III SA/Kr 736/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na niewykonanie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2100/10 postanawia skargę odrzucić. Pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "w przedmiocie bezczynności (...) organu po prawomocnym wyroku sądowo administracyjnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 2011-03-24 do sygnatury II SA/Wa 2100/10. Pomimo odległego terminu w/w wyroku sądu administracyjnego, oraz w okolicznościach powagi tym wyrokiem osądzonej i wskazań co organ musi rozważyć i rozpatrzyć w sprawie strony, ponad okoliczności prawne i faktyczne, posiadające konstytutywne zastosowanie dla załatwienia sprawy strony, w związku z art. 286 i art. 153, 168 i 170 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz okolicznością, iż organ skarżony będąc zobowiązany przedmiotowym wyrokiem, wykładnią prawa i wskazaniami, do dnia dzisiejszego w zakresie sprawy nie podjął wymagalnego postępowania i wniosku, jak i sprawy strony nie załatwił zgodnie z nakazami ustawowymi i dla tej instancji w administracji państwa, wnoszę na podstawie art. 149 ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi skargę i w tym zakresie wnoszę o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji rozpatrzenia wniosku strony, przy zastosowaniu posiadających zastosowaniowe norm prawa materialnego, oraz w związaniu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. (...) wnoszę skargę, wobec braku jakiegokolwiek działania Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku strony i działania nakazanego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tym samym milczenie organu, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji, daję podstawę do wnioskowania orzeczenia sądowego, poprzez: - uznanie, iż wobec milczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji, pomimo przekroczenia terminu instrukcyjnego po wyroku sądowo administracyjnym dla załatwienia sprawy wyrokiem osądzonej, jest stanem bezczynności organu; - uchybienie znaczne terminowi instrukcyjnemu, w okolicznościach braku przesłanek uniemożliwiających rozpatrzenie sprawy w sposób prawem nakazany i nakazany wyrokiem sądowym wiążącym ten organ, stanowi rażące uchybienie przepisom prawa i prawa strony do załatwienia sprawy zgodnie z nakazami ustawowymi i dla tej instancji bez zbędnej zwłoki; - na podstawie art. 149 par. 2 ppsa przyznanie od skarżonego organu za uchybienie prawu strony do załatwienia sprawy przez organ czynnością prawem zakreśloną i nakazaną oraz w okolicznościach jawnego uchybienia nakazowi sądu administracyjnego, tj. wprost uchybienia obowiązkom o których mowa w przepisach z art. 286 i art. 153, 168 i 170 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdzie strona udowodniła bezspornie uchybienia praworządności w jej sprawie, a mimo tego, praworządność i porządek prawny nadal jest uchybiany stanem bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji." Sad z urzędu wskazuje, że powołanym wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2100/10 WSA w Warszawie uchylił postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 20 października 2010 r. nr [...] oraz postanowienie organu I instancji, Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 9 sierpnia 2010 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądnej treści. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W piśmie procesowym z dnia 4 czerwca 2019 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, odnosząc się przy tym do nadesłanej przez organ odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wobec wyżej przytoczonej treści skargi, Sąd uznał, że należało ją potraktować jako skargę na niewykonanie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2100/10. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658). Zmieniła ona między innymi treść art. 154 § 1 p.p.s.a., który w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r. stanowił, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W nowym brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. ustawodawca w art. 154 § 1 p.p.s.a. ograniczył zatem możliwość wniesienia skargi na niewykonanie wyroku jedynie do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona na niewykonanie wyroku uchylającego postanowienie organu administracji, a nie na wyrok uwzględniający skargę w sprawie bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.