III SA/Kr 746/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Ewa Michna Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 maja 2017r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry skargę oddala Zaskarżoną decyzją z 19 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] 2017r. wymierzającą A Sp z o.o. z siedzibą w B (skarżącej), karę pieniężną w wysokości 36 000 zł z tytułu urządzania gier na czterech automatach do gry poza kasynem gry. Organ odwoławczy zaakceptował poczynione przez organ I instancji ustalenia. Funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili kontrolę 25 stycznia 2016 r. w punkcie gier "J" w D, przy ul S. Stwierdzili, że w lokalu znajdują się cztery automaty, przy czym trzy z nich (w decyzji opisano numery i nazwy identyfikujące każdy z automatów) zostały podłączone do prądu i były gotowe do prowadzenia gier. Funkcjonariuszom organu nie przedstawiono koncesji na prowadzenie kasyna gry. Kontrolujący przeprowadzili eksperyment, w wyniku którego ustalili, że na podłączonych do prądu automatach można było prowadzić gry z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych (gry zawierały element losowości). Dysponentem wszystkich automatów była skarżąca, co potwierdzały m.in. kartki umieszczone na automatach o treści: "A sp. z o.o. Dysponentem urządzenia jest firma A sp. z o.o. B ul. E NIP: [...]" oraz treść zażalenia dotyczącego zatrzymania rzeczy i zeznania zatrudnionej w lokalu pracownicy – Ż. B. Wynikało z nich m.in., że wygrane dokonywane były przez pracowników skarżącej. Organ I instancji uznał skarżącą za urządzającą gry hazardowe poza kasynem i wymierzył karę po 12 000 zł za każdy czynny automat na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 471 z późn. zm.) w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie 1 kwietnia 2017 r. Organ odwoławczy nie uwzględnił stanowiska skarżącej o braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych i tym samym naruszeniu przepisów unijnych oraz zasad konstytucyjnych. Powołał się przy tym na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r., II GPS 1/16. Za bezzasadny uznał również argument, że nowela ustawy o grach hazardowych z 12 czerwca 2015 r. zalegalizowała od 1 lipca 2016 r. prowadzenie gier na automatach poza kasynem gry. W ocenie organu przepisy przejściowe zmieniające ustawę o grach hazardowych dotyczyły jedynie tych podmiotów, które w dniu wejścia w życie nowelizacji tj. 3 września 2015 r. prowadziły legalną działalność na podstawie uzyskanej koncesji lub zezwolenia (art. 4 ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych - Dz. U. poz. 1201). W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego zarzuciła naruszenie: - art. 120 i 121 ustawy z dnia 29 lipca 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.) w zw. z art. 89 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieistniejący przepis w porządku prawnym; - art. 4 ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych poprzez jego niezastosowanie i brak przyjęcia, że podmiot prowadzący działalność w postaci gier na automatach miał obowiązek dostosowania się do ustawy do 1 lipca 2016 r.; - art. 8 ust. 1 akapit 3 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz. U. UE. L. z 1998 r. Nr 204, str. 37 z późn. zm.) poprzez zastosowanie nienotyfikowanych przepisów; - art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 91 ust. 1 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Polski do Unii Europejskiej w z art. 1 pkt 11 oraz art. 8 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 3 TFUE i art. 288 TFUE poprzez przyjęcie, że nawet jeśli art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym, brak było podstaw do odmowy stosowania art. 89ust. 1 pkt 1 ustawy; - art. 15-17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez uznanie, że art. 6 i 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych są przepisami, które nie godzą w wolność prowadzenia działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skarżąca wskazała w szczególności, że organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, zastosował przepis, który w dacie wydawania zaskarżonej decyzji już nie obowiązywał w systemie prawa. Przepis ten został bowiem zmieniony w części dotyczącej zarówno wysokości kary wymierzanej za urządzenie gry na automacie (wysokość kary została zmieniona kwoty 12.000 zł na kwotę 100.000 zł od każdego automatu), ale także i w kwestii podstawowej, w zakresie przesłanek przedmiotowych kary. Jak podkreślała skarżąca: "Wcześniej dotyczyła ona osoby urządzającego grę na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy o grach hazardowych), a według obecnych przepisów dotyczy urządzającego gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia (art. 89 ust. 1 pkt.1 ustawy o grach hazardowych). Wydanie zatem decyzji na podstawie nieobowiązującej normy prawnej miało być sprzeczne z art. 7 Konstytucji RP i art. 120 Ordynacji podatkowej. Ustawa o zmianie ustawy o grach hazardowych z dnia 15 grudnia 2016 r. (Dz.U. poz.88) nie zawierała przepisów przejściowych. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ nie mógł stosować art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, wyrażającego normę sankcjonującą w sytuacji, gdy przepis art. 14 ust. 1 ustawy, będący przepisem technicznym i stanowiącym normę sankcjonowaną, mimo istnienia obowiązku, nie został notyfikowany. Skarżąca podniosła, że w takim przypadku prawo Unii Europejskiej wyłącza, w myśl zasady efektywności, wynikającej z art. 4 ust. 3 TUE i art. 288 TFUE, stosowanie obowiązku określonego w art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. W takim razie norma prawna, wyrażona w art. 89 ust.1 pkt. 2 ustawy, jest niekompletna i nie może być wobec jednostki stosowana. W tym zakresie skarżąca Spółka polemizowała ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w uchwale z 16 maja 2016 r., II GPS 1/16. Skarżąca argumentowała także, że zastosowanie art. 6 i art. 14 ust. 1 i przepisów z nimi powiązanych, ustawy o grach hazardowych było działaniem niezgodnym z prawem. Polska, będąca państwem członkowskim Unii Europejskiej, zobowiązana była do przestrzegania unijnych regulacji prawnych, w tym Kart Praw Podstawowych. Przedmiotem ochrony zgodnie z jej treścią są między innymi wolność wyboru zawodu i prawo podejmowania pracy (art. 15), wolność prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16) oraz własność (art. 17). Zastosowanie wskazanych i powiązanych ze wskazanymi przepisów ustawy o grach hazardowych, które wkraczają w wolność wyboru zawodu, wolność prowadzenia działalności gospodarczej, dodatkowo zaś w powiązaniu z przepisami art. 30 § 5 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2016, poz.2137), także w prawo własności, było w ocenie skarżącej Spółki właśnie działaniem naruszającym prawo materialne. Organ wniósł o oddalenie skargi z argumentacją jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga była niezasadna. Stan faktyczny ustalony przez organy był niesporny. Skarżąca czerpała zyski z trzech automatów służących do gier hazardowych. Automaty ustawione zostały w lokalu nieposiadającym koncesji lub zezwolenia na tego typu gry (o charakterze losowym). W ocenie Sądu zastosowane w sprawie przepisy ustawy o grach hazardowych penalizujące urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gry – nie naruszały wskazanych w skardze przepisów unijnych oraz zasad Konstytucji RP. Sądowi z urzędu są znane wyroki zapadające w sprawach o analogicznym przedmiocie (por. wyrok z 19 października 2017 r., III SA/Kr 747/17 i wymienione tam inne orzeczenia). w których skargi oddalono z argumentacją którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. W konsekwencji dalsze uzasadnienie stanowić będzie w znacznej części powtórzenie treści uzasadnień wyroków zapadających już w sprawie skarżącej. Podstawą prawną wymierzonej kary był art. 89 ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy karze podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Z kolei zgodnie z art. 89 ust. 2 pkt 2 za naruszenie tego przepisu wynosi 12 000 zł od każdego automatu (wysokość kary sprzed nowelizacji z 1 kwietnia 2017 r.). Zmiana została wprowadzona przez art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 88 - zwanej dalej "ustawą nowelizującą"), zmieniającej ustawę o grach hazardowych. Obowiązujący do 31 marca 2017 r. art. 89 ustawy o grach hazardowych, stanowił, że: "1. Karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. 2. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: 1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100% przychodu, w rozumieniu odpowiednio przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych albo przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, uzyskanego z urządzanej gry; 2) w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12 000 zł od każdego automatu; 3) w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100% uzyskanej wygranej. 3. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do uczestników loterii promocyjnych, loterii audiotekstowych, loterii fantowych i gry bingo fantowe." Znowelizowany natomiast art. 89 ustawy o grach hazardowych, obowiązujący od dnia 1 kwietnia 2017 r., otrzymał brzmienie: "1. Karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia; 2) urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry; 3) posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa; 4) posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego; 5) dostawca usług płatniczych, który nie przestrzega zakazu, o którym mowa w art. 15g; 6) uczestnik gry hazardowej urządzanej bez koncesji, bez zezwolenia lub bez zgłoszenia; 7) przedsiębiorca telekomunikacyjny, który nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 15f ust. 5;8) urządzający grę hazardową, której urządzanie stanowi monopol państwa. 2. