III SA/Kr 658/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi T. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Decyzją z dnia 22 września 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2015 r. nr [...] nakładającą na T. H. (dalej jako skarżący) karę pieniężną w wysokości 20 000 zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powyższy decyzja została ustalona w oparciu o następujący stan prawny i faktyczny: W styczniu i lutym 2015 r. przeprowadzono u skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Usługowo - Handlowa T. H. kontrolę. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez przedsiębiorcę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Kontrolą objęto okres od 10 lutego 2014 r do 31 grudnia 2014 r. W protokole kontroli z dnia 19 lutego 2015 r. stwierdzono: 1) naruszenia dotyczące skrócenie dziennego czasu odpoczynku, 2) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 3) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, 4) okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Za powyższe naruszenia decyzją z dnia 16 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężna w wysokości 20.000 zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a także wadliwą analizę zgromadzonych w sprawie dowodów, naruszenie art. 140aa ustawy prawo o ruchu drogowym, art. 92, 92a ustawy o transporcie drogowym i przepisy art. 13 i art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rafy (EWG) nr 3821/85 oraz art. 10 rozporządzenia nr 561/2006. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący wskazał, że wbrew ustaleniom organu przedłożono do kontroli dane sczytane z karty kierowcy L. R. oraz pojazdu [...], przy czym w sytuacji, w której uczyniono tak dopiero po zakończeniu protokołu kontroli, to takie dane powinny zostać uznane. Skarżący nie zgodził się również z nałożeniem kary pieniężnej z tytułu naruszenia Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym podnosząc, że materiał dowodowy był niewystarczający do stwierdzenia tego naruszenia. Ponadto nakładając karę z tytułu naruszenia Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy organ pominął przedstawione do kontroli zaświadczenia o działalności, które zostały okazane do kontroli, a które dokumentują wyczerpująco aktywność kierowcy. Decyzją z dnia 22 września 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał decyzję w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał art. 92a ust.1, ust. 3 pkt 2, ust. 6 art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ustawy o transporcie drogowym oraz stwierdził, iż ustalenia organu l instancji zostały oparte na dowodach przeprowadzonych zgodnie z wymogami prawa. Organ wskazał jakie poszczególne dowody potwierdziły konkretne naruszenie oraz szczegółowo odniósł się do stwierdzonych naruszeń w kontekście ustalonego stanu faktycznego sprawy. Podał również jakie kwoty kary zostały naliczone za poszczególne przewinienia (k.3 -16 decyzji organu II instancji). Odnośnie naruszenia Ip. 6.3.7 załącznika nr do ustawy organ odwoławczy wskazał na obowiązek przechowywania danych wczytanych z tachografów cyfrowych z pojazdów w siedzibie przedsiębiorstwa i okazywania ich na każde żądanie organu kontroli. Oznacza to, że dane te powinny być w sposób należyty pobrane i przechowywane przez przedsiębiorcę przez cały rok od daty ich pobrania. Tymczasem skarżący nie udostępnił tych danych kontrolerom w trakcie kontroli, lecz dopiero po doręczeniu protokołu kontroli. Dotyczy to również brakujących wykresówek. Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy organ odwoławczy wyjaśnił, że w każdym z zakwestionowanych przypadków brakujące aktywności dotyczą sytuacji, w której kierowca kończy wykresówkę w jednej miejscowości, a kolejną zaczyna w innej miejscowości. Tego rodzaju zapis świadczy o tym, że kierowca przemieścił się pomiędzy jedna miejscowością a drugą. Nie dysponował więc swobodnie swoim czasem, a w konsekwencji winien był zarejestrować ten okres na tej tarczy. Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia Ip. 6.2.1 organ odwoławczy zauważył, że na wykresówkach awersy na obszarach zakreślonych jako odpoczynek po stronie rewersów są zarysowanie zapisem obrotomierza. Tak sytuacja nie jest możliwa w sytuacji w której pojazd stoi. Zapis obrotomierza na wykresówce świadczy, że pojazd się porusza. Prawidłowo działający (tj. nie poddany ingerencji) tachograf musiałby na wykresówce zarejestrować aktywność jazdy, prędkość pojazdu i drogę, natomiast w przedmiotowej sprawie zapisom obrotomierza odpowiadają wykresy właściwe dla postoju pojazdu. Dowodzi do niedozwolonej ingerencji w tachograf i popełnienia naruszenia Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy. Końcowo organ stwierdził, że w jego ocenie w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c i art. 92 b ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., w szczególności poprzez brak wyjaśnienia istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, nieprzeprowadzenie starannego i wszechstronnego postępowania dowodowego oraz brak właściwego uzasadnienie decyzji. Zarzucono także naruszenie art. 140 aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez pozorne przeprowadzenie postępowania dotyczące wystąpienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy. Skarżący wskazał na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 