i wypłacił w dniu 1 lipca 2005r. odsetki obliczone na dzień 28 lipca 2004r. Data ta istotnie narusza art. 16 Kpa w związku z art. 110 Kpa, gdyż wskazuje, iż skarżący jest zobowiązany nie tylko do wykonania decyzji I instancji i to mimo wniesienia od niej odwołania, a jeszcze winien ją wykonać przed jej doręczeniem. W tym stanie faktycznym i prawnym decyzja organu I instancji nr [...] z dnia [...] 2007r. odmawiająca uznania żądania skarżącego o wypłatę odsetek obliczonych na dzień 1 lipca 2005r. nie odpowiada prawu. Decyzja ta również została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, gdyż nie zawiera w ogóle elementu koniecznego uzasadnienia, tj. wskazania stanu faktycznego, a dokonane oceny prawne są błędne i nie oparte na rzeczywistym stanie faktycznym sprawy. Skarżący podniósł, że organ II instancji posiada obowiązek wynikły z zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa), a więc winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Musi również w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 Kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygniecie według wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa. Zdaniem skarżącego, organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji i wskazywany przez skarżącego w odwołaniu, czym naruszył art. 7 Kpa, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Skarżący przyznał, iż organ II instancji prawidłowo stwierdził, że ust. 3 art. 74 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie istnieje. Natomiast organ nie dostrzegł, iż jest to oczywista omyłka, gdyż uzasadniając ten zarzut wskazano na wstępie, iż dotyczy to nieprzedstawienia do dyspozycji kwoty wskazanej w decyzji nr [...], a w uzasadnieniu skarżący wskazał, iż jest nim art. 81 ust. 4 i ust. 5 wskazanej wyżej ustawy o służbie żołnierzy. Zdaniem skarżącego, twierdzenie organu II instancji, że nietrafny jest zarzut naruszenia art. 16 Kpa nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistym stanie faktycznym. Faktem w tej sprawie jest, iż decyzję organu I instancji nr [...] doręczono w dniu 2 sierpnia 2004r., a przymiot ostatecznej owa decyzja uzyskała w skutek odwołania w dniu 15 lutego 2005r., a odsetki obliczono do dnia 28 lipca 2004r. Fakty te bezspornie wskazują, iż rażąco naruszono art. 16 Kpa w zw. z art. 110 Kpa i art. 130 § 4 Kpa, gdyż dowolnie uznano, iż odsetki należą się skarżącemu jedynie do dnia 28 lipca 2004r., co jednoznacznie wskazuje, iż decyzja organu I instancji nr [...] z dniem tym uznana została za ostateczną i wykonalną i to mimo, iż w tym dniu nie została jeszcze nawet doręczona skarżącemu. W odpowiedzi na skargę Dowódca [...] Korpusu Zmechanizowanego wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji stwierdził, iż żądanie J. K. o zapłatę odsetek ustawowych jest niezasadne, albowiem organ I instancji nie pozostawał w zwłoce z wypłatą przysługujących skarżącemu należności pieniężnych. Jak wynika bowiem z akt, w informacji od Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] 2004r. wskazano, że w kasie Jednostki Wojskowej pozostaje cała przysługująca skarżącemu należność pieniężna wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi. Poproszono skarżącego o niezwłoczny odbiór należności w kasie lub o wskazanie konta bankowego, na które można byłoby je przekazać. Otrzymanie tej informacji zostało potwierdzone przez J. K. w dniu 28 lipca 2004r. W dniu 15 czerwca 2005r., za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] po raz kolejny wezwał uprawnionego do odbioru przysługujących należności pieniężnych. Na rozprawie w dniu 5 lutego 2009r. skarżący przedłożył pismo, w którym podniósł kolejny zarzut przeciwko zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego organ II instancji naruszył art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179. poz. 1750) poprzez jego nie zastosowanie, gdyż nie obliczono i nie wypłacono w terminie 14 dni licząc od dnia wydania decyzji (tj. 2 sierpnia 2004r.) kwoty wynikłej z decyzji organu I instancji Nr [...], a wypłacona kwota w dniu 1 lipca 2005r. została wadliwie obliczona na dzień 28 lipca 2004r. Odnosząc się do argumentów organu II instancji podniesionych w odpowiedzi na skargę, skarżący stwierdził, iż są one sprzeczne ze stanem rzeczywistym i naruszają prawo. Na rozprawie w dniu 5 lutego 2009r. skarżący nadto wyjaśnił, że nie oddał odprawy przyznanej mu w 2000r. jak również innych świadczeń przyznanych mu w związku z odprawą. Skarżący podał, że organ emerytalny zabrał mu emeryturę, którą organ wypłacał do 2003r., ale po wyroku Sądu Najwyższego musi mu te należności zwrócić. Skarżący zakwestionował jakoby otrzymał odsetki za okres od 29 lipca 2004r. do 2 sierpnia 2004r. i dlatego żąda odsetek od 29 lipca 2004r. do dnia faktycznego pobrania uposażenia. Skarżący oświadczył również, że odsetki za okres do dnia 2 sierpnia 2004r. zostały pozostawione do jego