III SA/Kr 632/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi D. W., G. K., N. K., M. W. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 18 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do tytułów wykonawczych skargę oddala U Z A S AN D N I E N I E I. W dniu [...] 2009 r. Komendant Miejski Policji wydał decyzję Nr [...] o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, w której wezwał D. W., M. W., G. K. oraz N. K. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A w K. Powyższa decyzja Komendanta Miejskiego Policji została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. nr [...]. Z kolei skargę D. W., M. W., G. K. oraz N. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił prawomocnym postanowieniem z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 962/09. II. Pismem z dnia 10 maja 2010 r. Komendant Miejski Policji wezwał D. W., M. W., G. K. oraz N. K. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A w K w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania tego pisma. Organ zaznaczył, że w przypadku nie opróżnienia dobrowolnie przedmiotowego lokalu zostanie wszczęte z urzędu postępowanie egzekucyjne zgodnie z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). W dniu [...] 2010 r. Komendant Miejski Policji wydał, na podstawie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pisemne upomnienie Nr [...], w którym ponownie wezwał D. W., M. W., G. K. oraz N. K. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A w K i wydania mu go jako dysponentowi lub innej upoważnionej osobie zaznaczając, że w przypadku nie zastosowania się do tego upomnienia w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie zostało doręczone pełnomocnikowi wymienionych w upomnieniu osób w dniu 20 sierpnia 2010 r. Następnie w dniu [...] 2011 r. Komendant Miejski Policji wydał przeciwko D. W., M. W., G. K. oraz N. K. tytuły wykonawcze Nr [...], [...], [...] i [...] w zakresie opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego w K przy ul. A. Pismem z dnia 1 lutego 2011 r. D. W., M. W., G. K. oraz N. K. - reprezentowani przez pełnomocnika - wnieśli, na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzut oparty na wykonaniu egzekwowanego obowiązku określonego decyzją Nr [...] z dnia [...] 2009 r. o opróżnieniu lokalu mieszkalnego położonego w K przy ul. A. W piśmie podniesiono, że przedmiotowy lokal nie pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji, gdyż z dokumentów znajdujących się w Urzędzie Miasta wynika, że lokal co najwyżej mógł pozostawać w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji do grudnia 1999 r., a obecnie dysponuje nim Gmina. Wskazano, że D. W. od 27 września 2006 r. zajmuje powyższy lokal w oparciu o zawartą na czas nieokreślony z Gminą umową najmu lokalu mieszkalnego i zgodnie z tą umową uprawnionymi do wspólnego zamieszkiwania z nią w tym lokalu są M. W., G. K. i N. K. Podniesiono, że D. W. od momentu podpisania umowy z Gminą wszelkie rozliczenia za zajmowany lokal, tj. czynsz i opłaty za media dokonuje z Zarządem Budynków Komunalnych Urzędu Miasta, a zatem korzysta z przedmiotowego lokalu zgodnie z umową i nie zalega wobec wynajmującego z żadnymi opłatami. Zdaniem pełnomocnika zobowiązanych, z powyższego wynika, że jedynym organem uprawnionym do rozwiązania z D. W. umowy jest Gmina i tylko Gmina byłaby uprawniona do wszczęcia wobec najemcy postępowania egzekucyjnego, o ile zaistniałyby okoliczności upoważniające do nakazania jej opuszczenie zajmowanego lokalu, a takie nie nastąpiły. Pełnomocnik zobowiązanych zarzucił także, że Komendant Miejski Policji nie jest uprawniony do prowadzenia egzekucji w stosunku do osób, przeciwko którym zostały wydane tytuły wykonawcze o numerach [...], [...], [...] oraz [...], albowiem lokal, który ma podlegać opróżnieniu nie pozostaje w jego dyspozycji. Postanowieniem z dnia [...] 2011r. Nr [...] Komendant Miejski Policji odrzucił w całości zarzuty odnoszące się do tytułów wykonawczych z dnia [...] 2011 r. Nr [...], [...], [...] oraz [...]. Organ I instancji stwierdził, że - zgodnie z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - podstawą zarzutów może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśniecie albo nieistnienie obowiązku. Zdaniem organu, podniesiony przez pełnomocnika zobowiązanych zarzut wykonania obowiązku należy uznać za bezzasadny, albowiem obowiązek opróżnienia przedmiotowego lokalu nadal istnieje i wynika z ostatecznej i wykonalnej decyzji Komendanta Miejskiego Policji Nr [...] z dnia [...] 