III SA/Kr 685/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody z dnia 6 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala. Wójt Gminy O. decyzją z dnia 26 marca 2013 r. znak: [...] , wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 kpa - po rozpatrzeniu wniosku E.C. - orzekł o wymeldowaniu M.C. z pobytu stałego w B. ul. [...] . W ocenie Wójta w sprawie zaistniała przesłanka do wymeldowania, tj. opuszczenie lokalu bez wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Wójt uznał, że opuszczenie budynku było definitywne i trwałe, ponieważ M.C. nie przebywa w B. przy ul. [...] od chwili rozwiązania małżeństwa z E.C. , czyli od 26 października 2010 r. i wynajmuje mieszkanie poza miejscem zameldowania. Wójt wyjaśnił też, że toczące się postępowanie sądowe o podział majątku wspólnego byłych współmałżonków nie stanowiło przeszkody do orzeczenia o wymeldowaniu. Organ I instancji wskazał, że swoje ustalenia faktyczne oparł na zeznaniach świadków U.C. i innych....., , córka M.C. podała, że ojciec wyprowadził się samodzielnie i dobrowolnie ze spornego lokalu, oraz że odwiedza ją sporadycznie, nie nocuje, a ze spornego lokalu zabrał swoje rzeczy. Wójt podkreślił, że okoliczności dobrowolnego opuszczenia mieszkania przez M.C. potwierdzili H.P. i A.R. , który dodatkowo potwierdził, iż opuszczenie lokalu nastąpiło w okolicach połowy 2011 r. i zeznał, że z rozmowy z M.C. latem 2011 r. wynikało, iż ten zamieszkał w wynajętym lokalu w C. A.R. podał również, że ostatni raz widział M.C. na przełomie 2011 r. i 2012 r., a kolejny raz świadek widział go dopiero w okolicach początku września 2012 r. kiedy to M.C. odebrał, a potem odwiózł córkę do domu. Świadek zeznał także, że M.C. nie uczestniczy w pracach domowych i około domowych. Z kolei świadek J.C. potwierdziła fakt wyprowadzki M.C. , aczkolwiek zeznała, że pozostawił on rzeczy osobiste w spornym lokalu i w czasie odwiedzin w O. nocuje u niej. Organ I instancji przeprowadził także oględziny lokalu w dniu [...] listopada 2012 r. i nie stwierdził, aby w lokalu pozostawały rzeczy M.C. wskazujące na jego pobyt lub czasową tylko nieobecność. Stwierdzono także brak rzeczy osobistych, które mogłoby świadczyć o jego przebywaniu i prowadzeniu centrum życia domowego w spornym lokalu, a w szczególności nocowanie, stołowanie się, wypoczynek itp. Wójt wskazał też na dołączone do akt sprawy przez E.C. pismo świadczące o przeniesieniu centrum życiowego i zamieszkania poza lokalem spornym przez M.C. . Z pisma tego wynika, że M.C. zamieszkuje i w innym lokalu i za niego ponosi opłaty. W świetle tych okoliczności organ I instancji uznał, że M.C. opuścił lokal w B. w sposób trwały co najmniej w połowie 2011 r. Zdaniem Wójta zdarzenie związane z naruszeniem nietykalności cielesnej M.C. miało miejscu już po opuszczeniu przez niego lokalu i miało charakter incydentalny. Nie stwierdzono też, by M.C. opuścił lokal w związku z tym zdarzeniem oraz by podjął kroki wskazujące na chęć powrotu lub przywrócenie posiadania. Zdaniem Wójta brak rzeczy osobistych oraz fakt skoncentrowania swojego miejsca bytowania w innym lokalu wskazują dodatkowo na trwałość opuszczenia i brak zamiaru powrotu. Zatem lokal przy ul. [...] w B. nie jest obecnie stałym miejscem zamieszkiwania M.C. , co wypełnia przesłankę do wymeldowania. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy O. wniósł mM.C. , zarzucając, że rażąco narusza ona przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołujący się podniósł, że organ I instancji jednostronnie zinterpretował fakty. Zdaniem odwołującego się nie opuścił trwale i dobrowolnie budynku w B. przy u. [...] , ani też nie wynajął żadnego innego mieszkania. W obszernym uzasadnieniu odwołania M.C. szczegółowo przeanalizował zaskarżoną decyzję i opisał poszczególne czynności procesowe, które, zdaniem odwołującego się, były wadliwe. Wojewoda [...] decyzją z dnia 6 maja 2013 r. znak: [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Wojewody organ I instancji prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na właściwie zebranym w sprawie materiale dowodowym. Wyjaśnienia stron postępowania były bowiem zbieżne i jednoznacznie wskazywały, że M.C. , z powodu zmiany sytuacji życiowej sam opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego - budynek w B. przy ul. [...] , związał się z nową partnerką, złożył pozew o rozwiązanie swojego małżeństwa z E.C. , wyprowadził się z domu i zamieszkał w innym miejscu, gdzie nadal przebywa, koncentrując swoje najważniejsze sprawy życiowe. Wojewoda podkreślił, że z treści wniesionego odwołania wynikało, iż stan faktyczny nie uległ zmianie, bowiem odwołujący się nie powrócił do miejsca stałego zameldowania i nadal w sposób stały w miejscu tym nie przebywa. Wojewoda wskazał na treść pisemnych wyjaśnień M.C. przesłanych do organu I instancji w dniu 24 września 2012 r. (k. 74-76 akt sprawy), wyrok Sądu Okręgowego w K. Wydział XI Cywilny - Rodzinny z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt XI C 2366/10 (k. 18 akt sprawy), oświadczenie E.C. , zeznania U.C. oraz J.C. . Dowody te w ocenie Wojewody potwierdzały, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania było wynikiem świadomej decyzji odwołującego się i nie wynikało z bezprawnych działań osób trzecich. Ponadto okoliczność, że M.C. nie podejmował działań prawnych w celu umożliwienia sobie ponownego zamieszkania w spornym lokalu, pozwalała na stwierdzenie, że opuszczenie nabrało charakteru trwałego. Wojewoda podkreślił też, że M.C. w postępowaniu przed organem I instancji nie kwestionował opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. W ocenie Wojewody M.C. podjął decyzję o opuszczeniu miejsca pobytu stałego samodzielnie i zamiar ten samodzielnie zrealizował. Zdaniem Wojewody decyzja organu I instancji była zasadna, pomimo uchybień proceduralnych dotyczących treści uzasadnienia i powołania się na treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu już nieobowiązującym. Jednakże, w ocenie Wojewody, te uchybienia nie miały wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy meldunkowej. Skargę na decyzję Wojewody [...] wniósł M.C. , zarzucając jej naruszenie: 1) art. 15 ust. 2 ustawy ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego trwające ponad miesiące i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się; 2) art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; 3) art. 8 kpa w związku z art. 66a § 1, 2 i 3 kpa poprzez jego niezastosowanie; 4) art. 61 § 4 kpa w związku z art. 79 § 1 i 2 kpa oraz art. 9 kpa w związku z art. 10 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie. Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że nadal ma wolę stałego przebywania w miejscu zameldowania i podkreślił, że ograniczanie pobytu w miejscu zamieszkania ze względu na chęć uniknięcia niepotrzebnych awantur z byłą żoną E.C. , jak też teściem H.P. nie może przesądzać o dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu. Zdaniem skarżącego bezpodstawnie organy przyjęły, że zeznania świadków potwierdzają fakt opuszczenia przez skarżącego przedmiotowego lokalu. Ponadto skarżący wskazał, że organ odwoławczy nie zwrócił uwagi, iż złożony wniosek o wszczęcie postępowania o wymeldowanie był kolejnym wnioskiem złożonym w tej samej sprawie przez E.C. , gdyż z końcem 2010 r. został przez nią złożony analogiczny wniosek. Wówczas to decyzją z dnia 23 marca 2011 r. (znak:.....) orzeczono o odmowie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w B. Tymczasem organ II instancji podzielił twierdzenia organu l instancji, wedle którego do opuszczenia miejsca stałego pobytu doszło przez skarżącego jeszcze przed jego rozwodem z E.C. , tj. przed 26 października 2010 r. Tym samym organ zaprzeczył w swojej decyzji ustaleniom faktycznym zawartym w ostatecznej decyzji tegoż samego organu z dnia 23 marca 2011 r. Te zaś okoliczności w ocenie skarżącego prowadzą do wniosku, że doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 kpa i uszczegółowionej w art. 77 kpa. Skarżący zarzucił również, że po wszczęciu postępowania administracyjnego organ l instancji winien był zawiadomić o tymi fakcie wszystkie osoby będące stronami w sprawie, nadto winien zawiadomić stronę o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem tejże czynności. Skarżący zarzucił, że nie poinformowano go o wszczęciu postępowania, lecz wezwano na przesłuchanie córkę skarżącego – U.C. , którą przesłuchano również pod nieobecność i bez zawiadomienia o tym fakcie skarżącego. Skarżący podniósł też, że przesłuchując U.C. w dniu 24 sierpnia 2012 r., nie pouczono jej o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań a nadto o prawie odmowy zeznań określonym w art. 83 § 1 kpa nie została w ogóle poinformowana. Skarżący zarzucił, że wszelkie jego uwagi odnośnie zaprotokołowania naruszeń prawa zostały przez urzędniczkę przeprowadzającą przesłuchanie zbagatelizowane. Uwagi te zostały nakreślone dopiero po konsultacji urzędniczki z radcą prawnym zatrudnionym w Urzędzie. Także o przesłuchaniu w charakterze świadka E.C. skarżący nie dowiedział się w sposób oficjalny. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy zignorował wskazane przez niego uchybienia proceduralne, mimo że niewątpliwie ograniczyły skarżącemu czynny udział w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. W świetle powyższych zasad należało uznać, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Kontrolowane postępowanie toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.). Ustawa ta określa pobyt stały jako zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1), natomiast przez pobyt czasowy należy rozumieć przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem (art. 7 ust. 1. Stosownie do art. 2 tej ustawy osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy, zaś obowiązek ten polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego oraz wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego (art. 4 pkt 1 i 2 ustawy). Wykonywanie obowiązku meldunkowego polegające na wymeldowaniu się reguluje art. 15 ust. 1 ustawy, który nakazuje osobie opuszczającej miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, wymeldowanie się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Natomiast brak wykonania tego obowiązku uprawnia organy gminy do wydania na wniosek strony lub z urzędu decyzji w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące (art. 15 ust. 2 ustawy). Podkreślić trzeba, że zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i jest związane z potwierdzeniem faktu zamieszkiwania pod danym adresem. Dlatego opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stanowi wystarczającą podstawę do wymeldowania. Zatem dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody [...] konieczne jest zbadanie, czy organ prawidłowo ustalił, że skarżący nie zamieszkuje w B. przy ul. [...] , a jeśli opuścił ten dom, czy dopełnił obowiązku wymeldowania się. W ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że zachodziły przesłanki ustawowe do orzeczenia o wymeldowaniu skarżącego. Fakt opuszczenia przez M.C. domu w B. wynika bowiem jednoznacznie z zeznań świadków U.C. – córki skarżącego, E.C. – byłej żony skarżącego, J.C. – matki skarżącego, oraz H.P. i A.R. . Także sam skarżący przyznał, że "ograniczył do minimum wizyty w domu" ze względu na chęć uniknięcia niepotrzebnych awantur z byłą żoną E.C. i teściem H.P. Zdaniem Sądu, pobyty skarżącego w domu w B. są wizytami związanymi wyłącznie z odwiedzinami córki U. , w czasie, kiedy przebywa ona w domu rodzinnym. Natomiast w czasie pobytu U.C. w K. , związanego z pobieraniem nauki, skarżący odwiedza córkę w K. Okoliczność powyższa wynika jednoznacznie z zeznań córki skarżącego, która nadto zeznała, że skarżący wyprowadził się dobrowolnie, nikt go do tego nie zmuszał. Nadto córka skarżącego zeznała, że od października 2012r. skarżący nie odwiedza jej już wcale w B. , a na rozprawie o alimenty zeznał, że mieszka u babci i u swojej partnerki". Okoliczności powyższe potwierdzają zeznania pozostałych świadków, w tym również matki skarżącego, J.C. , która zeznała, że syn w B. "nie mieszka, przebywa", zaś mieszka w różnych miejscach - "w hotelu, u mnie’. Sam skarżący zeznał, że przebywa w miejscu zameldowania, ale nie wchodzi do mieszkania ze względu na obecność partnera byłej żony i sytuacja taka trwa od pół roku. Następnie oświadczył, że nie będzie tam mieszkał i przebywał, bo boi się o własne życie (k.153 akt adm). Zdaniem Sądu całokształt ustalonych w kontrolowanym postępowaniu okoliczności wskazuje, że centrum życiowe skarżącego nie tylko nie znajduje się obecnie w przedmiotowym lokalu, ale skarżący nie zamierza powrócić do domu w B. Zwrócić należy uwagę na treść wniosku M.C. o podział majątku wspólnego złożonego do Sądu Rejonowego w O. (k. 19-24 akt adm.). Odnośnie należącego do skarżącego udziału w prawie własności nieruchomości położonej w B. skarżący wniósł o przyznanie tego składnika majątkowego E.C. i zażądał od byłej żony kwoty 545.250 zł tytułem spłaty (k. 22 akt adm.). W uzasadnieniu tej części wniosku skarżący podał, że wynajmuje odrębne mieszkanie i podkreślił, że dalsze wspólne mieszkanie w domu w B. uważa za niemożliwe (k. 20). Zasadnie zatem przyjął Wojewoda, że opuszczenie przez skarżącego miejsca stałego zameldowania