III SA/Kr 768/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Janusz Kasprzycki Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi U. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata A. S. – O. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Decyzją z dnia 8 maja 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania U. S. (dalej skarżąca), od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r., nr [...], znak sprawy: [...], orzekającej o odmowie przyznania skarżącej świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym: W dniu 2 lutego 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie. Organ orzekł o odmowie przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia, wskazując w uzasadnieniu decyzji, że skarżąca jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w Grodzkim Urzędzie Pracy, bez prawa do zasiłku, posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności przyznane do dnia 30.04.2019 r., jest jednak zdolna do pracy na otwartym rynku pracy. Z wywiadu środowiskowego wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z synem. Rodzina zamieszkuje w dwupokojowym mieszkaniu z zasobów T (dalej: T). Z oświadczeń skarżącej wynika, że zalega z opłatami za ww. mieszkanie, jednak na podstawie przedłożonej przez skarżącą dokumentacji ustalono, że w styczniu 2017 r. uiszczono tytułem spłaty zadłużenia za czynsz łączną kwotę 2 415,34 zł (tj. 2 014,21 zł + 401,13 zł). Dokonano również opłaty za energię elektryczną w wysokości 143,30 zł oraz za gaz 63,79 zł. Spłata zadłużenia, jak oświadczyła skarżąca nastąpiła z pożyczki udzielonej przez matkę skarżącej. Organ wskazał, że dochód rodziny skarżącej w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wyniósł 3 135,86 zł, na co składają się: zarobki syna skarżącej M. S. w kwocie 1 111,86 zł, dochody skarżącej z tytułu pracy dorywczej, jako konsultantki firmy A w wysokości 24,00 (co łącznie dało kwotę 1 135,86 zł) oraz pomoc matki M. S. w wysokości 2 000 zł. Zatem dochód rodziny w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku przekroczył kryterium dochodowe, tj. kwotę 1 028,00 zł. Nadto organ ustalił, że skarżąca od wielu lat korzystała ze stałej pomocy finansowej swoich rodziców ( a po śmierci ojca z pomocy finansowej matki) Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że w okresie ostatnich 5 lat skarżąca uzyskała od swojej rodziny pomoc finansową w łącznej wysokości 11 440,00 zł. W opinii organu wysokość otrzymywanych przez skarżącą kwot pieniężnych oraz brak zobowiązań do ich zwrotu, wyklucza możliwość potraktowania tych środków jako pożyczki. Dlatego organ uznał pomoc matki udzieloną skarżącej w styczniu 2017 r. w wysokości 2 000 zł za dochód rodziny skarżącej i ustalił ten dochód na łączną kwotę 3 135,86 zł, co przekracza ustawowe kryterium dochodowe o kwotę 2 107,86 zł. Z tych powodów organ ustalił, że skarżąca nie spełnia warunków art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (nastąpiło bowiem przekroczenie kryterium dochodowego), a zatem sprawy można rozważać jedynie z art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Organ wskazał również na brak współpracy skarżącej z pracownikiem socjalnym, który wielokrotnie proponował jej skorzystanie z oferty Klubu Integracja Społecznej (dalej: KIS) celem aktywizacji zawodowej, brak zainteresowania uczestnictwem w KIS przy jednoczesnym braku skutecznego podjęcia zatrudnienia, przez co wykazała brak starań w poprawie swojej sytuacji zawodowej oraz zdrowotnej. W odwołaniu skarżąca zarzuciła, że w decyzji zostały zawarte przekłamania dotyczące jej sytuacji osobistej oraz sytuacji życiowej jej matki. Podniosła, że nieprawdziwy jest zarzut nie podejmowania pracy i brak starań o poprawę własnej sytuacji materialnej, gdyż jak zaznaczyła dostarczała pracownikom MOPS-u ksera wysyłanych aplikacji CV. Stwierdziła także, że chętnie skorzysta z konkretnej oferty pracy za min. 1450 zł netto, natomiast praca z KIS za kwotę 450 zł miesięcznie nie poprawi jej sytuacji osobistej i nie wystarczy na pokrycie opłat. W kolejnych pismach skarżąca podkreśliła swoja trudną sytuację życiową oraz złą sytuację zdrowotną matki, którą czekał zabieg operacyjny, a także wskazała na rosnące zaległości w opłatach za czynsz i za media. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał art. 41 ustawy o pomocy społecznej oraz wskazał, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyznania wnioskowanej formy pomocy głównie z uwagi na niewłaściwą postawę skarżącej, która przejawia się w braku współpracy z pracownikiem socjalnym oraz w niewystarczających jej działaniach w celu zapewnienia rodzinie dochodów gwarantujących podstawowe, a zarazem niezbędne potrzeby życiowe i bytowo - mieszkaniowe. Kolegium podkreśliło, że skarżącej przedstawiono możliwość skorzystania z oferty Klubu Integracji Społecznej w zakresie edukacji w poszukiwaniu zatrudnienia jak i docelowo objęcia pomocą w postaci zatrudnienia w ramach prac społecznie użytecznych, dzięki czemu uzyskałaby stałe źródło dochodu. W konsekwencji Kolegium wskazało na brak właściwej postawy skarżącej w kierunku form aktywizacji zawodowej, która podważa zasadność i konieczność jej udział w zajęciach KIS, nie jest zainteresowana pracami interwencyjnymi. Nadto Kolegium podkreśliło, że skarżąca Klub Integracji Społecznej kojarzy z osobami z nałogami, z którymi ona nie ma zamiaru się integrować, gdyż nie chce być traktowana, jako osoba z marginesu społecznego. W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę na fakt, iż decyzja dotycząca przyznania lub odmowy przyznania zasiłku celowego, jak również określenia jego wysokości jest z mocy prawa decyzją podejmowaną w granicach tzw. uznania administracyjnego, po dokonaniu właściwego ustalenia stanu faktycznego i jego oceny. Zdaniem Kolegium, organ I instancji dokładnie przeanalizował okoliczności sprawy i w granicach uznania administracyjnego, jakie pozostawia mu art. 41 ww. ustawy i nie przekraczając granic uznania administracyjnego, prawidłowo odmówił skarżącej przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie. Zatem decyzji organu I instancji wydanej w sprawie nie można określić, jako nacechowanej dowolnością. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego U. S. zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że: • pożyczka udzielona jej przez matkę wchodzi w skład dochodu jej rodziny, • przyjęciu, że ma niewłaściwą postawę w kierunku aktywizacji zawodowej, podczas, gdy przez cały czas aktywnie poszukuje pracy, o czym świadczą przekazane pracownikom podania CV, oraz naruszenie prawa materialnego, poprzez błędna wykładnię art. 41 ustawy o pomocy społecznej i przyjęcie, że jej problemy zdrowotne, liczne zobowiązania wobec T sp. z o.o., posiadanie statusu bezrobotnego nie stanowi okoliczności uzasadniającej do uzyskania zasiłku celowego na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie. Z tych względów skarżąca domagała się zmiany zaskarżonej decyzji przyznania jej zasiłku, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosła o jej oddalanie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2017.2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.1369, zwana dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ja decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2016.930, zwanej dalej "u.p.s."). Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w powołanej ustawie, w tym przede wszystkim do ustawowej definicji pomocy społecznej określonej w art. 2 ust. 1 u.p.s. Zgodnie z nim, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przywołanej definicji jednoznacznie wynika, że pomoc społeczna ma jedynie na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Wskazać w tym miejscu również należy, że pomoc społeczna spełnia jedynie funkcję subsydiarną, wymagając współdziałania adresata i beneficjenta udzielanej pomocy. Ustawa o pomocy społecznej formułuje podstawową zasadę, wedle której każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia takiej osobie pomocy ze środków publicznych. Jednym z podstawowych celów określonych w omawianej ustawie jest aktywizacja świadczeniobiorców. Podkreślić należy, że pomoc przyznawana na podstawie omawianej ustawy – bez względu na jej rodzaj – ma charakter jedynie przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Nie może ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących. Zatem obowiązek współdziałania świadczeniobiorców z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej jest niezwykle istotny i dlatego też został wielokrotnie zaakcentowany w ustawie. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z jego uzasadnionych i rozsądnych propozycji pomagających osobie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe, w jakich się znalazła w celu "wyjścia" z systemu pomocy społecznej i umożliwienia samodzielnego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie. Egzekwowanie od podopiecznych pomocy społecznej obowiązku współdziałania z organem pomocowym jest istotne również z tego powodu, że pomoc ta nie może się sprowadzać do prostego rozdawnictwa świadczeń i tym samym wykształcania nieprawidłowych nawyków. W związku z tym uzasadnione jest stwierdzenie, że bierna bądź roszczeniowa postawa podmiotów objętych pomocą społeczną może spowodować odmowę przyznania świadczenia bądź wstrzymanie wypłaty świadczenia, o czym mowa w art. 11 u.p.s. Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Ustawodawca wielką wagę przywiązuje do współdziałania świadczeniobiorcy z pracownikami pomocy społecznej. Obowiązek współdziałania w każdym przypadku należy indywidualizować w odniesieniu do osoby wnioskującej czy korzystającej z pomocy społecznej i sytuacji, w jakiej się znajduje. Zdaniem Sądu, organy mogły domagać się takiego współdziałania od skarżącej, która od wielu lat korzysta z tych świadczeń, zwłaszcza że skarżąca jest osobą wykształconą i nie jest osobą nieporadną, o czym świadczą podejmowane przez nią działania czy też rodzaj podejmowanych przez nią dotychczas prac (co wynika z jej życiorysu dołączonego przez nią do skargi). W przedmiotowej sprawie organ wielokrotnie proponował skarżącej skorzystanie z oferty Klubu Integracja Społecznej celem aktywizacji zawodowej, jednak skarżąca nigdy nie wykazywała zainteresowania uczestnictwem w KIS. Co prawda składając oświadczenie w dniu 10 lutego 2017 r. nie wskazała dlaczego nie jest zainteresowana ofertą Klubu Integracji Społecznej, jednak w odwołaniu wskazała, że nie jest zainteresowana pracą w KIS za 450 zł, bo takie pieniądze nie wystarczą jej na zapłacenie czynszu w T. Dodatkowo podkreśliła, zresztą nie po raz pierwszy, że nie jest osobą z nałogami i nie ma zamiaru integrować się podobnymi osobami. Jednocześnie podkreślić należy, że organ szczegółowo poinformował skarżącą, że oferta KIS oferuje edukację w poszukiwaniu zatrudnienia jak i pomoc w postaci zatrudnienia w ramach prac społecznie użytecznych, dzięki czemu uzyskałaby stałe źródło dochodu. Natomiast środki uzyskiwane z tego tytułu nie stanowiłyby dochodu w myśl art. 8 ust. 4 pkt 5 ustawy o pomocy społecznej, a praca nie przekracza 40 godzin miesięcznie, a więc nie stanowiłaby dla skarżącej nadmiernego obciążenia nawet przy zgłaszanych przez skarżącą problemach zdrowotnych. Skarżąca bowiem legitymuje się lekkim stopnie niepełnosprawności i jest zdolna do pracy. Wskazane przez organ okoliczności nie skłoniły skarżącej do zainteresowania się ofertą KIS-U. Pomimo, że skarżąca że w tym czasie (w styczniu 2017 r.) deklarowała, że zarabia, jako konsultantka A 24 zł miesięcznie. Przed Sądem skarżąca tłumaczyła, że nie mogła podjąć żadnej pracy w KIS, ponieważ utraciłaby prawo do stażu z Urzędu pracy, jednak skarżąca nie wykazała, aby w 2017 roku odbywała jakikolwiek staż, zatem podjęcie pracy w KIS nie pozbawiłoby jej uprawnień do zasiłku z Urzędu Pracy. Podkreślić również należy, że skarżąca dopiero na etapie postepowania sądowego dołączyła zaświadczenie z Urzędu Pracy, z którego wynika, że pobierała zasiłek - stypendium w okresie: • od dnia 7 grudnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. w kwocie 831,10 zł; • od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 6 marca 2016 r., w kwocie 2 194,30 zł; • od dnia 24 maja 2016 r. do dnia 28 sierpnia 2016 r. w kwocie 3 025,50 zł; Zatem, organ – nie mając informacji o podejmowanych przez skarżącą stażach z Urzędu Pracy - zasadnie stwierdził, że skarżąca pomimo, że od wielu lat zarejestrowana jest w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, nie podejmuje skutecznie zatrudnienia, przez co wykazuje brak starań w poprawie swojej sytuacji zawodowej i zdrowotnej. Sam fakt, że skarżąca składa oferty pracy, aplikacje CV - nie oznacza, że skarżąca skutecznie dąży do poprawy swojej sytuacji zawodowej. Zdaniem Sądu organy prawidłowo wyliczyły dochód skarżącej na kwotę 3 135,86 zł. Przekracza on znacznie kryterium dochodowe z art. 8 u.p.s., które wynosi 1028 zł.. W konsekwencji zasadnie podstawę wydania decyzji stanowił art. 41 ust. 1 u.p.s., w myśl, którego w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Z powyższego przepisu wynika, że możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia i jego wysokość zależy od uznania organu rozstrzygającego sprawę. Oznacza to, że organ orzekając w konkretnej sprawie może, a nie musi przyznać wnioskowaną pomoc, oceniając konkretną sytuację. Podkreślić jednak należy, że wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności tych podnoszonych przez stronę" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2006r. sygn. akt V SA/Wa 1758/08, publ.//http orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Z drugiej strony uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza natomiast zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu administracji. Decyzja uznaniowa powinna uwzględniać zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w zakresie meritum rozstrzygnięcia - zasady ustawy o pomocy społecznej. Jak słusznie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06 (publikowanym: http// orzeczenia.nsa.gov.pl) z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Z całą pewnością bowiem organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega także wątpliwości, że organy pomocy społecznej nie są w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Sąd w całości podziela stanowisko organów, że przesłanką umożliwiającą przyznanie świadczeń w trybie art. 41 u.ps. jest istnienie szczególnie uzasadnionego przypadku w sytuacji socjalno-bytowej osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy. Za szczególnie uzasadniony uznać należy przypadek, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, pozwala stwierdzić że dysponująca własnym dochodem, (przekraczającym ustawowe kryteria) dana osoba nie jest w stanie zabezpieczyć we własnym zakresie podstawowych potrzeb życiowych. W przedmiotowej sprawie organ słusznie nie dopatrzył się takiego przypadku. Skarżąca nie spełnia kryterium dochodowego, ponieważ jej dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku znacznie przekraczał 1 028 zł, gdyż wynosił 3135,86 zł. Dodatkowo, co organ prawidłowo podkreślał, skarżąca jest zdolna do pracy nie jest skłonna do podjęcia współpracy w ramach KIS. Wydając decyzję odmową organy miały na względzie także Uchwałę NR [...] Rady Miasta z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie przyjęcia programu osłonowego dotyczącego udzielania mieszkańcom Gminy pomocy w zakresie dożywiania. Wskazać należy, że organy bardzo szczegółowo przedstawiły dlaczego uznały, że pieniądze otrzymywane przez skarżącą od najpierw od rodziców, a po śmierci ojca skarżącej, od matki (w łącznej kwocie 11.440 zł przez ostatnie 5 lat) nie są pożyczkami. Zdaniem Sądu stanowisko organów w tej kwestii jest w pełni uzasadnione. Skarżąca nie przedstawiła na okoliczność zawarcia z matką umowy pożyczki żadnej umowy ani w żaden sposób jej nie uprawdopodobniła. Nadto skarżąca od lat jest osobą bezrobotną i utrzymuje się z prac dorywczych, z których, jak deklaruje otrzymuje średnio kilkadziesiąt zł miesięcznie. Zatem skarżąca nie ma środków aby zwrócić tak duże kwoty. Nadto, przeciwko potraktowaniu wsparcia finansowego rodziców dla skarżącej jako pożyczek przemawia również brak zobowiązania skarżącej przez rodziców (matkę) do zwrotu tych pożyczonych kwot. Podkreślić również należy, że pomimo znacznej pomocy finansowej ze strony rodziców, skarżąca, co jednoznacznie wynika z analizy akt administracyjnych od lat objęta jest pomocą organów pomocy społecznej. W szczególności decyzjami Prezydenta Miasta z dni [...] 2017 r., skarżącej przyznano: • zasiłek celowy na zakup żywności w kwocie 198 zł dla skarżącej i jej syna na miesiąc grudzień 2016 r. (k. 579), • zasiłek celowy na zakup żywności w kwocie 330 zł dla skarżącej i jej syna na miesiąc styczeń 2017 r. (k. 580), • zasiłek celowy dofinansowanie do czynszu w kwocie 500 zł (k.581), • zasiłek celowy dofinansowanie do energii elektr. w kwocie 200 zł (k. 582), Takich decyzji przyznających skarżącej i jej synowi świadczenia z pomocy społecznej było znacznie więcej. Sąd powołał tylko decyzje z grudnia 2017 r. Zatem organ rozpoznając wnioski skarżącej w miarę swoich możliwości udziela jej pomocy. Dodatkowo organ odmawiając przyznania skarżącej zasiłku celowego miał na uwadze, że skarżąca samodzielnie poradziła sobie z pokryciem kosztów czynszu za miesiące styczeń i luty 2017 r., ponieważ w dniu 26 stycznia 2017 r. skarżąca wpłaciła za czynszu 2014,21 zł, 401,13 zł za energię elektryczną, oraz 143,30 zł w dniu 3 stycznia 2017 r. i 63,79 zł za gaz w dniu 7 stycznia 2017 r. Zatem potrzeby skarżącej w tym zakresie zostały zaspokojone. Fakt wypowiedzenia skarżącej umowy najmu w czerwcu 2017 r. przez T czy też pogorszenie stanu zdrowia matki skarżącej (o czym świadczy przedłożona karta informacyjna z jej pobytu w szpitalu od 11 do 13 maja 2017 r.) nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Okoliczności te wystąpiły bowiem po wydaniu decyzji przez organ I instancji. W konsekwencji należy wskazać, że organy w przedmiotowej sprawie wydając decyzję odmowną nie przekroczyły granic swobodnego uznania. W ocenie Sądu organ zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. prawidłowo ustalił stan faktyczny, co znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a. Organ w uzasadnieniu w sposób przekonywujący opisał postawę skarżącej, którą uznać należy za postawę roszczeniową. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie budzą one zastrzeżeń. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego, gdyż organ szczegółowo wskazał, czym kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i argumentacja ta zasługuje na akceptację. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami oddalił skargę jako niezasadną.