III SA/Kr 738/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W na decyzję Kuratora Oświaty z dnia 25 kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na założenie Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T skargę oddala A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W wnioskiem z dnia 24 września 2012 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta o udzielenie zezwolenia na założenie Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T. Prezydent Miasta T decyzją Nr [...] z dnia [...] 2012 r. Nr [...] odmówił wnioskodawcy A sp. z o.o. udzielenia zezwolenia na założenie Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T. W uzasadnieniu decyzji podano, że szkoła nie spełnia kryterium, o którym mowa § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz. U. Nr 46, poz. 438 z późn. zm.) tj., że utworzenie szkoły w miejscowości wskazanej przez założyciela stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół w tej miejscowości, tj. w T. Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, tj. Prezydentowi Miasta T. Prezydent Miasta T, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją Nr [...] z dnia [...] 2013 r. Nr [...] odmówił wnioskodawcy A sp. z o.o. z siedzibą w W udzielenia zezwolenia na założenie Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T. Po przedstawieniu w uzasadnieniu merytorycznych analiz podano, że szkoła nie spełnia kryterium, o którym mowa § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz. U. Nr 46, poz. 438 z późn. zm.), tj., że utworzenie szkoły nie stanowi korzystnego uzupełnienia sieci szkół w T. Podkreślono zwłaszcza nadwyżkę miejsc w publicznych i niepublicznych szkołach policealnych w T w latach 2010-2013. Wskazano, że żadna ze szkół nie odmówiła przyjęcia kandydata z powodu braku miejsc, co dodatkowo potwierdza pełne zaspokojenie rzeczywistego zapotrzebowania na ten typ kształcenia na terenie miasta T. Wskazano – w odniesieniu do zawodów wymienionych we wniosku Spółki – że w poszczególnych zawodach występuje nie tylko całkowite pokrycie zapotrzebowania, ale również istnieją znaczne rezerwy. Organ pierwszej instancji wskazał też, że spółka A prowadzi już szkołę niepubliczną o identycznym profilu, w której może w równym stopniu co w szkole publicznej wprowadzać wszelkie nowe inicjatywy dotyczące metod kształcenia, a zatem utworzenie nowej placówki przez ten sam podmiot nie przyniosłoby zwiększenia konkurencyjności kształcenia. Zauważono też, że wdrażana do 1 września 2012 r. nowa podstawa programowa daje możliwości kształcenia ustawicznego dorosłych we wszystkich zawodach ujętych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Organ uznał, że w świetle powyższych okoliczności została zapewniona konstytucyjna dostępność i zabezpieczenie potrzeb mieszkańców T w zakresie policealnych szkół dla dorosłych. Zaznaczono, że utworzenie nowej szkoły nie wniosłoby widocznych korzyści społecznych i spowodowałoby zwiększenie wydatków publicznych w sytuacji, gdy nie jest to konieczne. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] 2013 r. skarżąca A sp. z o.o. z siedzibą w W zarzuciła decyzji Prezydenta Miasta T Nr [...] z dnia [...] 2013 r. naruszenie przepisów: - art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty w zw. z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zezwolenie na założenie Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T nie stanowi korzystnego uzupełnienie sieci szkół w T; - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego dla ustalenia, czy Publiczna Zaoczna Policealna Szkoła A w T stanowić będzie korzystne uzupełnienie sieci szkół w T oraz poprzez niedokonanie oceny na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, a także dowolną ich ocenę; - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia decyzji oraz wskazania dowodów, na których oparł się organ I instancji, i którym odmówił wiarygodności. Odwołująca się A sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udzielenie zezwolenia na założenie w T szkoły publicznej o nazwie Publiczna Zaoczna Policealna Szkoła A w T, bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kurator Oświaty decyzją z dnia 25 kwietnia 2013 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] 2013 r. W uzasadnieniu decyzji podano, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) i wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 58 ust. 5 tej ustawy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz. U. Nr 46, poz. 438 z późn. zm.). Wyjaśniono, że z zgodnie z art. 58 ust. 3 ustawy o systemie oświaty założenie szkoły lub placówki przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną wymaga zezwolenia właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, której zadaniem jest prowadzenie szkół lub placówek publicznych danego typu. W § 4 ust. 1 powyższego rozporządzenia określono przesłanki zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej. Jedną z nich, wynikającą z zapisu § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia jest ustalenie, czy utworzenie szkoły w miejscowości wskazanej przez założyciela - w tym przypadku w T - stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół w tej miejscowości. Organ podał, że ocena w tym zakresie dokonana przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia, tj. Prezydenta Miasta T, uwzględnia wyniki analizy istniejącej sieci publicznych i niepublicznych szkół policealnych dla dorosłych z uwzględnieniem kształcenia w zawodach proponowanych we wniosku skarżącej A sp. z o.o. Analizę oparto m.in. na materiałach dotyczących prognoz demograficznych, danych liczbowych odnoszących się do liczby słuchaczy w latach szkolnych od 2010/2011 do 2012/2013, opracowaniach w zakresie ofert pracy Powiatowego Urzędu Pracy w T oraz przeglądzie możliwości kształcenia w zawodach w ramach form pozaszkolnych kształcenia ustawicznego. Przedstawione dane dotyczące liczby kształcących się osób w szkołach policealnych dla dorosłych w ostatnich latach wskazują, że oferowana przez szkoły liczba miejsc została wykorzystana przez chętnych tylko w nieco ponad 40%. Żadna ze szkół nie odmówiła kandydatom przyjęcia. Znaczne nadwyżki ofert edukacyjnych dotyczą również możliwości kształcenia w zawodach wymienionych we wniosku skarżącej A sp. z o.o., tj. w zawodach: technik usług kosmetycznych, technik bezpieczeństwa i higieny pracy, florysta, opiekun w domu pomocy społecznej, asystent osoby niepełnosprawnej. Zaznaczono ponadto, że w ostatnich latach Powiatowy Urząd Pracy w T nie przedstawił żadnych ofert zatrudnienia osób w wymienionych zawodach. Brak ofert pracy w tych zawodach występuje również w ogłoszeniach prasowych miejscowego tygodnika. Dane szacunkowe w oparciu o prognozowaną w 2013 r. liczbę absolwentów wskazują, że szkoły [...] opuści 328 techników usług kosmetycznych, 295 techników bezpieczeństwa i higieny pracy, 79 florystów, 54 opiekunów w domu pomocy społecznej oraz 80 asystentów osoby niepełnosprawnej. W uzasadnieniu decyzji zwrócono uwagę na możliwości, jakie wnosi reforma systemu kształcenia zawodowego, która wdrażana jest od 1 września 2012 r., dotycząca wszystkich zawodów ujętych w klasyfikacji szkolnictwa zawodowego. Dorosłe osoby mogą uzyskiwać kwalifikacje, nabywać umiejętności zawodowe i kompetencje ogólne w wielu nowych formach pozaszkolnych kształcenia ustawicznego. Zdaniem Kuratora argumentacja Prezydenta Miasta T jest wyczerpująca, a uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji - odnoszące się do oceny spełnienia przez wnioskodawcę warunku określonego w § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz. U. Nr 46, póz. 438 z późn. zm.) - jest wystarczające dla odmowy udzielenia zezwolenia na założenie Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T. Zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji zawiera faktyczne i merytoryczne uzasadnienie, dlaczego zaliczenie Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A do sieci szkół [...], nie jest korzystnym uzupełnieniem tej sieci. Dokonano analizy istniejącej sieci publicznych i niepublicznych szkół policealnych dla dorosłych z uwzględnieniem naboru i kształcenia w zawodach proponowanych we wniosku skarżącej A sp. z o.o. mając na względzie potrzeby rynku pracy i oczekiwania obywateli, w tym popularność zawodów proponowanych przez wnioskodawcę i zapotrzebowanie na te zawody. Wydając decyzję administracyjną w sprawie, w ocenie Kuratora, organ I instancji sporządził uzasadnienie z zachowaniem wymogów przewidzianych dyspozycją art. 107 k.p.a. tak, aby strona znała podstawy prawne i powody, dla których prowadzone w jej sprawie postępowanie administracyjne znalazło zawarte w niej rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję Kuratora Oświaty z dnia 25 kwietnia 2013 r., znak: [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A sp. z o.o. z siedzibą w W. Zakwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty w zw. z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 4 marca 2004 roku Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zezwolenie na założenie Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T nie stanowi korzystnego uzupełnienia sieci szkół w mieście T; - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy to jest: 1) art. 7 i 11 w zw. z art 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego dla ustalenia, czy Publiczna Zaoczna Policealna Szkoła A w T stanowić będzie korzystne uzupełnienie sieci szkół w T, oraz poprzez nie dokonanie oceny na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, a także dowolną ich ocenę oraz poprzez brak szczegółowego uzasadnienia decyzji oraz wskazania dowodów, na których oparł się organ i którym odmówił wiarygodności a także nieodniesienie się do zarzutów wskazanych w odwołaniu przez A sp. z o.o.; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji w mocy w sytuacji, gdy winna być ona uchylona. Wskazując na powyższe skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kuratora Oświaty z dnia 25 kwietnia 2013 r. oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] 2012 r., jak i o zasądzenie od Kuratora Oświaty na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że zdaniem skarżącej organy błędnie interpretują przesłankę "korzystnego uzupełnienia sieci szkół" poprzez odwołanie się do faktu działania kilku szkół o tym samym profilu. W ocenie skarżącej, przesłankę tę należy przede wszystkim interpretować przez pryzmat interesu potencjalnych uczniów. W przedmiotowej sytuacji utworzenie nowej szkoły, czyli Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T zwiększy konkurencyjność i urozmaici sposób kształcenia, co nie pozostanie bez wpływu na podjęcie właściwej decyzji, co do wyboru szkoły, w której będą potencjalnie się kształcić słuchacze. Dlatego w takiej sytuacji uzasadnionym jest utworzenie na terenie miasta T szkoły, o jaką wnioskuje skarżąca. Dalej podano, że jak wynika z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, zezwolenie na założenie szkoły publicznej udzielane jeżeli utworzenie szkoły w miejscowości wskazanej przez założyciela, stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół w tej miejscowości. Zdaniem A sp. z o. o. organ I instancji w błędny sposób interpretuje przywołany wyżej przepis. Nie może stanowić podstawy odmowy udzielenia zezwolenia samo prowadzenie szkół w mieście T o tym samym profilu. Organ wydający decyzję odmowną powinien wykazać, że oferta potencjalnego założyciela nie uzupełnia sposób korzystny sieci szkół. Przepisu § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia nie sposób interpretować w oderwaniu od celów, jakie spełniać ma system oświaty w oparciu o ustawę o systemie oświaty. Zgodnie z art. 1 tej ustawy system oświaty zapewnia w szczególności realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się, możliwość uzupełniania przez osoby dorosłe wykształcenia ogólnego, zdobywania lub zmiany kwalifikacji zawodowych i specjalistycznych, dostosowywanie kierunków i treści kształcenia do wymogów rynku pracy. Analizując powyższe przepisy podniesiono, że uzupełnienie sieci szkół w danym mieście musi być korzystne przede wszystkim dla osób pragnących zdobywać wykształcenie. Prawo powszechnego dostępu do nauki jest prawem konstytucyjnym i nie może być realizowane wyłącznie przez sieć niepublicznych szkół policealnych dla dorosłych. Prawo powszechnego dostępu do nauki jest prawem konstytucyjnym i nie może być realizowane wyłącznie przez sieć niepublicznych szkół dla dorosłych, które w przeważającej mierze są szkołami płatnymi. Tym samym poprzez odmowną decyzję, uniemożliwia się kontynuację kształcenia osobom, które nie są w stanie ponieść ciężaru finansowego nauki, prowadząc jednocześnie do ich dyskryminacji tym zakresie. Organ nie dokonał analizy w zakresie korzystnego uzupełnienia sieci szkół poprzez powstanie bezpłatnej Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T. Ponadto skarżąca podniosła, że spełnia wymogi dotyczące warunków lokalowych oraz wyposażenia placówki publicznej w pomoce dydaktyczne i sprzęt zapewniający realizację zadań programowych najwyższym poziomie. Zapewnione są również bezpieczne i higieniczne warunki nauki, wychowania i opieki, a Szkoły A z uwagi na zatrudnienie doświadczonej kadry, czy nowoczesne wyposażenie pracowni dydaktycznych, cieszą się niesłabnącym powodzeniem wśród słuchaczy. Podniesiono, że organ nie ustalił czy zezwolenie na założenie Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół przez wzgląd, że ocena dokonana w tym zakresie nie odnosi się m.in. do uchwały podjętej przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego w sprawie ustalenia sieci szkół w mieście T. W ocenie strony skarżącej Kurator Oświaty naruszył również szereg przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Dokonana przez organ analiza ofert pracy dostępnych w PUP w T oraz przepisów prasowych oferujących miejsca pracy wskazuje, że brak jest ofert pracy dla osób kończących kierunki, o jakich utworzenie wnioskuje skarżąca. Zdaniem skarżącej wskazane informacje świadczą o tym, że wszyscy słuchacze kończący wskazane kierunki znajdują zatrudnienie i nie jest konieczne poszukiwanie ich w drodze ogłoszeń prasowych czy też anonsów, których analiza obejmuje jedynie okres około 4 miesięcy. Powyższe potwierdza również pismo z Powiatowego Urzędu Pracy w T z dnia 23 listopada 2012 r., w którym wskazano, że z analizy ofert pracy wynika, że obserwuje się stałe zapotrzebowanie na kwalifikowanych pracowników w zawodach technik usług kosmetycznych, florysta, opiekun w domu pomocy społecznej, technik bezpieczeństwa i higieny pracy, asystent osoby niepełnosprawnej. Wskazane pismo zostało wysłane w odpowiedzi na pismo Prezydenta Miasta T informujące, że strony postępowania mogą składać w niniejszej sprawie wnioski dowodowe, jednakże w uzasadnieniu organ nie odniósł się do powyższego pisma, a tym samym nie dokonał analizy całokształtu materiału dowodowego w sprawie. Ponadto organ nie odniósł się do przedłożonej mu przez A sp. z o.o. (w uzupełnieniu materiału dowodowego) Uchwały nr [...] Powiatowej Rady Zatrudnienia w T z dnia [...] 2013 r. w sprawie pozytywnego zaopiniowania nowych kierunków kształcenia w zawodach: technik usług kosmetycznych, florysta, opiekun w domu pomocy społecznej, technik bezpieczeństwa i higieny pracy, asystent osoby niepełnosprawnej w Publicznej Zaocznej Policealnej Szkole A w T. Biorąc pod uwagę powyższe informacje oraz zapotrzebowanie na pracowników kształcących się we wskazanych zawodach, organ winien dojść do wniosku, że utworzenie Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T stanowić będzie korzystne uzupełnienie sieci szkół w mieście T. W ocenie skarżącej spółki przeprowadzona przez organ analiza oparta jest na niewyczerpującym materiale dowodowym oraz przeprowadzona nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Tym samym również dokonana ocena materiału dowodowego została dokonana w sposób wadliwy. Ponadto zarzucono organom naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. wskazując, że uzasadnienie decyzji powinno przekonać strony o prawidłowości rozstrzygnięcia oraz powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania. Równocześnie uzasadnienie powinno umożliwić organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, co ma istotne znaczenie zwłaszcza przy ocenie prawidłowości decyzji o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego (por. wyrok NSA OZ w Katowicach z 23 października 1998 r., I SA/Ka 225/97, LexPolonica nr 333753; wyrok NSA z 28 lipca 1995 r., III SA 1329/94, LexPolonica nr 313991). Dalej skarżąca wskazała, że obowiązkiem organu administracji jest dokładne uzasadnienie przyjęcia konkretnego przepisu, podstawy rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej organ w uzasadnieniu nie zawarł umotywowanej oceny stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz nie wskazał, jaki związek zachodzi między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia, ponadto w żaden sposób nie odniósł się do twierdzeń i zarzutów podniesionych w odwołaniu przez A sp. z o.o. Organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć jakiegokolwiek dowodu, może jednak zgodnie z zasadą swobodnej oceny odmówić mu wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest uzasadnić jaka jest tego przyczyna, czego jednakże nie uczynił. W ocenie skarżącej skoro organ nie odniósł się w uzasadnieniu do zgłoszonych dowodów i zarzutów wskazanych w odwołaniu, to znaczy, że nie wziął ich w ogóle pod uwagę. Organ ograniczył się do wskazania, że analiza była wystarczająca nie wskazując jednak dlaczego. W przypadku rozpatrzenia zgłoszonych dowodów w postaci pisma z PUP w T oraz Uchwały Powiatowej Rady Zatrudnienia w T wydana decyzja mogłaby być inna. W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zasygnalizować należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Zgodnie z art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j.: Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), "założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną wymaga zezwolenia właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, której zadaniem jest prowadzenie szkół lub placówek publicznych danego typu, a w przypadku szkół artystycznych - zezwolenia ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego". W § 4 wydanego na podstawie art. 58 ust. 5 ustawy o systemie oświaty rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz.U. z 2004 r. Nr 46, poz. 438) określone zostały przesłanki udzielenia zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej. W niniejszej sprawie organy obydwu instancji stwierdziły brak przesłanki określonej w § 4 pkt 5 rozporządzenia i z tego powodu odmówiły wydania zezwolenia na założenie przez A sp. z o.o. z siedzibą w W Publicznej Zaocznej Policealnej Szkoły A w T. Z § 4 pkt 5 rozporządzenia wynika, że zezwolenie jest udzielane, jeżeli "utworzenie szkoły w miejscowości wskazanej przez założyciela stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół w tej miejscowości, gminie, powiecie, województwie lub regionie". Konieczne stało się zatem dokonanie na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy wykładni powyższego przepisu rozporządzenia. Organy prawidłowo zinterpretowały § 4 pkt 5 cyt. rozporządzenia i prawidłowo zastosowały powyższy przepis w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji – zaakceptowanego przez organ odwoławczy – wynika, że kwestie "korzystnego uzupełnienia sieci szkół" rozpatrywano z punktu widzenia następujących kryteriów: - zapewnienia dostępności na wnioskowany typ kształcenia w T zarówno w szkołach publicznych, jak i niepublicznych, - zapotrzebowanie na wnioskowany typ kształcenia w T zarówno w szkołach publicznych, jak i niepublicznych, - znaczenie kierunków kształcenia z punktu widzenia potrzeb rynku pracy, - konkurencyjność kształcenia, - racjonalność gospodarowania wydatkami publicznymi - możliwość zakładania i prowadzenia szkół i placówek przez różne podmioty. Przyjmując powyższe kryteria analizy organy wykazały, w jaki sposób rozumieją ustawową przesłankę § 4 pkt 5 cyt. rozporządzenia. Wykładnia ta – wbrew twierdzeniom skargi - uwzględniająca wartości i cele określone w preambule i art. 1 ustawy o systemie oświaty jest w ocenie Sądu prawidłowa. Z treści tych regulacji wynika m.in., że oświata w Rzeczypospolitej Polskiej stanowi wspólne dobro całego społeczeństwa, a system oświaty zapewnia w szczególności realizację prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się, możliwość zakładania i prowadzenia szkół i placówek przez różne podmioty, możliwość uzupełniania przez osoby dorosłe wykształcenia ogólnego, zdobywania lub zmiany kwalifikacji zawodowych i specjalistycznych, dostosowywanie kierunków i treści kształcenia do wymogów rynku pracy. W kontekście konstytucyjnego prawa do nauki warto też zwrócić uwagę na stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym w sytuacji, gdy istniejąca w danej miejscowości sieć szkół dla dorosłych jest wystarczająca i są w nich wolne miejsca, nie może być uznany za zasadny podnoszony przez podmiot nieuzyskujący zezwolenia argument odwołujący się do konstytucyjnego prawa do nauki (wyrok NSA z dnia 7 listopada 2006 r., I OSK 146/06). Z ustaleń poczynionych przez organy, a opartych na informacjach, jakimi dysponuje Urząd Miasta T wynika, że wnioskowany przez stronę skarżącą typ kształcenia jest dostępny w szkołach działających w T, gdyż w zawodzie "florysta" kształcą 3 szkoły, w zawodzie "technik BHP" – 6 szkół, w zawodzie "opiekun w domu pomocy społecznej" – 4 szkoły, w zawodzie "technik usług kosmetycznych" – 3 szkoły, w zawodzie "asystent osoby niepełnosprawnej" – 3 szkoły. W każdej z tych szkół istnieje dla poszczególnych zawodów znaczna nadwyżka wolnych miejsc (od 66 dla zawodu "technik usług kosmetycznych" do 203 dla zawodu "technik BHP"). Jednocześnie w latach 2010-2013 zarówno w szkołach publicznych, jak i niepublicznych istnieje ogólnie nadwyżka wolnych miejsc, przy czym dla szkół publicznych nadwyżki te w poszczególnych latach obejmują kilkaset wolnych miejsc. W tym stanie rzeczy trafny był wniosek organów o braku zapotrzebowania na wnioskowany przez stronę skarżącą typ kształcenia w T zarówno w szkołach publicznych, jak i niepublicznych. Również analiza wniosku skarżącej w oparciu o kryterium znaczenia proponowanych przez nią kierunków kształcenia z punktu widzenia potrzeb rynku pracy nie dawała podstaw do przyjęcia, że powstanie wnioskowanej szkoły korzystnie uzupełni sieć szkół w T. Skoro w poszczególnych zawodach istnieje nie tylko całkowite pokrycie zapotrzebowania, ale również istnieją w tym zakresie znaczne rezerwy w ofertach istniejących szkół, to brak podstaw do przyjęcia o istniejących potrzebach na rynku pracy w tym zakresie, które nie mogłyby być zrealizowane ze względu na niemożliwość kształcenia w kierunku wskazanych zawodów. Dodatkowo zakończenie nauki w roku 2012/2013 przez kilkudziesięciu, a w przypadku techników BHP i techników usług kosmetycznych przez kilkuset absolwentów szkół [...] w zestawieniu z nielicznymi ofertami pracy w zakresie tych zawodów uzasadnia oparte na zasadach logiki twierdzenie, że potrzeby rynku pracy T nie przemawiają za koniecznością uzupełnia sieci szkół o kolejną placówkę oferującą kształcenie w powyższych zawodach. Wreszcie ani kryterium konkurencyjności kształcenia przez szkołę prowadzoną przez A Spółka z o.o. siedzibą w W ani kryterium zapewnienia możliwości zakładania i prowadzenia szkół i placówek przez różne podmioty nie uzasadniały wydania zezwolenia, skoro strona skarżąca prowadzi już w T szkołę niepubliczną o identycznym profilu. W tym stanie rzeczy również racjonalność gospodarowania wydatkami publicznymi przemawiała za odmową wydania zezwolenia. Mając na uwadze powyższą analizę nie można zaakceptować stanowiska skarżącego o tym, że ocena dokonana przez organy była dowolna i nienależycie zaprezentowana w motywach zaskarżonej decyzji. Nie mógł również odnieść w niniejszej sprawie skutku argument, że skarżąca "spełnia wymogi dotyczące warunków lokalowych oraz wyposażenia placówki publicznej w pomoce dydaktyczne i sprzęt zapewniający realizację zadań programowych najwyższym poziomie, a także że zapewnione są również bezpieczne i higieniczne warunki nauki, wychowania i opieki, a Szkoły A z uwagi na zatrudnienie doświadczonej kadry, czy nowoczesne wyposażenie pracowni dydaktycznych, cieszą się niesłabnącym powodzeniem wśród słuchaczy", gdyż nie tylko okoliczności te w sprawie nie były przez organy kwestionowane, lecz przede wszystkim dlatego, że brak podstaw, aby badać - przy ocenie, czy założenie szkoły będzie stanowić korzystne uzupełnienie sieci szkół - inne przesłanki takie jak warunki lokalowe, wyposażenie w pomoce naukowe, podstawy programowe i kwalifikacje kadry. Te warunki są przedmiotem odrębnej oceny (§ 4 ust. 1 pkt 3 i 4 pow. rozporządzenia) – por. cyt. wyżej wyrok NSA z dnia 7 listopada 2006 r., I OSK 146/06. Uchybienie organu polegające na nieodniesieniu się do opinii Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 23 listopada 2012 r. oraz opiniującej uchwały Nr [...] Powiatowej Rady Zatrudnienia z dnia [...] 2013 r. nie miało wpływu na wynik sprawy. Opinie te mają charakter bardzo ogólny i nie dotykają kwestii uzupełnienia sieci szkół, lecz potencjalnego zapotrzebowania na pracowników w zawodach objętych wnioskiem skarżącej. Skoro organ wykazał, że w T istnieją niewykorzystywane przez zainteresowane osoby możliwości kształcenia w powyższych kierunkach, to powyższe opinie nie mogły mieć wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.