III SA/Kr 707/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. w postępowania uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: skargę oddala W dniu 9 kwietnia 2013 r. K. J. – rencista policyjny, złożył w KPP pismo, w którym wniósł o wydanie zaświadczenia: "że organ faktycznie wydał decyzję nr [...] z dnia [...] 1999 r. na zewnątrz i od tej daty nie posiadał jej w swojej siedzibie, a tym samym organ nie dysponował rzeczoną decyzją przy wydawaniu orzeczenia [...] z dnia [...] 2009 roku w aktach administracyjnych, tym samym rzeczona decyzja nie była przekazana wraz z aktami do Komendanta Wojewódzkiego Policji, a następnie wraz z aktami do WSA w Krakowie do sygn. akt III SA/Kr 1018/09". Postanowieniem z dnia [...] 2013r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 dalej k.p.a.), odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że działa na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i powołał przepisy art. 217 § 1 i 2, art. 218 § 1 i 219 k.p.a. Nadto organ wskazał, że równoważnik za brak lokalu mieszkalnego przyznawany jest na podstawie złożonego uprzednio oświadczenia mieszkaniowego inicjującego postępowanie administracyjne. W roku 1999 kwestie przyznawania i naliczania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego uregulowane zostały w Zarządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. "w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania" (M.P. nr 76 poz. 708). Zgodnie z posiadanym potwierdzeniem w roku 2005 komplet dokumentacji mieszkaniowej, w tym decyzja nr [...] Komendanta Powiatowego Policji została przekazana do WSA w Krakowie do sprawy o sygn. akt III SA/Kr 1208/05 i do dnia dzisiejszego nie została zwrócona do Komendy Policji. Wydając decyzję nr [...] z dnia [...] 2009 r. organ faktycznie nie dysponował decyzją nr [...], jednakże były to fakty powszechnie znane organowi z urzędu, które nie wymagały dowodu i pozwoliły skutecznie wygasić decyzję nr [...]. Decyzja [...] Komendanta Policji ostatecznie eliminująca z obrotu prawnego decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji została prawomocnie osądzona w przewodzie sądowym sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Analogicznie należy odnieść się do postępowania przed WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1032/08, gdzie również nie jest wiadomym czy Sąd ten dysponował ww. decyzją w trakcie orzekania. Reasumując organ wskazał, że w odniesieniu do żądania skarżącego można jedynie stwierdzić, że organ faktycznie wydał decyzję nr [...], natomiast nie można stwierdzić, że organ od tej daty jej nie posiadał. W zażaleniu K. J. domagał się wydania przedmiotowego zaświadczenia, podnosząc, że posiada w tym interes prawny. Dodatkowo skarżący stwierdził, że organ I instancji potwierdził, że już we wcześniejszych pismach, że od 2005 r. nie dysponował decyzją nr [...], a obecnie odmawia potwierdzenia faktów już udowodnionych. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 maja 2013 r. w którym organ zwrócił uwagę, że błędne jest twierdzenie skarżącego, jakoby organ odmawiał potwierdzenia faktu niedysponowania decyzją nr [...]. Organ potwierdził to nie tylko w piśmie z dnia 21 listopada 2012 r., ale również w zaskarżonym postanowieniu, w którym podkreślił, że decyzja nr [...] została wraz z kompletem dokumentów przekazana do WSA w Krakowie do sprawy o sygn. akt III SA/Kr 1208/05 i do dnia dzisiejszego nie została zwrócona do KPP. Organ potwierdził również, że wydając decyzję nr [...] z dnia [...] 2009 r. faktycznie nie dysponował decyzja nr [...], ale były to fakty znane organowi z urzędu i nie wymagały przeprowadzenia dowodu. Całkowicie niezasadne jest twierdzenie skarżącego, że organ I instancji nie znał treści wydanej przez siebie decyzji nr [...]. Za całkowicie błędne organ odwoławczy uznał również twierdzenie skarżącego, jakoby organy Policji działały w zmowie z celu pozbawienia skarżącego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Zarówno decyzje organu I jak i II instancji były wielokrotnie weryfikowane w postępowaniach administracyjnych i sądowych. Żaden z organów nie dopatrzył się jakichkolwiek nieprawidłowości. Na marginesie organ podkreślił, że skarżący nie posiada uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja nr [...] Komendanta Powiatowego Policji przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego została ostatecznie i prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Po przeprowadzeniu powtórnego postępowania administracyjnego w dniu [...] 2009 r. Komendant Powiatowy Policji wydał decyzję nr [...], którą przyznał skarżącemu równoważnik za brak lokalu za okres od dnia 1 do 12 maja 2005 r. i wygasił z dniem 13 maja 2005 r. decyzję nr [...]. Komendant Główny Policji nieprawomocną decyzją nr [...] z dnia [...] 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. Komendant Główny Policji podkreślił, że decyzja nr [...] KWP została już prawomocnie osądzona w przewodzie sądowym, w który wskazano, że nie narusza ona prawa. Kwestia uprawnień skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego rozstrzygnięto co do istoty sprawy i sprawa została prawomocnie zakończona. W konsekwencji organ odwoławczy podkreślił, że słusznie organ I instancji odmówił skarżącemu wydania zaświadczania o żądanej treści, nie jest bowiem możliwe potwierdzenie wszystkich faktów, których domaga się skarżący. W skardze do WSA w Krakowie K. J. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez wydanie w sprawie o zaświadczenie postanowienia w związku z ze sprawą zażaleniową, co do której w myśl obecnie obowiązującej wykładni prawa, organ nadzoru uprawniony jest wydać postanowienie wyłącznie w zakresie uznania niezałatwienia sprawy przed kontrolowanym organem i w tym zakresie nałożyć na niego obowiązki prawem przewidziane, nie może jednak w postępowaniu zażaleniowym działać jako organ odwoławczy. Jego zdaniem w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzania nieważności zaskarżonego postanowienia zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. W skardze zawarto wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, nie wypowiadając się w kwestii wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. Z uwagi na fakt, że w odpowiedzi na zawarty w skardze wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym Komendant Wojewódzki Policji nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem toczącym się na podstawie art. 217 i następne k.p.a. o uproszczonym i odformalizowanym charakterze. Może się ono zakończyć w dwojaki sposób: wydaniem zaświadczenia lub wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (art. 217 § 1 kpa i art. 219 kpa). Wydawane na podstawie tych przepisów przez organy administracyjne zaświadczenie jest jedną z tzw. czynności faktycznych administracji. Jest ono aktem wiedzy, a nie woli organu, nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego, nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych, nie ma też mieć charakteru interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa). Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej ani nie zmienia zastanej sytuacji prawnej, nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Poprzez wydane zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 kpa, spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2010 r., II SA/Wr 551/10, dostępny w bazie LEX nr 755651). Zgodnie z art. 217§ 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przedmiotowej sprawie K. J. w dniu 12 kwietnia 2013r. zwrócił się wnioskiem o wydanie zaświadczenia żądanej treści. W myśl art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2), polegające na badaniu zgodności żądanej treści zaświadczenia z posiadanymi w rejestrach lub ewidencji danymi. Konieczne postępowanie wyjaśniające nie może jednak zastępować danych wynikających z prowadzonych przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a wydane przez organ zaświadczenie nie może pozostawać w sprzeczności (niezgodności) z tymi danymi. Jeśli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu - organ winien, w trybie art. 219 k.p.a., odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, jeżeli treść ta nie znajduje potwierdzenia w posiadanych przezeń danych. Organ administracji przy wydawaniu zaświadczeń winien więc przede wszystkim opierać się na faktach, które wynikają z materiałów wytworzonych przez ten organ. W myśl art. 218 § 1 k.p.a. organ w zaświadczeniu może jedynie potwierdzić fakty albo stan prawny wynikający z ewidencji czy rejestrów będących w jego posiadaniu. Stąd uznać należy, iż przedmiotem zaświadczenia nie mogą być dane jakich oczekuje skarżący. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy wskazuje, iż organ administracji nie naruszył prawa przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Jak słusznie podkreślił organ, co prawda decyzja nr [...] została wraz z kompletem dokumentów przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do sprawy o sygn. akt III SA/Kr 1208/05 i do dnia dzisiejszego nie została zwrócona do organu, jednak to nie oznacza, że organ wydając decyzję nr [...] faktycznie nie dysponował decyzją nr [...], gdyż treść decyzji była organowi znana z urzędu i nie wymagała przeprowadzania dowodu na tą okoliczność. Zatem całkowicie niezasadne jest twierdzenie skarżącego, ze organ I instancji nie znał treści wydanej przez siebie decyzji nr [...]. Bezsprzeczne jest również, że skarżący nie posiada prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, gdyż decyzja nr [...] Komendanta Powiatowego Policji przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. W dniu [...] 2009 r. Komendant Powiatowy Policji wydał decyzję nr [...], którą przyznał skarżącemu równoważnik za brak lokalu za okres od dnia 1 do 12 maja 2005 r. i wygasił z dniem 13 maja 2005 r. decyzję nr [...]. Decyzja ta została uchylona decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. z uwagi na wydanie decyzji nr [...] KPP z rażącym naruszeniem prawa. Skarga na tą decyzję K. J. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09. Wyrok ten jest prawomocny. Nadto, jak słusznie podkreślił organ decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji odmówił stwierdzania nieważności decyzji z dnia [...] 2009 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, zaś wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1402/11 WSA w Krakowie odrzucił skargę K. J. w przedmiocie niezwłocznej wypłaty w trybie egzekucji administracyjnej zaległych należności z tytułu równoważnika za brak lokalu od dnia 1 maja 2005 r. Powyższe okoliczności powodują, że w sprawie istotnie brak przesłanki pozwalającej wydać skarżącemu zaświadczenie żądanej treści. Podkreślić również należy, że bezpodstawny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organy przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia art. 156 § 1 k.p.a., gdyż zdaniem Sądu nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniająca stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji