III SA/Kr 722/18

|Sygn. akt III SA/Kr 722/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo, WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Specjalista Małgorzata Kruszec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r., sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w B na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia 24 kwietnia 2018 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS, organ II instancji, organ odwoławczy), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: NUC-S, organ I instancji) z dnia [...] 2018 r., nr [...], wymierzającą A Sp. z o.o. z siedzibą w B (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca), karę pieniężną w kwocie 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia, organ odwoławczy powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.; dalej: O.p.) oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 471, ze zm., obecnie Dz.U. z 2018 r. poz. 165; dalej: u.g.h.). Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu 21 lutego 2016 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w lokalu o nazwie "J", znajdującym się w S, przy ul J. W lokalu znajdowały się cztery automaty do gier: HS nr [...], HS nr [...], VG oraz G nr [...]. Obecny podczas kontroli pracownik lokalu M. L. nie przedstawił dokumentów potwierdzających rejestrację przedmiotowych automatów przez właściwego Naczelnika Urzędu Celnego, informacji takiej nie stwierdzono również na samych urządzeniach. Na każdym z automatów umieszczona była informacja, że jego dysponentem jest A Sp. z o.o. KRS [...], która przy jego wykorzystaniu prowadzi gry nieobjęte regulacją u.g.h. oraz że Spółka ta ponosi całkowitą odpowiedzialność za prowadzenie działalności na przedmiotowym urządzeniu. Wszystkie urządzenia były podłączone, z czego dwa pierwsze były gotowe do gry, pozostałe dwa nie działały. Na automatach HS nr [...] oraz HS nr [...] kontrolujący przeprowadzili na eksperymenty (gry kontrolne), w wyniku których ustalono, że gry prowadzone na tych urządzeniach są grami losowymi i spełniają definicję z art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Ujawnione w kontrolowanym lokalu urządzenia nie różniły się co do wyglądu zewnętrznego, kształtu graficznego, konstrukcji od automatów hazardowych. W związku z uzasadnionym podejrzeniem naruszenia przepisów u.g.h. oraz ustawy z dnia 10 września 1997 r Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1958) zostały zatrzymane do dalszych czynności. W następstwie ustaleń poczynionych podczas kontroli z urzędu wszczęto wobec Spółki postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, a następnie w decyzji z dnia [...] 2018 r. ustalono jej karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Jako dowody do akt przedmiotowego postępowania włączono z postępowania kontrolnego oraz karnego skarbowego dokumenty dotyczące spornych automatów, tj. między innymi ww. protokół kontroli, protokół eksperymentu procesowego z dnia 25 października 2016 r., wezwanie z dnia 2 marca 2016 r. do zwrotu zatrzymanych rzeczy, protokoły przesłuchania w charakterze świadków pracownika lokalu M. L. oraz A. D. zajmującego się serwisem automatów. W odniesieniu do dwóch automatów, na których nie przeprowadzono w dniu kontroli w kontrolowanym lokalu eksperymentów, funkcjonariusze celni w dniu 25 października 2016 r. w pomieszczeniach Urzędu Celnego podjęli próbę odtworzenia możliwości gry na ww. urządzeniach. Z uwagi na to, że w automatach nie uzyskano kredytowania i nie reagowały one na przyciski, eksperymentów nie przeprowadzono. W skierowanym do Urzędu Celnego wezwaniu z dnia 2 marca 2016 r. do zwrotu zatrzymanych rzeczy, Spółka wskazała, że jest podmiotem uprawnionym na zasadzie wyłączności do posiadania i eksploatacji zatrzymanych w dniu 21 lutego 2016 r. w lokalu w S automatów do gry. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji uznał, iż istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że Spółka miała w dyspozycji wszystkie zatrzymane w kontrolowanym lokalu automaty. Jednak wobec wyraźnego wskazania Spółki, że dysponuje ona trzema automatami, spośród których tylko na jednym udało się przeprowadzić eksperyment potwierdzający losowy charakter gier (automat HS nr [...]), organ I instancji decyzją z dnia [...] 2018 r. wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł za urządzanie gier na jednym automacie poza kasynem gry. Spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu I instancji i złożyła od niego odwołanie z dnia 31 stycznia 2018 r. W odwołaniu tym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie. W odwołaniu Strona zarzuciła naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., przewidującego możliwość wymierzenia kary pieniężnej, poprzez jego zastosowanie wobec Strony, podczas gdy powołany przepis, stanowi normę sprzężoną z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h,, względem którego to przepisu, o treści ustalonej ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, wprowadzony został okres przejściowy do dnia 1 lipca 2016 r. na dostosowanie się do jego wymogów. Zgodnie z art. 4 ww. ustawy nowelizującej nie może być on stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec Strony powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie znalazł podstaw do uchylenie lub zmiany zaskarżonego orzeczenia i dlatego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. DIAS w uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności przytoczył kolejno przepisy art. 2 ust. 3 -5, art. 3, art. 3, art. 6 ust. 1 oraz ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit a, art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i stwierdził, że podstawą wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa jest w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest zaistnienie w sposób łączny następujących przesłanek: - ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach; - ustalenie w sposób jednoznaczny charakteru urządzanych gier, tj. muszą to być gry na automatach w rozumieniu u.g.h.; - ustalenie, że gry na automatach urządzane były poza kasynem gry. Dalej DIAS stwierdził, iż udowodniono, że zakwestionowany automat do gier to urządzenie elektroniczne. Losowy charakter gier urządzanych na tym automacie potwierdził eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych, który wykazał, iż grający nie miał wpływu na wynik gry. W wyniku eksperymentu ustalono, że w zależności od wybranej gry, bęben automatu zatrzymywał się samoczynnie bez udziału grającego losowo tworząc układ symboli, na którą to konfigurację grający nie miał wpływu, tak więc wynik gier był nieprzewidywalny, niezależny od grającego. Automat umożliwiał kontynuowanie gry, poprzez przy wykorzystaniu kredytów, co pozwoliło na przedłużenie gry, bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze. Organ II instancji wskazał, że gry urządzane na spornych automatach miały charakter komercyjny, tzn. były urządzane w celu osiągnięcia zysku i przynosiły właścicielowi urządzeń określone dochody, bowiem rozpoczęcie gry było uwarunkowane wpłatą określonej kwoty przez grającego. Bezsprzecznie również gry na ww. automacie urządzane były poza kasynem gry, bowiem kontrolowany lokal nie posiada takiego statusu. Zdaniem DIAS nie budzi również wątpliwości fakt, iż to Spółka była urządzającym gry na przedmiotowym automacie. Organ odwoławczy wskazał, że w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. urządzającym gry na automatach poza kasynem gry jest każdy, kto dokonał naruszenia przepisów u.g.h., a więc osoba zaangażowana w udostępnianie automatu, zarządzanie nim lub czerpanie z tego procederu korzyści. Z istoty swej będzie to więc zawsze konkretny podmiot. Przesłuchany w charakterze świadka pracownik lokalu M. L. zeznał, iż do jego obowiązków należało pilnowanie maszyn przed zniszczeniem oraz przedłożył umowę zlecenia nr [...] zawartą ze Spółką, dotyczącą obsługi lokalu. Przesłuchany w charakterze świadka A. D., który zajmował się serwisem automatów w kontrolowanym lokalu, oświadczył, że automaty zostały dostarczone do lokalu przez osoby ze Spółki. Dodatkowo fakt dysponowania spornym automatem przez Spółkę A (jako podmiot uprawniony na zasadzie wyłączności do jego posiadania i eksploatacji) potwierdziła Spółka formułując do Naczelnika Urzędu Celnego wezwanie z dnia 2 marca 2016 r., do zwrotu zatrzymanych rzeczy. DIAS odnosząc się do stanowiska Strony w sprawie braku notyfikacji u.g.h. skutkującego niemożnością jej stosowania wskazał, że u.g.h. ma walor powszechnie obowiązującego prawa, co znalazło potwierdzenie w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, dlatego za prawidłowe należy uznać stanowisko organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji zarzuty dotyczące naruszenia przepisów i zasad prawa unijnego, przepisów Konstytucji RP, regulacji krajowych oraz sprzeczności tej decyzji z orzecznictwem TSUE w zakresie wskazanym w odwołaniu, nie mają uzasadnionych podstaw. Organ odwoławczy nie podzielił podniesionych zarzutów dotyczących nowelizacji z dnia 12 czerwca 2015 r. do u.g.h., że ustawodawca zalegalizował do dnia 1 lipca 2016 r. działalność z zakresu gier na automatach prowadzoną bez wymaganej koncesji. Organ II instancji wyjaśnił, że przepisy przejściowe ustawy zmieniającej u.g.h. dotyczą jedynie podmiotów, które w dniu wejścia w życie ww. ustawy, to jest 3 września 2015 r., prowadziły legalnie działalność z zakresu gier hazardowych na podstawie uzyskanej koncesji lub zezwolenia. Wynika to wprost z brzmienia art. 4 ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych, który stanowi, że podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 1 lipca 2016 r. Zamiarem ustawodawcy nie było wprowadzenie w ustawie o zmianie ustawy o grach hazardowych z dnia 12 czerwca 2015 r. przepisów przejściowych do obowiązującej u.g.h. Gdyby hipotetycznie przyjąć, że ustawodawca chciałby umożliwić podmiotom nielegalnie urządzającym gry hazardowe w określonym terminie legalizację ich działalności, to w ustawie nowelizującej powinien zamieścić przepisy wyraźnie na taki zamiar wskazujące i które przewidywałyby zawieszenie stosowania m.in. do art. 3 i art. 6 ust. 1-3 oraz art. 89 u.g.h wobec podmiotów, które urządzały gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia. W ustawie z 12 czerwca 2015 r. brak jest takich przepisów. Podsumowując DIAS stwierdził, iż u.g.h. jako całość ma walor powszechnie obowiązującego prawa, skutkiem czego organ pierwszej instancji nakładając na Spółkę karę pieniężną za naruszenie regulacji tej ustawy, działał na podstawie i w granicach prawa, respektując tym samym zasadę praworządności, o której stanowi art. 120 O.p. Tym samym zarzuty podniesione w odwołaniu są chybione, a wniosek o umorzenie postępowania z oczywistych względów nie może zostać uwzględniony. Z decyzją tą nie zgodziła się Skarżąca wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze Skarżąca zarzuciła decyzji DIAS naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. W przekonaniu Skarżącej, do naruszenia prawa doszło poprzez zastosowanie wobec niej wspomnianej regulacji prawnej. Tymczasem w jej ocenie, powołany przepis stanowi normę sprzężoną z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h. Z kolei, w odniesieniu do tego przepisu, o treści ustalonej ustawą z 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych wprowadzony został okres przejściowy do dnia 1 lipca 2016 r. na dostosowanie się do jego wymogów. Dlatego właśnie, w przekonaniu Skarżącej, powołany przepis nie może być stosowany, zaś prowadzone wobec niej postępowanie powinno zostać umorzone. Z tego względu, w skardze wystąpiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji NUC-S, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznając sprawę w wyżej przedstawionych uwarunkowaniach prawnych stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy rozstrzygające w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w określonej w decyzjach wysokości za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, nie naruszyły przepisów prawa procesowego, ani też materialnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W przekonaniu Sądu, nie ma wątpliwości co do zasadności nałożenia kary na Skarżącą. W prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, przestrzegając zasad postępowania dowodowego, ponad wszelką wątpliwość ustalono bowiem okoliczności uzasadniające zastosowanie tej sankcji administracyjnej. Trafne były wnioski organu I instancji, podzielone także przez organ odwoławczy, co do tego, że urządzenia znajdujące się w lokalu (nie mającym statusu kasyna gry) były automatami do gier, organizowane