III SA/Kr 722/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 6 maja 2011r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] 2011r. znak [...] odmawiającą przyznania M. B. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ciotką – M. J. z uwagi na pozostawanie przez M. B. osobą spoza ustawowego katalogu osób mogących ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na której nie ciąży zgodnie z Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym obowiązek alimentacyjny. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona M. B., natomiast skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję złożyła M. J., wywodząc, że jej bratanek winien uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na względy słuszności. Wraz z mężem traktowała M. B. jako syna, przekazała mu gospodarstwo a on sam na co dzień sprawuje nad nią opiekę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie o oddalenie. Podniósł, że z przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) nie wynika, by skarżąca M. J. posiadała interes prawny do wniesienia skargi na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wskazane w przepisie art. 17 ust. 1 w/w ustawy osoby (matka, ojciec, inne osoby, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm. ciąży obowiązek alimentacyjny, opiekun faktyczny dziecka) stanowią jednocześnie strony postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, posiadające prawo do zaskarżenia decyzji w administracyjnym toku instancji, jak również prawo zaskarżenia decyzji ostatecznych do sądu administracyjnego. Uprawnienia takiego nie posiadają natomiast osoby, chociażby posiadały interes faktyczny w wydaniu rozstrzygnięcia, jak to ma miejsce w przypadku M. J. Skarżąca, będąc osobą wymagającą opieki, nad którą M. B. opiekę tę sprawuje, posiada interes faktyczny w załatwieniu niniejszej sprawy, nie posiada natomiast interesu prawnego, wywodzącego się z prawa materialnego (art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych), który czyniłby z niej stronę postępowania i uprawniał do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Konieczną przesłanką posiadania legitymacji skargowej określonej tym artykułem jest wykazanie przez podmiot wnoszący skargę interesu prawnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 1996r. II SA 74/96 ONSA 1997/2/89 "Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu (...) przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Na rzecz innych osób mogą działać tylko: prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i niektóre organizacje społeczne". Pojęcie interesu prawnego należy zaś ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Natomiast M. J. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2011r. nr [...] nie powoływała się na interes prawny, ale w istocie przedstawiła argumenty natury faktycznej przemawiające za przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego dla jej bratanka M. B. Oznacza to, że posiadała w sprawie jedynie interes faktyczny, który jako taki powoduje, że jej skarga nie może być merytorycznie rozpoznana. W związku z powyższym skarga M. J. podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzuceniu.