III SA/Kr 664/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. P. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 8 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów postanawia: oddalić wniosek. Ustanowiony dla strony radca prawny (k. 27), wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenasa K. P. (k. 59) reprezentował stronę w postepowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji (k. 81-88; 89) za co otrzymał stosowne wynagrodzenie (k. 90). Następnie sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej formułując jednocześnie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści powołanego wyżej art. 250 §1 ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te od dnia 1 stycznia 2016 r. precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1805). Zamieszczony w tym rozporządzeniu przepis przejściowy przewiduje, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji (§22). Opierając się na założeniach logiki formalnej wynikającej z argumentacji a fortiori przyjąć należy, że skoro w myśl powołanego przepisu do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe, to tym bardziej do spraw wszczętych i zakończonych zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.). Wskazują na to bowiem wyniki wnioskowania a maiore ad minus. Równocześnie trzeba pamiętać, że sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest czynnością o specyficznym charakterze prawnym (szerzej G. Karcz, glosa do postanowienia NSA z 30.06.2006 r. II FZ 353/2006 Lex/el. 2009). Zgodnie z §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku radca prawny nie złożył wymaganego prawem oświadczenia poprzestając na sformułowaniu samej li tylko osnowy wniosku. Skoro zaś w realiach rozstrzyganego przypadku radca prawny nie złożył wymaganego prawem oświadczenia, bo nie ma go ani w treści sporządzonej opinii ani w treści pisma z 14 marca 2016 r. to nie istnienie inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia złożonego wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej. Sytuacja taka nie powinna zaskakiwać wyznaczonego radcy prawnego. Protokół rozprawy z 10.12.2015 r. dokumentuje, że wnosząc przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie o zasądzenie kosztów "nieopłaconej pomocy prawnej" udzielonej z urzędu za czynności podjęte przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji radca prawny miał świadomość konieczności złożenia oświadczenia, że "koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części" i że oświadczenie takie składał do protokołu (k. 89). Brak było podstaw, aby wzywać radcę prawnego do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca radcy prawnego nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa. Nie istniała możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z osnowy wniosku "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". Wniosek pochodzi od profesjonalisty i działanie takie działanie prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione. Z tych przyczyn orzeczono więc jak w sentencji.