III SA/Kr 741/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na uchwałę Rady Gminy z dnia 12 marca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie przystąpienia Gminy do Lokalnej Grupy Działania pod roboczą nazwą "A" postanawia: odrzucić skargę. W dniu 12 marca 2008 r. Rada Gminy podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia Gminy do Lokalnej Grupy Działania pod roboczą nazwą "A". Pismem z dnia 16 kwietnia 2014 r. S. G. wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Gminy. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o odrzucenie skargi, gdyż skarżący nie poprzedził jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę winno być zatem, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżących. W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został spełniony. W piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. skarżący zawarł wniosek o przesłanie mu uchwały Rady Gminy z dnia 12 marca 2008 r. Nr [...] wraz z protokołem sesji. Z kolei w piśmie z dnia 31 stycznia 2014 r. skarżący wniósł o przesłanie mu wszystkich materiałów związanych z przystąpieniem Gminy do Lokalnej Grupy Działania. Natomiast w piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. skarżący stwierdził, iż wszelkie dokumenty, które go interesują powinny się znajdować na stronach internetowych lub w Urzędzie Gminy, ale tam ich nie ma. Dodał, iż pomimo jego wniosków dokumenty te nie zostały mu przesłane. Ponadto w piśmie tym skarżący zawarł szereg pytań dotyczących podjęcia zaskarżonej uchwały oraz przystąpienia Gminy do Lokalnej Grupy Działania. W aktach sprawy znajduje się również pismo z dnia 20 lutego 2014 r., w którym skarżący pyta o składki jakie Gmina płaci w związku z przystąpieniem do Lokalnej Grupy Działania oraz pismo z dnia 7 marca 2014 r., w którym skarżący zawarł swoje uwagi odnośnie podjęcia zaskarżonej uchwały oraz kolejne pytanie. Analiza treści w/w pism skarżącego prowadzi do wniosku, że żadne z nich nie może zostać uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia. Fakt niepoprzedzenia skargi wezwaniem został również potwierdzony przez Wójta Gminy w odpowiedzi na skargę. Tym samym należy uznać, iż skarżący nie poprzedził skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie przez skarżącego drogi zaskarżenia uchwały organu gminy powoduje, iż skarga nie może zostać merytorycznie rozpatrzona i podlega odrzuceniu. Ponadto zgodnie z treścią cyt. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaskarżona uchwała lub zarządzenie organu gminy musi naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83). Przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). Po analizie treści skargi Sąd stwierdza, iż skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W swojej skardze skarżący podniósł bowiem jedynie szereg zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji, natomiast w żaden sposób nie poruszył kwestii naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia. Wobec zatem brzmienia powołanych powyżej przepisów, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że nie zostały spełnione przesłanki warunkujące skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia, a ponadto bez wykazania, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.