III SA/Kr 663/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. W. na uchwałę Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy p o s t a n a w i a : przywrócić termin do wniesienia skargi. W dniu 10 lutego 2012r. M. W. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. W dniu 13 lutego 2012r. do Urzędu Miasta wpłynęło pismo M. W. z dnia 13 lutego 2012r. będące wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez uchwałę Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy. Postanowieniem z dnia 2 marca 2012r., sygn. akt III SO/Kr 3/12 referendarz sądowy zwolnił M. W. od kosztów sądowych i ustanowił dla niej adwokata. Pismem z dnia 8 marca 2012r. Zastępca Dyrektora Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to zostało doręczone M. W. w dniu 12 marca 2012r. W dniu 18 kwietnia 2012r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik z urzędu M. W. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, iż termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 11 kwietnia 2012r. Natomiast Zarządzenie Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczeniu pełnomocnika w niniejszej sprawie zostało doręczone do Kancelarii pełnomocnika w dniu 11 kwietnia 2012r. Dlatego też, zdaniem pełnomocnika, wcześniejsze sporządzenie skargi było niemożliwe i nie ponosi on winy w uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Treść skargi M. W. wskazuje, iż jej przedmiotem jest uchwała Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy. Jest to więc skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm., zwana dalej u.s.g.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W sprawie ze skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. zastosowanie znajduje reguła zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a., który przewiduje, że skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07). W niniejszej sprawie skarżąca pismem z dnia 13 lutego 2012r. (wpłynęło do organu w tym samym dniu) wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale. Odpowiedzi na powyższe wezwanie udzielił skarżącej, działający w imieniu Prezydenta Miasta Zastępca Dyrektora Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta. Należy jednak zauważyć, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało skierowane do niewłaściwego organu. Zaskarżona uchwała została wydana przez Radę Miasta i to Rada winna była zostać wezwana do usunięcia naruszenia prawa. Prezydent Miasta nie mógł rozpatrzeć tego wezwania, a jedynie przekazać je Radzie Miasta, czego jednak nie uczynił. Pismo Zastępcy Dyrektora Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta z dnia 8 marca 2012r. nie może być zatem uznane za odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 53 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w związku z tym skargę na uchwałę z dnia 24 października 2007r. Nr [...] skarżąca winna była wnieść w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Termin ten rozpoczął bieg w dniu 13 lutego 2012r. (data wpływu wezwania do organu), a upływał w dniu 13 kwietnia 2012r. Skarżąca wniosła skargę w dniu 18 kwietnia 2012r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie. Konieczne zatem stało się złożenie przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i jego rozpatrzenie przez Sąd. Skutki prawne nie zachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia zostały uregulowane w art. 85-89 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił jakie wymogi muszą zostać spełnione by sąd mógł uwzględnić taki wniosek: – .pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), – w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.), – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Sąd w pierwszej kolejności bada, czy został on skutecznie wniesiony. Jak już wyżej wskazano, wniosek o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W dniu 11 kwietnia 2012r. adwokat Ł. M. otrzymał Zarządzenie Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 3 kwietnia 2012r. o wyznaczeniu go na pełnomocnika M. W. w niniejszej sprawie. W dniu 18 kwietnia 2012r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. Nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został zatem złożony w terminie. Spełniony również został wymóg z art. 87 § 4 p.p.s.a., gdyż wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej złożył skargę. Należy zatem uznać, że przedmiotowy wniosek spełnia wszystkie wymogi formalne przewidziane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Badając z kolei sam wniosek o przywrócenie terminu pod względem zasadności Sąd uznał, że zachodzą podstawy do jego uwzględnienia. Skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jeszcze przed wezwaniem Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę. Referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej adwokata jednak nie mogła ona skorzystać z jego pomocy przy sporządzaniu skargi, gdyż o wyznaczeniu na pełnomocnika skarżącej adwokat Ł. M. dowiedział się dopiero 11 kwietnia 2012r., a więc tuż przed upływem terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu, skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, gdyż nie miała wpływu na czas rozpatrywania jej wniosku o przyznanie prawa pomocy przez Sąd ani na termin wyznaczenia pełnomocnika przez Okręgową Radę Adwokacką. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.