było wynikiem świadomej decyzji skarżącego, który nie wiąże z tym miejscem planów na przyszłość, tzn. nie zamierza traktować go jako swego centrum życiowego. Nie znajdują oparcia w materiale dowodowym sprawy twierdzenia skarżącego, iż z domu został usunięty w drodze przymusu fizycznego i psychicznego. Z wyroku Sądu Rejonowego w O. Wydział II Karny, z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt II K 59/11 wynika, że teść skarżącego naruszył w dniu 7 stycznia 2011 r. jego nietykalność cielesną przez klepnięcie M.C. w ramię oraz uderzenie go w rękę i znieważył go słowami powszechnie uznanymi za obelżywe. Z pewnością więc to zdarzenie nie polegało na usunięciu skarżącego w drodze przymusu, z miejsca dotychczasowego stałego pobytu. Z ustalenia dokonanego w/w wyrokiem wynika jedynie, że w dniu 7 stycznia 2011 r. skarżący był obecny przed domem w B. , gdzie został uderzony i znieważony przez teścia. Nie wynika także z żadnego z dowodów zgromadzonych w sprawie, aby miały miejsce po stronie domowników lub innych osób zachowania polegające na używaniu w stosunku do skarżącego przymusu fizycznego lub psychicznego prowadzącego do opuszczenia domu. Poza twierdzeniami skarżącego o awanturach z byłą żoną w czasie odwiedzin skarżącego u córki, który to fakt potwierdziła w swoich zeznaniach także córka stron, brak dowodów świadczących o tym, że opuszczenie przez skarżącego domu w B. było wynikiem przymusu ze strony innych osób. Twierdzeniom skarżącego o nieopuszczeniu domu przeczą także wyniki oględzin lokalu przeprowadzone w dniu 28 listopada 2012 r.(k. 100-102 akt adm.). Stwierdzono, że w pokoju, który zajmował skarżący znajduje się "składowisko różnych rzeczy, które nie świadczą o codziennym przebywaniu", brak miejsca do spania, przedmioty są zakurzone, stan pokoju nie świadczy o tym, aby ktokolwiek w nim przebywał. Nadto w pozostałych pomieszczeniach brak rzeczy, które świadczyłyby o zamieszkaniu skarżącego. W świetle powyższych dowodów, a także treści zeznań pozostałych świadków, uznać należy, że ocena ustalonego stanu faktycznego pod kątem zaistnienia przesłanki dobrowolnego opuszczenia przez skarżącego miejsca pobytu stałego i niezamieszkiwania w nim jest prawidłowa. Jak bowiem jednolicie zwraca się uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych, miejsce stałego pobytu to miejsce, w którym osoba realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego użytku (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny i znajomych, itp. Skarżący z Pobyty skarżącego w domu w B. z pewnością nie mają charakteru zamieszkania. Nie mogą świadczyć o zamieszkaniu skarżącego w domu w B również takie okoliczności, jak odbieranie przez skarżącego korespondencji kierowanej na adres domu w B. , czy też fakt, iż w domu tym znajdują się niektóre rzeczy stanowiące własność skarżącego. Okoliczności takie nie wskazują na zamiar stałego pobytu. Skarga zarzuca nieprawidłowe ustalenia organów co do dobrowolności opuszczenia przez skarżącego lokalu, oraz daty tego opuszczenia powołując się na wcześniej wydana decyzję ( z dnia 23 marca 2011 r.). o odmowie wymeldowania skarżącego. Zarzuty te nie mogą odnieść spodziewanego rezultatu. Sytuacja, w której osoba opuszcza swoje dotychczasowe miejsce zameldowania na skutek konfliktu rodzinnego i w celu uniknięcia konfliktu w przyszłości a jednocześnie nie podejmuje żadnych kroków zmierzających do powrotu do tego lokalu musi być uznana za dobrowolne opuszczenie lokalu. Natomiast co do daty opuszczenia lokalu przez skarżącego, to istotnie organ I instancji stwierdził, że skarżący nie przebywa w B. od chwili rozwiązania małżeństwa z E.C. , a jednocześnie, z dalszej części uzasadnienia wynika, że skarżący "bezspornie opuścił lokal co najmniej w połowie 2011 r." Stwierdzenie przez organ I instancji, że skarżący nie przebywa w lokalu "wielokrotnie więcej niż 3 miesiące z cyt. Przepisu" (tj. art. 15 ust. 2 ustawy) i wywodzenie z tego wniosku, iż jest to opuszczenia trwałe, jest błędne. Organ nieprawidłowo odczytał treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepis ten stanowi podstawę wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego, lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nieuzasadniony jest wniosek, że określa on minimalny okres, jaki musi upłynąć od opuszczenia miejsca stałego pobytu do orzeczenia o wymeldowaniu. Przesłanka opuszczenia lokalu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, z