2009 r. Powyższy obowiązek dotychczas nie został wykonany, co zostało potwierdzone pismem Zarządu Budynków Komunalnych z dnia 9 lutego 2011 r., znak: [...]. Obowiązek ten nie uległ również umorzeniu, ani nie miało miejsca jego przedawnienie lub wygaśniecie. Zdaniem organu I instancji, podnoszony przez pełnomocnika zobowiązanych zarzut, że Komendant Miejski Policji nie jest uprawniony do prowadzenia egzekucji w stosunku do osób zajmujących lokal mieszkalny przy ul. A w K również nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem z art. 20 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że Komendant Miejski Policji jest organem egzekucyjnym w odniesieniu do obowiązków o charakterze niepieniężnym wynikających z wydawanych, w zakresie swojej właściwości, decyzji administracyjnych. Skoro więc decyzja Nr [...] z dnia [...] 2009 r. została wydana przez Komendanta Miejskiego Policji, to jest on organem właściwym do jej wykonania zgodnie z procedurą przewidzianą w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z kolei fakt dysponowania przez Komendanta Miejskiego Policji lokalem mieszkalnym przy ul. A został potwierdzony m.in. w piśmie Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta z dnia 2 stycznia 2009 r., [...]. Komendant Miejski Policji uznał zatem, że podniesione przez pełnomocnika zobowiązanych zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W zażaleniu na powyższe postanowienie organu I instancji pełnomocnik D. W., M. W., G. K. oraz N. K. ponownie podniósł, że lokal przy ul. A w K nie pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji i w związku z tym nie jest on organem uprawnionym do jego odebrania, albowiem nie potwierdza tego pismo Urzędu Miasta z dnia 2 stycznia 2009 r., na które powołuje się organ w uzasadnieniu swojego postanowienia. Pełnomocnik zobowiązanych stwierdził, że przedmiotowy lokal D. W. zajmuje wraz z pozostałymi najemcami na podstawie umowy najmu zawartej z Gminą i tylko Gmina może wszcząć egzekucję z tego lokalu. Pełnomocnik zobowiązanych zarzucił również organowi I instancji, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte bez rozstrzygnięcia, czy D. W. i osobom, które z nią mieszkają przysługuje prawo do lokalu zamiennego lub socjalnego. W związku z tym wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 56 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do czasu zakończenia postępowania sądowego w sprawie o ustalenie uprawnienia D. W. do lokalu socjalnego. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 18 marca 2011 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i art. 34 § 5, ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie Miejskiego Komendanta Policji z dnia [...] 2011 r. Nr [...]. Zdaniem organu II instancji, zobowiązani w żaden sposób nie wykazali, że obowiązek opróżnienia lokalu został wykonany, gdyż w aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Budynków Komunalnych z dnia 9 lutego 2011 r. znak: [...], w którym właściciel lokalu potwierdził, że obowiązek opróżnienia lokalu nie został przez zobowiązanych dobrowolnie wykonany. Obowiązek ten nie uległ umorzeniu ani też nie nastąpiło jego przedawnienie lub wygaśnięcie. Organ II instancji uważa, że fakt niewskazania zobowiązanym pomieszczenia tymczasowego nie powoduje zaistnienia niewykonalneści obowiązku, gdyż organ egzekucyjny, jak również wierzyciel (w tym przypadku jeden i ten sam organ), nie musi wskazywać takiego lokalu. Zobowiązani mogą natomiast zwrócić się do Gminy o przydzielenie pomieszczenia tymczasowego, gdyż to na Gminie spoczywa obowiązek zaspokajania potrzeb mieszkaniowych jej mieszkańców zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266, z późn. zm.). Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, błędne jest twierdzenie zobowiązanych, że pismo Urzędu Miasta znak: [...] z dnia 2 stycznia 2009 r. nie potwierdza dyspozycji lokalu, albowiem w wykazie nr 5 (będącym załącznikiem do tego pisma) właściciel lokalu – Gmina w poz. 139 wymieniła wskazane mieszkanie jako jeden z lokali "nie wykupionych, pozostających w dyspozycji Komendy Wojewódzkiej lub Miejskiej Policji", będących w zarządzie Zarządu Budynków Komunalnych. Organ II instancji stwierdził zatem, że skoro właściciel nieruchomości nie kwestionuje prawa dyspozycji przedmiotowym lokalem, to organ Policji może nim nadal dysponować według własnych potrzeb. Podkreślono, iż argument zobowiązanych, że lokal nie pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji został już zbadany podczas postępowania administracyjnego, a decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. nr [...] kończąca to postępowanie nie została