na nich gry miały charakter losowy oraz były urządzane w celach komercyjnych. Urządzającą gry była zaś Skarżąca, która zresztą wcale temu nie zaprzeczała, artykułując jedynie legalność swojego przedsięwzięcia. Sąd podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organy i przyjmuje je za własne. Odnosząc się do zastrzeżeń Skarżącej sformułowanych w skardze, należy wskazać, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów, w dniu 16 maja 2016 r. podjął uchwałę o sygn. akt II GPS 1/16, o treści: 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.). Powołana uchwała jest tzw. uchwałą abstrakcyjną, podjętą w składzie 7 sędziów NSA i posiada ogólną moc wiążącą na podstawie art. 269 P.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Sąd orzekający w pełni podzielił pogląd zaprezentowany we wspomnianej uchwale i nie przedstawił w tej sprawie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia w drodze kolejnej uchwały składowi siedmiu sędziów. Powyższe oznacza, że jest związany poglądem wyrażonym w uchwale. Powołany art. 269 § 1 P.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołaną wyżej uchwałą z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie rozstrzygnął wątpliwości dotyczące stosowania ustawy o grach hazardowych i nakładania kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem. W uchwale tej NSA stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Co więcej, urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od dnia 14 lipca 2011 r. także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Nie bez znaczenie pozostaje fakt poddania notyfikacji nowelizacji ustawy o grach hazardowych z dnia 15 czerwca 2015 r., która weszła w życie 3 września 2015 r. Obejmowała ona również art. 14 ust. 1, którego nowe brzmienie w istocie nie zmieniło regulacji obowiązującej uprzednio. W uzasadnieniu uchwały NSA jednoznacznie wskazał, że za uzasadnione uznać należy to podejście interpretacyjne do spornej w sprawie kwestii, którego rezultat prowadzi do wniosku, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Wyjaśnił także, że relacji między sankcją administracyjną a deliktem prawa administracyjnego towarzyszy założenie, że (pieniężna) kara administracyjna nakładana jest wobec podmiotu dopuszczającego się deliktu bez związku z jego zawinieniem, albowiem odpowiedzialność za ten delikt ma charakter obiektywny. Z tego wynika, że instytucja kary administracyjnej stanowi nieodłączny element przymusu państwowego, który polega na stosowaniu przymusu typu administracyjnego, zwłaszcza w sytuacjach dotyczących wykonywania nakazów bądź przestrzegania zakazów ustanowionych przez administrację albo wprost wynikających z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Aktywność administracji publicznej w omawianej sferze zawsze więc będzie/jest determinowana prawnym obowiązkiem podjęcia skutecznych działań zmierzających do pełnej ich realizacji i doprowadzenia do stanu korespondencji zaistniałych stanów, sytuacji, czy zdarzeń z obowiązującymi aktami normatywnymi. Administracyjna kara pieniężna stanowi dolegliwość za popełniony delikt administracyjny, przez który należy rozumieć czyn polegający na bezprawnym działaniu lub bezprawnym zaniechaniu podjęcia nakazanego działania, skutkujący naruszeniem norm prawa administracyjnego i zagrożony sankcją administracyjną. W konsekwencji kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h., rekompensuje nieopłacony podatek od gier i inne należności uiszczane przez legalnie działające podmioty. Celem tej kary nie jest więc odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, ale przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Kara pieniężna jest więc reakcją ustawodawcy na fakt czerpania zysków z nielegalnego urządzania gier hazardowych przez podmioty nieodprowadzające z tego tytułu podatku od gier, należności i opłat. Karze pieniężnej podlega przy tym zarówno 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia – od dnia 14 lipca 2011 r. także bez dokonania zgłoszenia lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Z tego jasno i wyraźnie wynika, że ustawodawca penalizuje zasadniczo (dwa) różne rodzaje nagannych i niepożądanych zachowań, stanowiących dwa