dyspozycji, ale ich nie odebrał, bo uznał, że nie ma podstawy prawnej. Skarżący podał, że jego zdaniem, wniosek z 12 lipca 2005r. nie został w całości rozpoznany. Skarżący nie zgłasza żadnych zastrzeżeń co do decyzji nr [...], bo o wszystkim ona orzekła, a jedynie uważa, że jest źle wykonana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jest nieuzasadniona i z tego względu nie została uwzględniona. Sąd zauważa, że w dacie ustalenia przez organy wysokości należnego J. K. uposażenia po przywróceniu go do służby wojskowej, kwestię uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych były uregulowane w ustawie z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.). W szczególności kwestię odsetek regulował art. 75 ust. 3 tej ustawy: " W razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. Powyższy przepis wyznaczał datę początkową, od której organy powinny naliczać ustawowe odsetki, tj. "od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne", jak również określał materialną przesłankę zasadności wypłacenia odsetek - istnienie "zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności". Pojecie "zwłoki" określa art. 476 kodeksu cywilnego (Dz. U. z 1964r. Nr 16, poz. 93 z późń. zm.): "Dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela. Nie dotyczy to wypadku, gdy opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi." Z treści przytoczonego przepisu kodeksu cywilnego wynika, że organ pozostawał w zwłoce do dnia, w którym uprawniony do pobrania uposażenia dowiedział się o możliwości odebrania świadczenia. W sytuacji, gdy pracodawca lub - jak w niniejszej sprawie - właściwy do wypłaty organ wojskowy nie dysponuje numerem konta bankowego osoby uprawnionej do wypłaty świadczenia, który to numer konta umożliwiłby mu spełnienie świadczenia przez dokonanie na niego wpłaty - jedyną możliwością uniknięcia "pozostawania w zwłoce" jest skuteczne powiadomienie uprawnionego o możliwości niezwłocznego odbioru świadczenia. Zdaniem Sądu - Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] jako organ właściwy do wypłaty należnego J. K. zaległych należności pieniężnych doręczając uprawnionemu w dniu 28 lipca 2004 roku wezwanie do niezwłocznego odbioru "całej przysługującej adresatowi należności wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi" z tą datą zaprzestał "pozostawać w zwłoce". Sąd zwraca uwagę na to, że wypłata uposażenia i innych należności, co do zasady, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. W tym wypadku, wobec wcześniejszego istnienia wątpliwości, a nawet pewnych kwestii spornych co do wysokości tych należności przysługujących J. K., a związanych z przywróceniem go do służby wojskowej, słusznie - zdaniem Sądu - organ administracyjny wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] 2004r. określającą - wyliczającą i uzasadniającą "całą przysługującą adresatowi należność wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi", którą doręczył J. K. w dniu 2 sierpnia 2004 roku. Prawidłowość tego wyliczenia została przesądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (sygn. akt III SA/Kr 156/06). Należy zauważyć, że skarżący nie kwestionuje ani daty 28 lipca 2004 roku jako daty otrzymania wezwania do niezwłocznego odbioru "całej przysługującej adresatowi należności wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi", ani daty 2 sierpnia 2004 roku jako daty otrzymania decyzji Nr [...] z dnia [...] 2004r. określającej - wyliczającej i uzasadniającej "całą przysługującą adresatowi należność wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi", a jedynie uważa, że mimo pozostawienia tych należności do jego dyspozycji organ w dalszym ciągu "pozostawał w zwłoce" w ich wypłacie aż do dnia 1 lipca 2005 roku, w którym to dniu faktycznie pobrał należności z ustawowymi odsetkami naliczonymi do dnia 28 lipca 2004 roku. Sąd nie podziela tego stanowiska skarżącego i zwraca uwagę także na stanowisko skarżącego w przedmiocie ustalonych przez organ odsetek za okres od dnia 29 lipca 2004 roku do dnia 2 sierpnia 2004r., których skarżący nie odebrał. Skarżący bowiem nie przeczy, iż istotnie organ ustaloną z tego tytułu należność pozostawił do jego dyspozycji, ale - zdaniem skarżącego - nie odebrał on tej należności z tego względu, gdyż uznał, że została ustalona bez podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny dostrzegł, co prawda, iż organy administracyjne nie ustrzegły się drobnych uchybień formalnych w uzasadnieniu wydanych decyzji, nie mniej nie dopatrzył się znacznych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe stanowisko, twierdzenia i zarzuty skarżącego oraz nie budzący wątpliwości stan faktyczny sprawy - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym i stwierdził, że organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły obowiązującego prawa - a przeto skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.