III SA/Kr 736/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2014 r. Nr [...] orzekł o przyznaniu skarżącemu Z. B. zasiłku celowego w kwocie 1 000 zł na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 21 stycznia 2014 r. W dniu 10 lutego 2014 r. skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji, w którym zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadnił wniosek chorobą i jednocześnie wskazał, że nie może przedstawić zaświadczenia lekarskiego na tę okoliczność, gdyż nie jest objęty powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym. O tym z kolei poświadcza zaskarżona decyzja. Winno w jego ocenie wystarczyć jedynie oświadczenie o tym, że choroba uniemożliwiła mu wniesienie w terminie odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 17 marca 2014 r. dwa postanowienia znak [...] na podstawie przepisu art. 58 i 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013, poz. 267 ze zm.) o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz znak [...] o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu organ wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z winy skarżącego. W żaden sposób skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia okoliczności, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W szczególności nie przedstawił zaświadczenia lekarskiego, zwolnienia lekarskiego czy karty leczenia szpitalnego czy innego dokumentu, z którego wynikałoby, że choroba, na którą zapadł uniemożliwiła mu wniesienia odwołania w terminie. Organ zwrócił ponadto uwagę, że decyzja I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 21 stycznia 2014 r., tymczasem odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zostały złożone w dniu 10 lutego 2014 r., zatem dopiero po trzech tygodniach. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zakwestionował w skardze stwierdzenie organu, jakoby nie uprawdopodobnił braku zawinienia w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Wskazał, że nie jest w stanie przedstawić zaświadczenia lekarskiego na okoliczność choroby, gdyż jako nieubezpieczony nie ma uprawnienia do korzystania z bezpłatnej podstawowej opieki lekarskiej. Z. B. nie zaskarżył postanowienia znak [...] o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, które stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że w niniejszej sprawie uchybienie terminu nastąpiło z wyłącznej winy skarżącego. Nie uprawdopodobnił on zaistnienia okoliczności, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Organ za takie nie uznał lakonicznego wskazania w treści wniosku, iż uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego (choroba). Skarżący nie przedłożył żadnego dokutemu świadczącego o chorobie. Organ wskazał przy tym, że odwołanie zostało wniesione po trzech tygodniach od doręczenia decyzji pierwszej instancji, a skarżący nie wykazał, aby uchybił terminowi pomimo dołożenia wszelkich starań, by odwołanie wnieść w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, by wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji sąd bada czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz czy została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu. Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga Z. B. nie podlega uwzględnieniu. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 58 i 59 § 2 k.p.a. Zgodnie z tymi przepisami w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. Przesłanką konieczną uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu jest zatem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Przy ocenie braku winy organ powinien przyjmować obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy strony zachodzi tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, to znaczy przeszkoda miała charakter przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy – podnieść należy, że w ocenie Sądu Z. B. nie uprawdopodobnił, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Niewystarczające jest, jak przyjał organ, samo oświadczenie o chorobie, która uniemożliwiła skarżącemu wniesienia odwołania w terminie. Niemniej, należy do tego argumentu dodać argumenty szerszej natury, iż nie każda choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 544/13, Lex nr 1414113 - tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, oraz muszą zostać spełnione określone warunki, świadczące, iż zainteresowany nie był w stanie dokonać tej czynności, np. udać się na pocztę w celu wysłania pisma stanowiącego daną czynność procesową. Nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione. Z. B. nie wyjaśnił na czym jego choroba miała polegać, lakonicznie określił, że chorował i że nie jest w stanie dostarczyć zwolnienia lekarskiego, skoro nie jest ubezpieczony i zgodnie z prawem nie może korzystać z publicznej służby zdrowia. Lakoniczność uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że wniosek w takiej formie nie mógł zostać uwzględniony. Innymi słowy, Z. B. nie uprawdopodobnił, na czym miał polegać brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z [...] 2014 r. o przyznaniu mu zasiłku celowego w kwocie 1000 zł, i z tego względu zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia mu tego terminu jest zgodne z prawem. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę Z. B. na podstawie art. 151 p.p.s.a.