odrębne delikty prawa administracyjnego. Stąd też nie bez powodu - gdy odwołać się do argumentu racjonalności działań prawodawcy oraz zasady określoności przepisów prawa represyjnego - ich znamiona podmiotowe oraz przedmiotowe, w celu zindywidualizowania tych deliktów w zakresie odnoszącym się do penalizowania naruszeń odrębnych od siebie sankcjonowanych przepisów u.g.h., ustawodawca opisał w wyraźnie różny i odbiegający od siebie sposób. Dlatego też w świetle jednoznacznej treści przywołanego przepisu, za prawnie relewantne fakty podlegające ustaleniu w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach niezgodnie z ustawą, uznać należy po pierwsze, fakt urządzania gier na automatach do gry, o których mowa w art. 2 ust. 3, ust. 4, ust. 5 u.g.h., a po drugie ten zasadniczy dla bytu omawianego deliktu administracyjnego fakt, że gra na automatach jest urządzana poza kasynem gry. Z powyższego wynika, że na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Zatem, gdy chodzi o zagadnienie odnoszące się do ustalenia podmiotu, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, to za nie bez znaczenia uznać należy okoliczność, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Tego rodzaju zabieg służący identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Dzieje się tak bez względu na to, czy wspomniany podmiot legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież - jak to wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niebędąca spółką akcyjną lub spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Tę cechę, ponad wszelką wątpliwość, spełniała zaś Skarżąca. Nie jest też prawdą, że w przedmiotowej sprawie nie można było stosować sankcyjnych przepisów ustawy o grach hazardowych, ponieważ zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1201; dalej: ustawa zmieniająca) Skarżąca była objęta ochronnym okresem dostosowawczym, trwającym do dnia 1 lipca 2016 r. Dzieje się tak ponieważ, jak wynika ze wspomnianego art. 4 ustawy zmieniającej, podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2 u.g.h. w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, miały obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie o grach hazardowych, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, do dnia 1 lipca 2016 r. Jak łatwo zauważyć, w oparciu o wspomniany przepis, osoby prowadzące legalną działalność na podstawie otrzymanej koncesji lub zezwolenia uzyskały okres przejściowy na dostosowanie się do nowych warunków prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych. Nowelizacja ustawy o grach hazardowych weszła w życie dnia 3 września 2015 r., a w konsekwencji od tej daty, do dnia 1 lipca 2016 r. należało zastosować się do nowych wymogów działalności w zakresie urządzania gier hazardowych. Odnosząc tę regulację prawną do zarzutu podniesionego w skardze należy zauważyć, że argument Skarżącej nie znajduje uzasadnienia. Art. 4 ustawy zmieniającej dotyczy bowiem podmiotów, które dnia 3 września 2015 r. prowadziły zgodnie z u.g.h. legalną działalność gospodarczą. Jest to istotne, ponieważ Skarżącej nie sposób zaliczyć do tej grupy, jako że przed wspomnianym dniem nie legitymowała się ona stosowną koncesją, czy zezwoleniem na działalność opisaną w art. 6 ust. 1-3 oraz w art. 7 ust. 2 u.g.h. i nie działała na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów u.g.h. Okoliczności legitymowania się stosowna koncesją lub zezwoleniem nie stwierdził bowiem organ I instancji, przestrzegając zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. Także Skarżąca, mając możliwość czynnego udziału w postępowaniu, nie wykazała wcześniejszego posiadania zezwolenia lub koncesji. W konsekwencji nie znalazła uznania Sądu argumentacja Skarżącej upatrującej legalności swojego działania w obowiązywaniu okresu przejściowego na dostosowanie swojej działalności do nowych warunków prawnych, wyznaczonego w art. 4 ustawy zmieniającej. Podsumowując należy wskazać, że w świetle powyższych okoliczności, zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Skarżąca nie miała racji w zasadniczych kwestiach spornych, ale rację mają organy we wszystkich aspektach kontrolowanej sprawy. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.