III SA/Kr 767/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą F.H.U. A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą F.H.U. A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 kwietnia 2015r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2015r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015r. nr [...] o wymierzeniu R. T., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą F.H.U. A, kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na dwóch automatach poza kasynem gry. W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej R. T. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej, gdyż w jego ocenie podniesione przez niego zarzuty wskazują na wysoką wiarygodność wadliwości zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić mu znaczną i nieodwracalną szkodę, gdyż ze względu na dokonane przez Urzędy Celne zatrzymania urządzeń oraz wydawanie decyzji (bez względu na ciągle zmieniające się orzecznictwo sądów administracyjnych), jego kondycja finansowa została mocno naruszona, powodując stratę. W ocenie skarżącego, taka sytuacja może doprowadzić do szybkiego zakończenia przez niego prowadzenia działalności, a więc niewątpliwie do sytuacji, w której ani wygranie sporu, ani późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi szkody. Skarżący wyjaśnił, że obecnie ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków z zatrzymanych urządzeń, ale ponosząc straty finansowe. Skarżący podniósł, że uiszczenie przez niego kar pieniężnych dodatkowo pogorszy jego sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Ponadto skarżący uważa, że zasługuje na tymczasową ochronę w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia mu kary pieniężnej, skoro postępowanie w tym przedmiocie zostało już zainicjowane przez WSA w Gliwicach. Skarżący stwierdził również, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki nie tylko dla niego, ale również dla Skarbu Państwa, który w razie uwzględnienia skargi, będzie zmuszony oddać nie tylko całą kwotę wyegzekwowanej kary pieniężnej, ale również wypłacić odsetki za zwłokę oraz odszkodowanie za utracone korzyści, czyli niezrealizowany zysk z gier na automatach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy jednak zauważyć, że aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji spowoduje straty finansowe u skarżącego. Skarżący nie wykazał przy tym jednak, jaki jest jego ogólny stan majątkowy, nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej. Podkreślenia wymaga, iż w przypadku przedsiębiorców, jakim jest również skarżący – kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem skarżący tego rodzaju informacji nie przedstawił, uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jego sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje, wbrew twierdzeniom skarżącego, nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie mu zwrócona. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Natomiast podniesione przez skarżącego argumenty, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje szkodę także dla Skarbu Państwa nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji sąd bada tylko i wyłącznie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji będzie miało wpływ na sytuację skarżącego, a nie jakiegokolwiek innego podmiotu. Skoro więc skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu przez zaskarżoną decyzję znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.