uwzględnieniem iż musi to opuszczenie trwałe i dobrowolne musi istnieć w chwili orzekania przez organ o wymeldowaniu a istnienie jej winno wynikać z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Samo natomiast określenie, że skarżący opuścił lokal co najmniej w połowie 2011r. nie jest błędne, skoro ustaleniu takiemu nie przeczy żaden z dowodów zgromadzonych w sprawie. Prawidłowa jest więc ocena zawarta w zaskarżonej decyzji, że zaistniały przesłanki do orzeczenia o wymeldowaniu skarżącego. W toku postępowania administracyjnego, a także w skardze, M.C. deklarował wolę powrotu do domu w B. , jednakże w świetle powołanych wyżej zeznań świadków oraz treści wniosku o podział majątku sformułowanego przez samego skarżącego, należało uznać, że organy prowadzące kontrolowane postępowanie miały dostateczne podstawy do przyjęcia, iż skarżący opuścił miejsce swego zameldowania i nie zamierza do niego powrócić. Deklaracje skarżącego dotyczące zamiaru powrotu do lokalu w domu położonym w B. muszą być oceniane z uwzględnieniem wszystkich realiów stanu faktycznego. Skoro skarżący opuścił dom z powodu awantur wynikających między byłą żoną a skarżącym nawet przy okazji wizyt u córki, wniósł o zasądzenie spłaty tytułem udziału w przedmiotowej nieruchomości, jak wynika z zeznań córki od pażdziernika 2012 r. w ogóle już skarżący nie odwiedza jej w B. , to nie można uznać za uzasadnione twierdzenie skarżącego, iż opuszczenie domu nie ma charakteru trwałego i skarżący zamierza w tym domu na powrót zamieszkać. Zatem utrzymanie zameldowania skarżącego w B. przy ul. [...] sprawiałoby, że w ewidencji ludności istniałby wpis niezgodny ze stanem obecnym. Skoro bowiem skarżący nie zamierza w przyszłości uczynić z tego domu swojego centrum życiowego, odmowa wymeldowania prowadziłaby do trwałej fikcji meldunkowej. Podkreślić trzeba również, że rozliczenia pieniężne wynikające z podziału majątku wspólnego byłych małżonków nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii wymeldowania skarżącego. Dlatego też Sąd uznał, że nie można zarzucić zaskarżonej decyzji naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Odnośnie zarzutów skargi wskazujących na wadliwe ustalenie przez organy istotnych okoliczności faktycznych należy wskazać, że organy użyły wszystkich dostępnych środków dowodowych, zaś skarżący w toku postępowania otrzymywał wszystkie istotne pisma procesowe (w tym także zawiadomienie o wszczęciu postępowania – k. 27 akt adm. i zawiadomienia o terminach przesłuchania świadków), miał możliwość zapoznawania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wnosił środki zaskarżenia. Dlatego też w ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów opisanych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a art. 10 kpa oraz 61 § 4 kpa nie został naruszony. Odnośnie nieprawidłowości dotyczących przesłuchania U.C. , to zwrócić należy uwagę, że z protokołu z przesłuchania tego świadka w dniu [...] 2012 r. wynika, że świadka pouczono o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz o prawie do odmowy składania zeznań, a skarżący był obecny podczas przesłuchania (k. 43 akt adm.). Gdyby nawet przyjąć, że przesłuchanie U.C. z dnia 24 sierpnia 2012 r. było dotknięte wadami proceduralnymi, to powtórzenie tej czynności już bez wad procesowych prowadzi do konwalidacji czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 981/10 – Lex Omega nr 1083725). Co do zarzutu skargi naruszenia art. 8 w związku z art. 66a kpa, Sąd uznał, że skarżący nie wskazał, jaki wpływ na treść zaskarżonej decyzji miał brak metryki sprawy. Wyjaśnić trzeba bowiem, że uchylenie zaskarżonej decyzji w przypadku naruszenia przepisów postępowania jest możliwe po ustaleniu, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Sąd podziela też stanowisko, że "naruszenie obowiązku założenia i prowadzenia oraz aktualizacji metryki nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na jego wynik (tak: A. Wróbel "Komentarz do art.66a Kodeksu postępowania administracyjnego" - Lex Omega teza nr 17). Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu nie miały miejsca naruszenia przepisów postępowania a zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego. Brak więc podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia skargi określone przepisem art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, należało oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.