pkt 8, ust. 2 pkt 1, art. 92a ust. 4 i art. 92 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.12.5, lp.12.15 załącznika do ustawy. W ocenie skarżącego doszło także do naruszenia art. 13 i art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 10 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. W uzasadnieniu skargi pokreślono, iż pismem z 23 lutego 2015 r., choć już po kontroli, przedłożono płyty CD, których dane były w pełni czytelne, czego organ nie uznał. Wskazano na brak klimatyzacji postojowej w pojazdach i włączanie silnika na postoju jedynie w celu włączenia klimatyzacji lub ogrzewania. Podkreślono brak przesłuchania kierowców w celu zweryfikowania tej okoliczności. Wskazano także na niezweryfikowanie okoliczności nieprowadzenia pojazdu z powodu czasu wolnego z art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców w postaci zaświadczenia pracodawcy. W odpowiedzi na skargę skarżony Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 254/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr. 153, poz. 1270 ze zm.); dalej jako: "p.p.s.a.", uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 września 2016 r. Od tego wyroku Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 4047/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zdaniem Sądu I instancji nakładając na skarżącego karę za stwierdzone naruszenia opisane w punkcie 6.3.8. załącznika numer 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz w punkcie 6.2.1 załącznika numer 3 do ustawy o transporcie drogowym organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 7 art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. bowiem przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego pominął wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania kierowców. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że normy prawa materialnego decydują o tym, jakie fakty są prawotwórcze, to jest mają znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i wyznaczają zakres ustaleń faktycznych koniecznych do jej załatwienia. W tym znaczeniu chodzi o fakty mające obiektywne znaczenie dla załatwienia konkretnej sprawy. Dlatego uznano, że należy poddać ocenie zakres zgłoszonego wniosku oraz ustalić jakie znaczenie dla wyjaśnienia faktów mających obiektywne znaczenie dla zastosowania prawa materialnego może mieć przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowców. W omawianym zakresie ocena taka winna także uwzględniać pozostały materiał dowodowy, w tym także treść zeznań samego skarżącego. Niewątpliwie przy tej ocenie nie może zabraknąć odniesienia się do treści przywołanych przez organ przepisów prawa w kontekście wynikających z nich obowiązków nałożonych na podmioty wykonujące przewozy drogowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325), dalej p.p.s.a., sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz.U. 2019.2678 ) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiotowa sprawa została przekazana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 4047/17. Zgodnie z art. 190 p. p. s. a., wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia ta obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Oceniając niniejszą sprawę w tak określonych ramach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r, poz. 1414 ze zm., zwanej dalej: "ustawą", "u.t.d."), zgodnie z którym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w tym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, o czym stanowi art. 92a ust. 6 ustawy. Kara pieniężna nałożona na skarżącego zaskarżoną decyzją została oparta o poszczególne wymienione w tej decyzji pozycje załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, iż finansowa odpowiedzialność administracyjnokarna ma - co do zasady - charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94; z dnia 14 października 1998 r,, IV SA 1792/96 i z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00). Z uwagi na dolegliwość finansową, kary orzekane przez sądy wykazują podobieństwo do kar pieniężnych nakładanych przez organy administracji, istota tkwi jednakże w odmiennych funkcjach, które spełniają obie formy represji państwa. Kara administracyjna nie jest bowiem odpłatą za popełniony czyn, lecz stanowi środek przymusu, służący zapewnieniu realizacji wykonawcze zarządzających zadań administracji. W konsekwencji przyjąć należy, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem rozstrzygać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Dlatego też - co do zasady - bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Organy administracji ustalają jedynie, czy doszło, czy nie doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (vide: wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt l OSK 1257/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 364/11 jak również wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Po 905/15 publ. /http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykonując zalecenia NSA w przedmiotowej sprawie Sąd skupił się na zbadaniu dwóch zagadnień. Mianowicie, czy organy w trakcie prowadzonego postępowania dopuściły się naruszenia przepisów postępowania przy ustaleniu okoliczności faktycznych naruszenia opisanego w punkcie 6.3.8 oraz w punkcie 6.2.1 załącznika numer 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie okoliczności faktycznych opisanych w punkcie 6.3.8 załącznika numer 3 do ustawy o transporcie drogowym Sąd uznał, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że skarżący okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, które nie zawierają wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Każdy z tych przypadków szczegółowo został opisany w decyzji organu l oraz II instancji, a jako podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej za poszczególne naruszenia organ wskazał art. 15 ust 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, obowiązujący w chwili popełnienia naruszenia (do dnia 22 lutego 2016 r.), jak art. 34 ust. 1 również rozporządzenia Parlamentu Europejskiego l Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zgodnie z którym kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. We wszystkich opisanych w decyzjach przypadkach kierowcy wbrew powołanemu przepisowi wyjęli wykresówki z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy i nie nanieśli na tych wykresówkach ręcznych zapisów dotyczących aktywności kierowcy na pokonywanych przez nich trasach. Nie dołączyli także żadnych biletów (na prom czy pociąg) wskazujących na to, że w inny sposób przebyli dalszą trasę. Należy zwrócić uwagę, że art. 92b oraz art. 92c u.t.d. nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Wyrazem tego obowiązku jest powołany art. 34 Rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. Odnośnie natomiast okoliczności faktycznych stanowiących naruszenie opisane w punkcie 6.2.1 załącznika numer 3, do ustawy o transporcie drogowym, (polegające na nierejestrowaniu za po mocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi) wskazać należy, że również te zdarzenia zostały szczegółowo opisane w decyzjach organu I i II instancji. Polegały one na tym, że kierowcy J. L. i P. K. w czasie gdy na wykresówkach był rejestrowany odpoczynek, w rzeczywistości prowadzili swoje pojazdy. Jednoznacznie wynika to z zapisów na wykresówkach, ponieważ zostały na nich zarejestrowane obroty silnika potwierdzające fakt, że dany pojazd w tym czasie się poruszał. Jak słusznie podkreślały organy, na wykresówkach awersy na obszarach zakreślonych jako odpoczynek, po stronie rewersów są zarysowane zapisem obrotomierza. Taka sytuacja nie jest możliwa, wówczas kiedy pojazd stoi. W kontekście powyższego podnieść dodatkowo należy, że słuchany w charakterze strony skarżący zeznał, że "powstałe naruszenia wynikły tylko i wyłącznie z mojej winy oraz nieprawidłowej organizacji pracy kierowców i mojej firmie". Okoliczność ta była istotna w kontekście treści art. 92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym i uzasadnia przyjęcie przez organ braku podstaw do wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika. W ocenie Sądu powyższe wskazuje, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nosi cechę kompletności (art. 77 § 1 k.p.a.), gdyż przy zastosowaniu zasad logicznego rozumowania i oceny dowodów, w granicach zakreślonych w art. 80 k.p.a., całkowicie wystarcza do ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności. Organ rozważył również i ocenił zgromadzony materiał dowodowy, a swoje stanowisko przedstawił w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu dokonana przez organ ocena okoliczności sprawy jest logiczna, racjonalna, zgodna z doświadczeniem życiowym, a nadto uwzględnia poglądy prezentowane w utrwalonym orzecznictwie sądowym. Na podstawie uzasadnienia skarżąca miała możliwość poznania motywów podjętego rozstrzygnięcia oraz oceny okoliczności faktycznych sprawy, jak i tego jaki w tego rodzaju sprawach jest zakres postępowania i materiału dowodowego. W świetle powyższego oraz mając na uwadze zaleconą przez NSA koniczność poddania ocenie jakie znaczenie dla wyjaśnienia faktów mających znaczenie prawne może mieć przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowców, Sąd stwierdza, że przeprowadzenia ww. dowodu nie doprowadziłoby do ustalenia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Wystąpienie stwierdzonych naruszeń organ ustalił na postawie wystarczającego materiału dowodowego. Jak słusznie wskazał NSA w cyt. wyżej orzeczeniu postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie. Przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie albowiem ustalony przez organ stan faktyczny na podstawie przyjętych środków dowodowych był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia sprawie, które to w kontrolowanym przypadku odpowiada prawu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że również nie zasługują one uwzględnienie. Odnośnie zarzutu strony w zakresie naruszenie art. 140 aa ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym poprzez pozorne przeprowadzenie postępowania dotyczącego wystąpienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy wskazania wymaga, iż ww. przepis w ogóle nie miał zastosowania w tej sprawie. Podobnie skarżący zarzucił naruszenie w zakresie lp.12.5, lp.12.15, podczas gdy takie naruszenia nie zostały w ogóle stwierdzone przez organa kontroli. Sąd nie podzielił również zarzutów strony w zakresie naruszenia art. 13 i art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana w oparciu o przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4.02.2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 w zw. z art. 190 P.p.s.a.