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do osób fizycznych urządzających gry hazardowe. 3. Niezależnie od kary pieniężnej wymierzanej przedsiębiorcy określonej w ust. 1 pkt 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego może wymierzyć karę pieniężną osobom pełniącym funkcje kierownicze lub wchodzącym w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. 4. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: 1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi: a) w przypadku gier na automatach - 100 tys. zł od każdego automatu, b) w przypadku gier innych niż określone w lit. a i c - 5-krotność opłaty za wydanie koncesji lub zezwolenia, c) w przypadku gier urządzanych bez dokonania wymaganego zgłoszenia - do 10 tys. zł; 2) w ust. 1 pkt 2 - wynosi: a) w przypadku gier urządzanych na podstawie koncesji lub zezwolenia - do 200 tys. zł, b) w przypadku gier urządzanych na podstawie zgłoszenia - do 10 tys. zł; 3) w ust. 1 pkt 3 i 4 - wynosi 100 tys. zł od każdego automatu; 4) w ust. 1 pkt 5 - wynosi do 250 tys. zł; 4) w ust. 1 pkt 6 - wynosi 100% uzyskanej wygranej niepomniejszonej o kwoty wpłaconych stawek; 5) w ust. 1 pkt 7 - wynosi do 250 tys. zł; 6) w ust. 1 pkt 8 - wynosi do 500 tys. zł; 7) w ust. 3 - wynosi do 100 tys. zł. 5. Przepisu ust. 1 pkt 6 nie stosuje się do uczestników loterii promocyjnych, loterii audiotekstowych, loterii fantowych i gry bingo fantowe.". W art. 6 i 7 ustawy nowelizującej ustawodawca zawarł przepisy przejściowe dotyczące toczących się postępowań. W myśl art. 6 ustawy nowelizującej, postępowania, o których mowa w art. 2 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Z kolei zgodnie z art. 7 ustawy nowelizującej, w sprawach dotyczących udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry, zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub urządzanie zakładów wzajemnych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem przepisu art. 11 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Analiza powyższych przepisów intertemporalnych ustawy nowelizującej ustawę o grach hazardowych prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie przewidział okresu przejściowego dla spraw objętych zakresem art. 89 ustawy o grach hazardowych. Porównanie treści art. 89 ustawy o grach hazardowych sprzed nowelizacji (tj. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r.) w stosunku do znowelizowanego przepisu (w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2017 r.) pozwala natomiast stwierdzić, że dotychczas obowiązujący art. 89 ustawy o grach hazardowych w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest względniejszy dla skarżącej. W ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 1 art. 89 ustawy o grach hazardowych przewidywał bowiem, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12 000 zł od każdego automatu. Znowelizowany natomiast, art. 89 ust. 1 pkt 1 (zawierający spenalizowane zachowanie w dotychczas obowiązującym art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych) stanowi, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia - podlegają karze pieniężnej w wysokości 100 000 zł od każdego automatu, stosownie do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) znowelizowanej ustawy. Zgodzić się należy ze skarżącą tylko, co do jednej kwestii, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji do ustalonego w niniejszym postępowaniu administracyjnym stanu faktycznego należało, co do zasady, zastosować przepis obowiązujący w dacie orzekania, a nie sprzed nowelizacji. Jednakże, jak wskazał w jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny co do stosowania prawa względniejszego w przypadku zmiany przepisów o charakterze materialnoprawnym, stanowiące konsekwencję obowiązywania konstytucyjnej zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa - dokonując tzw. wykładni prokonstytucyjnej prawa, mającej na celu przestrzeganie zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, należy stwierdzić, że w sytuacji gdy ustawodawca nie przewidział regulacji intertemporalnej uwzględniającej uprawnienia podatników na podstawie dawnej ustawy, zaistniałą kolizję ustaw w czasie należy rozwiązać uwzględnieniem art. 2 Konstytucji RP, w ten sposób, że należy stosować normę nową, chyba że norma poprzednio obowiązująca jest względniejsza (korzystniejsza) dla podatnika. Regułą jest więc stosowanie ustawy (normy) nowej (jeśli nie pogarsza ona sytuacji prawnej podatnika), wyjątkiem zaś - stosowanie ustawy (normy) poprzednio obowiązującej, jeśli w świetle jej przepisów sytuacja prawna podatnika jest wówczas korzystniejsza (por. m. in. wyroki NSA: z 19 lutego 2014 r., II GSK 1691/12; z 16 października 2012 r., I FSK 1996/11). Nie ulega wątpliwości, że na gruncie dotychczasowych przepisów ustawy o grach hazardowych sankcja za urządzanie gier poza kasynem gry, bez koncesji jest korzystniejsza w stosunku do sankcji przewidzianej w znowelizowanym art. 89 ustawy o grach hazardowych. Wprawdzie