III SA/Kr 657/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Bociąga Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego przewozu drogowego skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 marca 2013 r. nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 5 ust.3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym) oraz art. 138 § 1 pkt 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Starosty [....] z dnia 20 grudnia 2012 r. nr [....] orzekającą o cofnięciu licencji nr [....] na wykonywanie krajowego drogowego przewozu osób udzielonej przedsiębiorcy działającemu pod nazwą [....] z siedzibą w K. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta [....] wszczął w dniu 20 listopada 2012 r. z urzędu postępowanie o cofnięcie przedsiębiorcy – [....] - prowadzącemu działalność pod nazwą "[....] z siedzibą w K. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Decyzją z dnia 20 grudnia 2012 r. organ I instancji - Starosta [....] -orzekł o cofnięciu M.S. licencji nr [....] na wykonywanie krajowego drogowego przewozu osób. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że z otrzymanej w dniu 19 listopada 2012 r. informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego wynika, iż M.S. nie spełnia wymagań z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, ponieważ został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów. Tym samym przewoźnik przestał spełniać warunki do posiadania licencji. Organ wskazał ponadto, że nie przychylił się do wniosku dowodowego strony o przesłuchanie M.S. jako strony z uwagi na brak podstaw doprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do prawdziwości informacji uzyskanej z rejestru karnego. Od decyzji powyższej odwołanie wniósł M.S. działający przez pełnomocnika, wskazując, że organ I instancji naruszył szereg przepisów prawa, co uzasadnia uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie lub też przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W szczególności odwołujący podniósł, że decyzja została wydana w oparciu o błędne ustalenia oraz naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie strony nie wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Dlatego też błędna jest odmowa przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania strony postępowania na okoliczność prawdziwości informacji zawartej w rejestrze karnym. Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia, działające jako organ odwoławczy SKO w K. , powołując się na treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 5 ustawy o transporcie drogowym podniosło, że w aktach sprawy znajduje się informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynika, iż M.S. został orzeczeniem z dnia 4 lutego 2011 r. skazany za czyn opisany w art. 270 § 1ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.k.) w zw. z art. 12 k.k., a stało się ono prawomocne z dniem 17 lutego 2011 r. W dniu 12 lipca 2011 r. wykonano nałożoną nim karę grzywny. Kolegium podkreśliło, że wobec powyższego strona nie spełnia przesłanki wymienionej w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym- tj. została skazana za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów i skazanie to nie uległo jeszcze zatarciu. Brak jest w tym zakresie możliwości orzekania organu administracji publicznej w warunkach uznania administracyjnego i brania pod uwagę przy orzekaniu przesłanek pozaustawowych wskazujących np. na słuszny interes wnioskodawcy (art. 7 k.p.a.). Co za tym idzie, organ administracyjny jest związany brzmieniem cytowanego przepisu prawa i niespełnienie przez wnioskodawcę jednej ze wskazanych przesłanek wyklucza możliwość udzielenia licencji, uzasadniając tym samym odmowę jej udzielenia. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.S. wniósł o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organy administracji nie podjęły wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, odmawiając przesłuchania strony w trybie art. 86 k.p.a. W ocenie skarżącego, organy błędnie przyjęły, że w sprawie brak było podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie prawdziwości informacji w rejestrze karnym. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 5 ust.3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r.o transporcie drogowym (t.jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym). Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a)ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, licencję cofa się m. in jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Wymagania jakie musi spełniać osoba podejmująca i wykonywująca transport drogowy zostały wskazane w art. 5 ustawy o transporcie drogowym, gdzie ustawodawca przesądził, że tego rodzaju działalność wymaga uprzedniego uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, reglamentując tym samym prowadzenie tego rodzaju działalności. Przedsiębiorcy zatem, który chce wykonywać działalność w postaci transportu drogowego, udziela się takiej licencji, z zastrzeżeniem ust. 6 jeżeli, jako prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie, spełnia wymogi tzw. "dobrej reputacji", o czym jest mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Wymóg "dobrej reputacji" jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby jeżeli m. in. zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu (art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym). Wobec powyższego fakt skazania przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego prawomocnym wyrokiem sądu za wymienione przestępstwa umyślne w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, powoduje konsekwencję w postaci uznania, że przestał on spełniać wymagania do prowadzenia tej działalności na podstawie udzielonej mu uprzednio licencji, co w świetle treści art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym skutkuje cofnięciem tej licencji. Dodać przy tym należy, że wówczas cofnięcie licencji nie musi być poprzedzone ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszeń przepisów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz e art. 15 ustawy o transporcie drogowym, wszczyna się postepowanie w sprawie cofnięcia licencji (argument z treści art. 15 ust. 2 in fine ustawy o transporcie drogowym). W związku z tym,w ocenie Sądu po pierwsze, nie można skutecznie postawić organom zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego – w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 5 ust.3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym – w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Orzekające bowiem w tej sprawie organy nie tylko dobrze ustaliły, które konkretnie przepisy obowiązują (a właściwie rzecz ujmując, jakie normy prawne obowiązują), właściwie je odczytały i prawidłowo je zastosowały. Zdaniem Sądu nie można też podzielić jako trafnych zarzutów dotyczących naruszenia przez organy orzekające w tym przypadku przepisów postępowania (art. 7 i 86 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), w stopniu, który mógł mieć istotny w pływ na jej wynik. Wbrew twierdzeniom skargi, organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty tej sprawy na podstawie art. 15 ustawy o transporcie drogowym i ustaliły stan faktyczny zgodny z rzeczywistością, stosownie do postanowień artykułów: 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Z informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego (k. 5 akt administracyjnych), wynika niezbicie, że skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 lutego 2011 r. za przestępstwo z art. 270 § 1 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.k.), na karę grzywny, które to orzeczenie stało się prawomocne z dniem 17 lutego 2011 r., a orzeczona kara została wykonana dnia 12 lipca 2011 r. SKO w K. , wskazało dodatkowo, że skazanie to nie uległo jeszcze zatarciu. Wypowiedź SKO w K. w tej ostatniej kwestii jest trafna. Skazanie, z chwilą jego zatarcia uważa się za niebyłe, a wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych, jak stanowi art. 106 k.k., w brzmieniu na dzień wydawania zaskarżonej decyzji. W myśl też art. 14 ust. 1 ustawy z 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym(t. jedn., Dz.U. z 2012 r., poz. 654 ze zm.),według stanu prawnego na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, dane osobowe osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1, 3 i 7, tj. m.in. o osobach prawomocnie skazanych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe, oraz dane o podmiotach zbiorowych, o których mowa w art. 1 ust. 3, usuwa się z Rejestru, jeżeli z mocy prawa skazanie uległo zatarciu, a ponadto po otrzymaniu zawiadomienia o: 1) zarządzeniu zatarcia skazania przez sąd, na podstawie art. 107 § 2 i 4 oraz art. 337 k.k.; 2) zatarciu skazania w drodze ułaskawienia lub na podstawie amnestii; 3) przywróceniu terminu do zaskarżenia orzeczenia odnotowanego w Rejestrze albo uchyleniu takiego orzeczenia w wyniku kasacji lub wznowienia postępowania; 4) stwierdzeniu nieważności orzeczenia odnotowanego w Rejestrze; 5) zwolnieniu skazanego od kary pozbawienia wolności, na podstawie art. 336 § 3 i 4 k.k., lub od kary ograniczenia wolności, na podstawie art. 62 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego (ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy; Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557). Zgodnie jednakże z art. 107 § 4 k.k. w razie skazania na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania; na wniosek skazanego sąd może zarządzić zatarcie skazania już po upływie 3 lat. Żaden ze wskazanych w art. 107 § 4 k.k. okresów jeszcze nie upłynął, skoro wykonanie orzeczonej kary grzywny nastąpiło - 12 lipca 2011 r. W obliczu powyższego postawiony przez pełnomocnika skarżącego zarzut naruszenia art. 86 k.p.a. w toku postępowania administracyjnego - w odwołaniu od decyzji organu I instancji – nie przesłuchania przez organ I instancji w charakterze strony skarżącego w celu złożenia przez niego wyjaśnień, co do treści zawartej w informacji z Krajowego Rejestru Karnego, nie uwzględniony przez SKO w K. , a powtórzony następnie w skardze do sądu administracyjnego, nie mógł wywrzeć zamierzonego skutku. Informacja z zasobów Krajowego Rejestru Karnego jest zaświadczeniem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego i z tej racji, że stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Istotnie, przepisy art. 76 § 1 i 2 k.p.a. nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Kwestia ta nie została jednak, zdaniem Sądu, w toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie w żaden sposób dostatecznie przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego wykazana, a w sytuacji, gdy dowody z dokumentów mają istotną moc dowodową, podniesienie jedynie okoliczności, że dotychczas skarżący składał jedynie środki niedowodowe i winien być przesłuchany jako strona i złożyć wyjaśnienia w zakresie prawdziwości informacji zawartej w rejestrze karnym, jest w sytuacji, gdy nie upłynął nawet najkrótszy z terminów wskazanych w art. 107 § 4 k.k. do zatarcia skazania, nie tylko, że nie przekonywujące, co nie mogło mieć istotnego wpływu na prawidłowość podjętego w tym przypadku rozstrzygnięcia. Stosownie bowiem do treści art. 86 k.p.a."jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu." Wbrew twierdzeniom skargi wszystkie istotne do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały, zdaniem Sądu wyjaśnione, stąd w żaden sposób nie można się dopatrzeć naruszenia przez organy przepisów procesowych. Podkreślić wobec tego należy, że określone w art. 270 § 1 k.k. przestępstwo fałszerstwa dokumentu ma charakter kierunkowy i może być popełnione wyłącznie z winy umyślnej. Ustalenie zatem popełnienia przestępstwa umyślnego przeciwko wiarygodności dokumentów, rzutować musi wprost na sytuację prawną skarżącego jako przedsiębiorcy wykonującego reglamentowaną działalność transportu drogowego. Skutkować to musiało cofnięciem licencji, gdyż skarżący przestał spełniać wymóg "dobrej reputacji" wymaganej dla przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie transportu drogowego przez art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Powtórzyć zatem trzeba za Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. m. in. wyrok NSA z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 304/10, LEX nr 792410, "(...) iż osoby posiadające licencję na wykonywanie transportu drogowego powinny cieszyć się pełnym zaufaniem osób, na rzecz których wykonują tę działalność, a popełnienie przez nie przestępstwa umyślnego przeciwko wiarygodności dokumentów, zaufanie to niweczy". Mając zatem powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak sentencji wyroku.