skutecznie zaskarżona przez strony postępowania albowiem postanowieniem z dnia 25 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę stron. Tak więc, zdaniem organu II instancji, podnoszenie tego samego argumentu w postępowaniu egzekucyjnym jest bezcelowe. Komendant Wojewódzki Policji uznał, że także zarzut braku właściwości organu egzekucyjnego jest nieuzasadniony. Zgodnie bowiem z art. 20 § 1 pkt 4 wymienionej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: "organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym jest kierownik powiatowej służby, inspekcji lub straży w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień". Skoro więc lokal pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji to - zdaniem organu II instancji – organ ten był właściwy do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, a tym samym był jednocześnie wierzycielem i organem właściwym do wszczęcia i przeprowadzenia egzekucji wydanej przez siebie decyzji. Nadto Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 59 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określających obligatoryjne lub fakultatywne umorzenie tego postępowania. Mając powyższe na względzie Komendant Wojewódzki Policji uznał, iż Komendant Miejski Policji działał na podstawie i w ramach przepisów prawa i dlatego utrzymał w mocy jego postanowienie z dnia [...] 2011 r. Z powyższym postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji nie zgodzili się D. W., M. W., G. K. oraz N. K. i pismem z dnia 2 maja 2011 r. wnieśli na to postanowienie skargę domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, zarzucili naruszenie art. 20 § 1 pkt 2 i art. 33 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że Komendant Miejski Policji jest uprawniony do prowadzenia egzekucji w stosunku do lokalu będącego własnością Gminy i niepozostającego w jego dyspozycji oraz art. 56 § 1 pkt 5 tej ustawy poprzez nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania w związku z zaistnieniem okoliczności wynikających z ustawy o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Pełnomocnik skarżących podniósł, iż w toku postępowania skarżący wskazywali, że przyjęcie przez organ, iż lokal położony w K przy ul. A pozostaje w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległego mu organu narusza art. 90 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). Nadto podano, że lokal ten pierwotnie, w lutym 1968 r., został przydzielony funkcjonariuszowi Policji M. K., a do zamieszkiwania z nim uprawnione były żona oraz trzy córki. W dniu 3 grudnia 1999 r. Urząd Miasta wydał jednak M. K. skierowanie nr [...] do zawarcia umowy najmu tego lokalu. Po śmierci M. K. Urząd Miasta zezwolił na zawarcie umowy najmu przedmiotowego lokalu jego żonie – J. K., a po jej śmierci córce D. W. W umowach najmu jako uprawnieni do wspólnego mieszkania wskazani zostali także pozostali skarżący. Od czasu zawarcia z Gminą umowy najmu wszelkie sprawy związane z lokalem uzgadniane były z Gminą, a czynsz najemcy uiszczali Zarządowi Budynków Komunalnych. Pełnomocnik skarżących stwierdził, że Gmina mogła dysponować lokalem tylko wówczas, gdy lokal został jej przekazany powrotnie do dyspozycji, wówczas przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Przekazanie do dyspozycji odbywało się w oparciu o przepisy zarządzenia nr 49 MSW z dnia 10 maja 1991 r. oraz w oparciu o Zarządzenie nr 2 ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym MSW pod poz. 47 – na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego. Zdaniem pełnomocnika skarżących, powoływane przez Komendanta Miejskiego Policji pisma Urzędu Miasta z dnia 5 grudnia 2008 r. znak: [...] nie potwierdzają, aby Gmina przyznawała, że lokal ten nadal pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Wprawdzie do pisma nie został przedłożony dokument przekazania lokalu, jednakże wszystkie przedstawione w piśmie okoliczności świadczą, zdaniem pełnomocnika skarżących, że lokal nr [...] przy ulicy A pozostaje w dyspozycji Gminy. Pełnomocnik skarżących podniósł, iż zarzucając, że Komendant Miejski Policji nie jest organem uprawnionym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego skarżący wnosili także o zawieszenie postępowania, gdyż zastosowany w niniejszej sprawie administracyjny tryb egzekucji pozbawił ich możliwości rozważenia kwestii, czy D. W. przysługują uprawnienia do lokalu socjalnego. W ustawie o Policji brak jest bowiem przepisu, tak jak w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) – nakładającego obowiązek występowania do Sądu z pozwem o opróżnienie mieszkania, aby