III SA/Kr 649/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego skargę oddala Zaskarżoną decyzją z 9 kwietnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 17 ust. 1, ust. 5 pkt 2 litera "a" ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst. jednolity, Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych) oraz art. 2 i art. 17 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez G. G. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] 2008 r., .znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Wyżej wskazaną decyzją organ I instancji odmówił G. G. przyznania świadczenia w formie : 1 świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad ojcem K. G., 2 składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad dzieckiem , wnioskowanej na G. G., 3 składki na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad dzieckiem , wnioskowaną na G. G. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ I instancji na wstępie przytoczył treść przepisów: art. 17 ust.1, art. 17 ust. 2 oraz art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wskazał, że w świetle tych przepisów świadczenie z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem przysługuje matce lub ojcu dziecka albo opiekunowi faktycznemu dziecka albo, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (ust. 1 art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2. Przepisy art. 5 ust. 3 – 10 stosuje się odpowiednio (ust. 2 art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Zgodnie zaś z ust. 5 art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty socjalnej, zasiłku stałego, zasiłku przedemerytalnego; 2) osoba wymagająca opieki: a) pozostaje w związku małżeńskim, b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, w specjalnym ośrodku szkolno – wychowawczym i korzysta w nim z całodobowej opieki albo w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji, w placówce zapewniającej całodobową opiekę przez więcej niż 5 dni w tygodniu z wyjątkiem zakładów opieki zdrowotnej; 3) osoba w rodzinie ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury na to dziecko, 4) osoba w rodzinie ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, albo do świadczenia pielęgnacyjnego na to lub inne dziecko w rodzinie. Organ I instancji podniósł, że na podstawie treści wniosku o przyznanie świadczenia ustalił, iż K. G. - osoba wymagająca opieki, pozostaje w związku małżeńskim z J. G., co jest negatywną przesłanką z art. 17 ust. 5 pkt 2 litera "a" ustawy oświadczeniach rodzinnych, powodującą, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje i dlatego też orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od tej decyzji z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. złożyła G. G. Wniosła w nim o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego podnosząc między innymi okoliczność, że K. G. ma przyznaną I grupę inwalidzką i jest całkowicie niezdolny do samodzielnej egzystencji. Pozostaje on w związku małżeńskim z J. G., która również jest osobą niepełnosprawną i wymaga stałej opieki. Matka nie otrzymuje świadczenia emerytalnego, nie ma też innego stałego źródła dochodu, dlatego pozostaje na utrzymaniu K. G. Odwołująca podkreśliła również, że jest jedyną osobą, która sprawuje opiekę nad obydwojgiem rodziców – K i J. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia podkreśliło, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę nie ogranicza się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu, ale zobowiązany jest do ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu l instancji (wyrok NSA z dnia 9 października 1992 r. V. SA 137/92, ONSA 1993 nr 1 poz.22). Kolegium wskazało, że zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 6 k.p.a. organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz prawidłowe ustalenie następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego (wyrok z dnia 24 stycznia 2001 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie; II SA 55/2000 ). Stosownie do przytoczonej wyżej zasady organ odwoławczy zobligowany jest zatem rozpoznać i rozstrzygać ponownie niniejszą sprawę rozstrzygniętą wyżej opisaną decyzją organu l instancji w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Podkreśla to ugruntowane w tej materii orzecznictwo sądowoadministracyjne – w tym wyrok NSA z 24 lutego 1992 r. (nie publikowany) - zgodnie z którego tezą: " W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie może ograniczyć się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ l instancji, lecz musi uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania ( art. 136 i art. 138 KPA),,. Kolegium podniosło, że na dzień rozpatrywania odwołania w przedmiotowej sprawie nastąpiła zmiana przepisów prawa regulujących kwestie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wprowadzona przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U z dnia 18 grudnia 2008 r. Nr 223 poz. 1456), która zgodnie z art. 4 wskazanej ustawy weszła w życie z dniem 2 stycznia 2009 r. Stosownie do obowiązującego w nowym brzemieniu art. 17 ust.1 ustawy o świadczeniach rodzinnych: "Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności." Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2. Przepisy art. 5 ust. 3 - 70 stosuje się odpowiednio (art. 17 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Z kolei, dodany przez art. 1 pkt 8 litera "b" ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych, ust 2b. omawianego wyżej przepisu stanowi, że w przypadku, gdy o świadczenie pielęgnacyjne ubiega się krewny w linii prostej inny niż matka lub ojciec, albo rodzeństwo, ustalając prawo do świadczenia uwzględnia się łącznie dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz dochód rodziny osoby wymagającej opieki. Przy czym niezależnie od tego, że w sprawie wystąpią okoliczności wskazane w cytowanych wyżej przepisach, świadczenie pielęgnacyjne nie będzie przysługiwało, jeżeli w stanie faktycznym wystąpi choćby jedna z przesłanek negatywnych wymienionych w art. 17 ust 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wskazany art. 17 ust. 5 omawianej ustawy stanowi, że: "Świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty socjalnej, zasiłku stałego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego; 2) osoba wymagająca opieki: a) pozostaje w związku małżeńskim, b) została umieszczona w rodzinie zastępczej, z wyjątkiem rodziny zastępczej spokrewnionej z dzieckiem, o której mowa w ust. 2c, albo, w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w tym w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym i korzysta w niej z całodobowej opieki przez więcej niż 5 dni w tygodniu, z wyjątkiem zakładów opieki zdrowotnej; 3) osoba w rodzinie ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury na to dziecko; 4) osoba w rodzinie ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, albo do świadczenia pielęgnacyjnego na to lub na inne dziecko w rodzinie; 5) na osobę wymagającą opieki członek rodziny jest uprawniony za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie wystąpiła negatywna przesłanka wymieniona w cyt. wyżej art. 17 ust.5 pkt 2 litera "a" ustawy o świadczeniach rodzinnych, albowiem osoba wymagająca opieki K. G. pozostaje w związku małżeńskim. W związku z tym, niezależnie od tego, że K. G. legitymuje się orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 3 lipca 2000r. nr akt [...], z którego wynika, że jest osobą całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji - co świetle art. 3 pkt 21 ustawy o świadczeniach rodzinnych - oznacza, iż ma orzeczony znaczny spień niepełnosprawności - oraz tego, że dochód jego rodziny i rodziny córki nie przekracza kwoty kryterium dochodowego wyznaczonego przepisami prawa, świadczenie pielęgnacyjne, wnioskowane przez G. G., nie przysługuje. Podnoszony przez odwołującą się argument, że matka odwołującej, z którą K. G. pozostaje w związku małżeńskim, ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie opiekować się mężem i nie posiada środków utrzymania, nie może wywrzeć wpływu na określenie prawa odwołującej do świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi istniejący w obrocie prawnym zapis art. 17 ust. 5 pkt 2 litera "a" ustawy oświadczeniach rodzinnych . Organ odwoławczy zaznaczył, że decyzja w sprawie ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych należy do tzw. decyzji związanych. Organ administracji nie ma zatem możliwości wyboru spośród kilku równoprawnych rozwiązań. Jeżeli strona spełnia przesłanki ustawowe, musi świadczenie przyznać, a jeżeli nie spełnia, jest zobligowany do wydania decyzji negatywnej. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, więc decyzję organu l instancji za prawidłową. Orzeczenie natomiast o przyznaniu zasiłku rodzinnego, przy ustalonym stanie faktycznym byłoby niezgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Z uwagi na to, że stronie nie przysługuje prawo do zasiłku rodzinnego nie można było jej także przyznać prawa do wnioskowanego dodatku, o czym stanowi art. 8 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniosła G. G. Powtórzyła w jej treści okoliczności związane z stanem zdrowia rodziców. Podniosła, że stan zdrowia obojga rodziców się pogorszył, ojciec dwukrotnie przebywał w szpitalu. Stwierdzono u niego nasilenie się zaniku komorowego mózgu. Matka natomiast jest po operacji oka w G. i oczekuje na następną operację. Sytuacja, w jakiej znalazła się skarżąca nie pozwala jej na podjęcie pracy zarobkowej. Wniosła, więc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ celem przyznania wnioskowanego świadczenia. W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia: prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż Sąd w wyniku przeprowadzonej kontroli według wskazanego wyżej kryterium nie stwierdził naruszeń prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonego aktu jak i poprzedzającej go decyzji organu I instancji. W świetle, bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a. tylko naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy mogą prowadzić do takiego skutku. W rozpatrywanej sprawie materialnoprawną podstawą orzekania był art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Słusznie i prawidłowo zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że obowiązkiem organu odwoławczego jest przede wszystkim powtórne rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej uprzednio decyzją organu I instancji. W tym procesie organ odwoławczy musi uwzględniać też nie tylko zmiany stanu faktycznego, ale także i prawnego. Zgodnie zatem z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. "a" ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, między innymi, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, co stanowiło negatywną przesłankę do orzeczenia przyznania wnioskowanego przez skarżącą świadczenia. Taka wykładnia powyższego przepisu, przeprowadzona przez organy orzekające, jest w ocenie Sądu poprawna. Nie jest ona sprzeczna z poglądem Trybunału Konstytucyjnego, wypowiedzianym w wyroku z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. P 27/07, w którym to Trybunał stwierdził, że art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim uniemożliwia nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym osobie zdolnej do pracy, niezatrudnionej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innym niż jej dziecko niepełnosprawnym członkiem rodziny, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazać należy, że wspomniany wyrok Trybunału zapadł w stanie faktycznym i prawnym, w którym decyzją odmówiono przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 1 ustawy osobie, opiekującej się swoją własną pełnoletnią niepełnosprawną siostrą. Przyczyną odmowy, było wskazanie, że art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wymienia wśród osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie matkę, ojca lub faktycznego opiekuna dziecka, a ponieważ wnioskodawczyni, nie była żadnym z tych podmiotów, nie było podstaw do pozytywnego załatwienia jej wniosku. W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że biorąc pod uwagę uregulowania obowiązku alimentacyjnego, zawarte w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym: " Nie ulega kwestii, że na tym tle ustawowa regulacja musi być uznana za niesprawiedliwą i krzywdzącą. Skoro członek najbliższej rodziny (brat/siostra, dziadek/babka czy też syn/córka – to ostatnie, choć trudniejsze do wyobrażenia, nie jest wszak niemożliwe) wywiązuje się ze swych obowiązków – moralnych i prawnych wobec ciężko chorego krewnego i wymaga to odeń rezygnacji z zarobkowania, to winien on w tych działaniach otrzymać odpowiednie wsparcie od państwa." Niewątpliwie z konstytucyjnej zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa należących do określonej kategorii. Trybunał Konstytucyjny stwierdził wobec tego, że art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych zawęża, w sposób niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji – krąg osób uprawnionych do nabycia prawa do świadczenia. Art. 17 ust. 1 ustawy pomija, bowiem możliwość nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby, które rezygnują ze swej aktywności zawodowej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innym niż jej dziecko niepełnosprawnym członkiem rodziny, wobec którego obciążone są obowiązkiem alimentacyjnym. W końcowym fragmencie uzasadnienia wyroku Trybunał podkreślił jednakże, że orzeczenie o niekonstytucyjności dotyczy wyłącznie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Do organów stosujących przepisy należy ocena skutków stwierdzenia niekonstytucyjności tego przepisu w konfrontacji z innymi przesłankami określającymi prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Trybunał zwrócił w szczególności uwagę na znaczenie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. "a" ustawy. Dokonując uprzednio ustalenia znaczenia pojęcia "dziecka" dla celów świadczenia pielęgnacyjnego Trybunał Konstytucyjny wskazał, że jeżeli osoba wymagająca opieki zawiera związek małżeński, to osoba uprawniona dotychczas, w związku ze sprawowaniem opieki, do świadczenia pielęgnacyjnego zostaje tego uprawnienia pozbawiona. Powyższe wskazuje, że odczytanie normy prawnej zawartej w tym przepisie przez organy administracji było zgodne z tym, które dokonał Trybunał Konstytucyjny przy ocenie zgodności art. 17 ust. 1 z Konstytucją. Tylko ta okoliczność pozostawania ojca skarżącej – osoby wymagającej opieki – spowodowała, że skarżącej jako uprawnionej w związku ze sprawowaniem nad swym ojcem opieki świadczenie pielęgnacyjne nie mogło być przyznane. Nie można zatem organom zarzucić błędnego zastosowania art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych ani też postawić zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia okoliczności pozostawania ojca skarżącej w związku małżeńskim, skoro okoliczność ta jest bezsporna. Jedynym błędem organów było orzeczenie o odmowie przyznania skarżącej w pkt 2 decyzji składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad dzieckiem oraz w pkt 3 decyzji składki na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad dzieckiem. Po pierwsze z wniosku nie wynika, aby G. G. żądała opłacania składek w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad dzieckiem. Nie ulega jednakże wątpliwości, że o ewentualnym opłacaniu składek emerytalnych powinno się rozstrzygać decyzją administracyjną i, że ma to związek z rezygnacją osoby wnioskującej z zatrudnienia z powodu sprawowanej opieki (art. 8, art. 42 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 6 i art. 7 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; tekst jednolity, Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 z późn. zm.) nie mniej jednak, w niniejszym przypadku skarżąca zrezygnowała ze swej aktywności zawodowej dla sprawowania opieki nad ojcem, ubiegając się z tego tytułu o zasiłek pielęgnacyjny, a nie jak organ orzekł o odmowie opłacania składek z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku ze sprawowaną opieką nad dzieckiem. Z uwagi jednak, że jest to decyzja odmowna z powodu zaistnienia negatywnej przesłanki do orzekania o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. ten błąd organu nie miał wpływu na wynik sprawy, a co za tym idzie, nie mógł spowodować uchylenia kontrolowanych decyzji i należało go traktować w kategoriach omyłki pisarskiej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.