organ odwoławczy nie odniósł się do nowelizacji ustawy o grach hazardowych, jednak zdaniem Sądu, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zachowanie bowiem skarżącej, polegające na urządzaniu gier na ujawnionych w czasie kontroli automatach - których dysponentem była skarżąca - poza kasynem gry, bez wymaganej przez ustawodawcę koncesji, nadal podlega penalizacji w znowelizowanym art. 89 ustawy o grach hazardowych. Wbrew więc twierdzeniom skargi organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Pojęcie naruszenia, które "miało wpływ na wynik sprawy" rozumieć należy jako "(...) związek przyczynowy między treścią ukształtowanego w decyzji lub postanowieniu stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego, a naruszeniem norm prawa materialnego, powodujący, że gdyby tego związku nie było, treść rozstrzygnięcia byłaby inna (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2014 r., I FSK 4/13). Trafnie zatem postąpił organ odwoławczy stosując jedynie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu względniejszym dla skarżącej. Sąd nie podzielił również zarzutów, co do kwestii stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych pomimo braku notyfikacji. Powyższe zagadnienie prawne budziło istotne wątpliwości w orzecznictwie. Z tych też powodów Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę 16 maja 2016 r., II GPS 1/16, zgodnie z którą: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)". Zgodnie z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. Zm.) żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale, chyba że wystąpi o jej ponowne podjęcie. Sąd rozpatrujący skargę nie dopatrzył się nowej argumentacji, która spowodowałaby konieczność wystąpienia o ponowną uchwałę. Chybiony jest także pogląd skarżącej nawiązujący do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 15-17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Sąd podziela i przyjmuje za własną ocenę prawną organów, że Polska, tak jak i inne państwa członkowskie, ustanawiając zasady prawne regulujące urządzanie gier hazardowych, same wybierają własny, odpowiedni dla warunków i potrzeb lokalnych poziom ochrony (sprawy: C-174/82 Sandoz, pkt 16; C-41/02 Komisja p. Holandii, pkt 42; C-432 Komisja p. Portugalii, pkt 44). Przy ustanawianiu norm prawnych konieczne jest uwzględnienie, że co do zasady, tego rodzaju środki krajowe nie mogą naruszać fundamentalnych swobód traktatowych - swobodnego przepływu towarów, osób, usług, kapitału - na obszarze Unii Europejskiej. Reguła ta nie pozbawia państw członkowskich możliwości posłużenia się swoistymi ograniczeniami w swobodach rynku wewnętrznego Unii przez wprowadzenie na swoim terytorium odpowiednich środków krajowych, jeżeli są one niezbędne do ochrony wartości ujętych w zamkniętym katalogu, tj. w art. 36, 52, 62, 65 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub są uzasadnione tzw. nadrzędnymi wymogami mającymi znaczenie dla ogółu społeczeństwa i uznanymi przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości (wywiedzionymi po raz pierwszy w sprawie 120/78 Cassis de Dijon). Organy trafnie w związku z powyższym przywołały stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażone w wyroku z 19 lipca 2012 r. (pkt 26). Wedle niego istotne jest dochowanie traktatowej zasady przepływu towarów, jeśli chodzi o produkty w postaci automatów do gier o niskich wygranych, z tym że dopuszczalne są usprawiedliwione ograniczenia tego przepływu, przewidziane w art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Słusznie podkreśliły także, że ograniczenia wynikające z ustawy o grach hazardowych znajdują prawne usprawiedliwienie w ujętej w art. 36 TFUE normie traktatowej, dopuszczającej odstępstwo od swobody przepływu towarów z racji istnienia względów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego oraz zdrowia publicznego. Nadto - jeśli chodzi o praktyki służące przeciwdziałaniu tzw. praniu brudnych pieniędzy – w sprawach np. C-265/06 Komisja przeciwko Portugalii (punkt 38) oraz C-42/07 Liga Portuguesa de Futebol Profissional Liga i Bwin International Ltd przeciwko Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa (punkt 63) Trybunał Sprawiedliwości uznał, że walka z przestępczością może stanowić nadrzędny powód leżący w interesie publicznym, który uzasadnia utrudnienie swobodnego przepływu towarów. Odnosząc się wprost do gier hazardowych, Trybunał w wyroku z 8 września 2009 r. (C-42/07) stwierdził, że: "zwalczanie przestępczości może stanowić nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, który może uzasadniać ograniczenia dotyczące podmiotów uprawnionych do oferowania usług w sektorze gier losowych. W rzeczywistości bowiem, biorąc pod uwagę znaczną wielkość kwot, którą można zebrać, oraz kwot wygranych, którą można zaoferować graczom, takie gry wiążą się z wysokim niebezpieczeństwem deliktów i oszustw". W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.