ten rozstrzygnął o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. N 31, poz. 266 wraz z późn. zm.) ma zastosowanie także do lokali będących w dyspozycji Policji, gdyż zgodnie z treścią art. 1a nie ma ona zastosowania jedynie w stosunku do lokali będących w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Tym samym, zdaniem pełnomocnika skarżących, z powyższego wynika, że skarżący podlegają ochronie wynikającej z przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego i przed wykonaniem obowiązku opróżnienia lokalu należy ustalić czy przysługuje im uprawnienie do lokalu socjalnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Zdaniem organu, chybiony jest zarzut, że Komendant Miejski Policji nie jest organem właściwym do prowadzenia przedmiotowej egzekucji administracyjnej. Kwestia posiadania dyspozycji lokalem mieszkalnym położonym w K przy ul. A została bowiem rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że organ egzekucyjny nie rozpatruje sprawy od strony merytorycznej, ponieważ wówczas stałby się faktycznie III instancją. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, nie można zatem twierdzić, że nastąpiło naruszenie przepisów art. 20 i art. 33 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skoro Komendant Miejski Policji – jako organ wydający decyzje o opróżnieniu lokalu – jest jednocześnie organem egzekucyjnym uprawnionym do wydania tytułu wykonawczego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 56 § 1 pkt 5 powyższej ustawy organ II instancji podniósł, że ani skarżący ani ich pełnomocnik nie złożyli wniosku o zawieszenie postępowania. Zdaniem organu, nie nastąpiły też w toku postępowania egzekucyjnego obligatoryjne podstawy do jego zawieszenia. Organ ten stwierdził również, że kwestia stosowania ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31. poz. 266 z późn. zm.) była rozstrzygnięta negatywnie w ramach postępowania administracyjnego w przedmiocie nakazania opróżnienia lokalu. W związku z tym, zdaniem tego organu, fakt nieprzydzielenia lokalu socjalnego nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania egzekucyjnego w administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarga D. W., M. W., G. K. oraz N. K. jest nieuzasadniona. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że zarzuty strony skarżącej, poza zarzutem naruszenia art. 33 pkt 9 ustawy o egzekucji w administracji, w zasadzie nie mieszczą się w kategorii zarzutów, o jakich mowa w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), która to ustawa reguluje tryb egzekucji w niniejszej sprawie, tj. w sprawie opróżnienia mieszkania przez stronę skarżącą. Wobec twierdzeń zawartych w zażaleniu i skardze należy zaznaczyć, że poza obecną kontrolą Sądu pozostaje prawomocna i wykonalna decyzja Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2009 r. Nr [...] o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, w której wezwano D. W., M. W., G. K. oraz N. K. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A w K przez nich zajmowanego. Decyzja ta była przedmiotem kontroli organu II instancji, a skarga na nią została prawomocnie odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 962/09. Z kolei ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), która reguluje tryb egzekucji w niniejszej sprawie, w art. 20 § 1 pkt 4 i § 2 stanowi: Art. 20. § 1. Organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest: (...) 4) kierownik powiatowej służby, inspekcji lub straży w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień. § 2. Ponadto w przypadkach określonych szczególnymi przepisami jako organ egzekucyjny w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym działa każdy organ Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu lub Straży Granicznej, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, organ Państwowej Inspekcji Pracy wydający decyzję w pierwszej instancji, organ straży pożarnej kierujący akcją ratowniczą, a także inne organy powołane do ochrony spokoju, bezpieczeństwa, porządku, zdrowia publicznego lub mienia społecznego. Treść powyższego przepisu art. 20 § 2 ustawy jednoznacznie wskazuje na to, że organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie, tj. w sprawie egzekucji obowiązku niepieniężnego, jakim jest opróżnienie lokalu, jest Komendant Miejski Policji, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Zarzut strony skarżącej - o prowadzeniu egzekucji przez organ niewłaściwy - jest więc całkowicie chybiony. Sąd podkreśla, że podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są enumeratywnie wymienione w art. 33 omawianej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.). Stanowisko takie, które Sąd orzekający w pełni podziela, zajął też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 43/10 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 271/08 (opubl. LEX nr 486500): "Przepis art. 33 u.p.e.a. zawiera enumeratywny katalog okoliczności, które mogą być podstawą zarzutu, a zatem wniesienie zarzutów z innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do ich rozpatrywania." Przywołany wyżej przepis art. 33 omawianej ustawy stanowi: "Art. 33. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27." Jak wynika z treści skargi, a także z treści zażalenia strony skarżącej, oprócz konkretnego zarzutu o prowadzeniu egzekucji przez organ nieuprawniony, który to zarzut jako całkowicie nieuzasadniony Sąd omówił wyżej, żaden inny zarzut nie został skonkretyzowany, a wskazane przez skarżącego w sposób ogólny zarzuty mogące ewentualnie wskazywać na inne pkt art. 33 zostały omówione i wyjaśnione przez organy administracyjne jako nieznajdujące uzasadnienia w tej sprawie. W szczególności nieuzasadnione są twierdzenia strony skarżącej o konieczności zawieszenia postępowania wobec nie zapewnienia stronie skarżącej lokalu socjalnego, gdyż brak przepisu obligującego organ do takiego działania, jak również nieuzasadnione są twierdzenia strony skarżącej o braku uprawnienia Komendanta Miejskiego Policji do dysponowania lokalem, co ewentualnie powodowałoby stwierdzenie nieistnienia obowiązku, a to wobec jednoznacznej treści pisma Urzędu Miasta, Wydział Mieszkalnictwa z dnia 2 stycznia 2009 r. przedstawiającego "Wykaz Nr 5 obejmujący lokale nie wykupione, pozostające w dyspozycji Komendy Wojewódzkiej lub Miejskiej Policji, będące w zarządzie Zarządu Budynków Komunalnych", w którym to wykazie pod poz. [...] figuruje przedmiotowy lokal w K, "ul. A". Na marginesie należy zauważyć, że lokal mieszkalny przy ul. A w K stanowi własność Gminy, a pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Kwestie lokali przeznaczonych do dyspozycji organów Policji regulują szczególne przepisy odnoszące się do szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych przeznaczonych dla policjantów. Oznacza to więc, wbrew stanowisku strony skarżącej, że do spraw związanych z tego rodzaju lokalami mieszkalnymi nie stosuje się przepisów Kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Sprawy między innymi przydziału i opróżniania tych lokali mieszkalnych regulują przepisy szczególne, czyli przede wszystkim przepisy ustawy o Policji i rozporządzeń wydanych na jej podstawie i w celu jej wykonania. Sąd na marginesie zwraca także uwagę, że stosownie do treści art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy podziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: małżonek, dzieci, rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo na inne okoliczności są oni niezdolni do wykonywania zatrudnienia. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że ojciec D. W. M. K. jako policjant uzyskał przydział do wskazanego powyżej lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji. Skoro ustawa o Policji w art. 89 wyraźnie wskazuje krąg podmiotów uprawnionych do przydziału lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji ministra do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych, to z treści tego przepisu wynika, że skarżący nie są osobami, które - zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o Policji – są wymienione w kręgu podmiotów uprawnionych do przydziału lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji ministra do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych. Należy także podkreślić, że właściwe organy Policji - w tym przypadku Komendant Miejski Policji - nie muszą zgodnie z art. 90 ustawy o Policji wykazywać swego prawa własności do danego lokalu mieszkalnego. Prawo do dysponowania lokalem mieszkalnym – na gruncie przepisów powołanej ustawy - jest przesłanką faktyczną i ma charakter niezależny od prawa własności danego lokalu. Śmierć osoby, która uzyskała przydział do lokalu będącego w dyspozycji organów Policji oznacza więc, że lokal ten w dalszym ciągu pozostaje w dyspozycji właściwych organów Policji. Mając powyższe ustalenia i rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracyjne obu instancji prawidłowo zastosowały i zinterpretowały obowiązujące przepisy prawa i że skarga D. W., M. W., G. K. oraz N. K. nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, a w związku z tym, na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.