III SA/Kr 772/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak ( spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Wołek NSA Grażyna Danielec Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 10 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. Z. - Kancelaria Adwokacka w K, ul. [...], tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją nr [...] z dnia [...] 2011r. znak: [...], wydaną na art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008r. Nr 170, poz. 1051, ze zm.), art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009r., str. 1, ze zm.) oraz art. 104 kpa - po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 - odmówił przyznania I. P. jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 1.320,91 zł. Kierownik orzekł, że kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 20 kwietnia 2010 r. wpłynął wniosek I. P. o przyznanie na 2010 r. jednolitej płatności obszarowej (JPO). Wniosek dotyczył przyznania płatności do obszaru 3 działek rolnych (A o pow. 1,20 ha, B - 1,00 ha, C - 0,47 ha), położonych na działkach ewidencyjnych nr 695 (pow. całkowita wskazana przez stronę wynosiła 1,20 ha, cała pow. tej działki stanowiła działkę rolną A), 721 (pow. całkowita 1,00 ha - dz. rolna B) i 725/1 (pow. całkowita 0,47 ha - działka rolna C), znajdujących się w powiecie b, gminie I, obrębie ewid. W nr [...]. Działki rolne A i B zostały opisane stwierdzeniem "ugory, wszystko nierolne". Wnioskodawczyni zadeklarowała do płatności JPO łącznie 2,35 ha.. Złożenie wniosku poprzedziła wystosowaniem do centrali ARiMR pisma z dnia 25 marca 2010r., w którym zasygnalizowała, że powierzchnie działek ewid. nr 695, 721 i 725/1 wskazane w formularzu wniosku (oraz załączniki graficzne do wniosku) są niezgodne z posiadanymi przez nią dokumentami dotyczącymi tych działek. W odpowiedzi - pismem z dnia 16 kwietnia 2010r. wnioskodawczyni została poinformowana o możliwości naniesienia danych, które są zgodne z jej wiedzą. Podczas kontroli wniosku stwierdzono braki formalne, oraz braki w opisie działek rolnych A i B, dlatego wystosowano wezwanie do usunięcia braków wniosku. Wnioskodawczyni stawiła się w siedzibie organu l instancji i złożyła korektę do wniosku, w ramach której zmniejszyła pow. działki rolnej B do 0,87 ha (pow. całkowita działki ewid. nr 721 strona wskazała na poziomie 1,05 ha), a działki rolnej C 0,28 ha (pow. całkowita strona dz. ewid. nr 725/2 wskazano na 0,45 ha). Z adnotacji zamieszczonych przez I. P. na formularzu korekty, oraz z dodatkowego oświadczenia złożonego 26 kwietnia 2010r. wynikało ponadto, że różnice w powierzchniach działek mogą wynikać z kwestionowanych przez wnioskodawczynię danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Ponieważ dane podane we wniosku jak i w korekcie były ewidentnie niezgodne z danymi ewidencyjnymi, strona została poinformowana o konsekwencjach takiej sytuacji. I. P. odmówiła jednak wypełnienia kolejnej korekty wniosku, uzasadniając to tym, że wskazane przez nią dane były i są zgodne zarówno z faktycznym użytkowaniem rolniczym, jak i posiadanymi dokumentami dotyczącymi własności zadeklarowanych terenów. Dnia 30 czerwca 2010r. w gospodarstwie I. P. została przeprowadzona kontrola na miejscu, w wyniku której stwierdzono zawyżenia powierzchni zadeklarowanej do płatności wobec powierzchni faktycznie do nich uprawnionej. Dotyczyło to działek rolnych A (pow. stwierdzona wyniosła 0,95 ha) i C (stwier. 0,21 ha). Pismem z dnia 23 sierpnia 2010r. skierowanym do OR ARiMR wnioskodawczyni zarzuciła niedokonanie w trakcie kontroli pomiarów działki ewid. nr 721, a także nieprzekazanie jej zdjęć wykonanych podczas kontroli, nadto brak powiadomienia jej o terminie kontroli. Wnioskodawczyni zażądała powtórzenia pomiarów. W związku z tymi zastrzeżeniami, dnia 14 września 2010r. w gospodarstwie I. P. została przeprowadzona kolejna kontrola na miejscu. W jej wyniku stwierdzono zawyżenia powierzchni zadeklarowanej do płatności wobec powierzchni faktycznie do nich uprawnionej. Dotyczyło to obszaru zadeklarowanego jako działka rolna A (pow. stwierdzona wyniosła 0,95 ha i były to trawy wieloletnie), B (stwierdzono 0,71 ha - trawy wieloletnie i ugór) i C (stwierdzono 0,19 ha - ugór). Ponadto w przypadku działki rolnej C stwierdzono brak wykoszenia i usunięcia okrywy roślinnej, co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca, lub brak wypasania zwierząt i zakrzaczenie oraz zadrzewienie. Obecna podczas kontroli wnioskodawczyni oświadczyła, że w przypadku działki rolnej C użytkuje większy obszar niż wynika to z danych dotyczących działki ewid. nr 725/1, a sprawa błędnych zapisów co do tej działki ewid. obecnie znajduje się w sądzie. W piśmie z dnia 23 września 2010r. do OR ARiMR wnioskodawczyni zakwestionowała wyniki kontroli z 14 września 2010r. Zarzuciła, że przekazano jej niekompletny protokół (bez materiału zdjęciowego i szkiców), pozbawiony wszystkich wymaganych pieczęci oraz jednoznacznego opisu stanu kontrolowanych działek i nieuwzględniający wyjaśnień co do wystąpienia szkód na obszarze działek rolnych C i A. W odpowiedzi organ wyjaśnił, że z całością protokołu może się zapoznać w obsługującym jej sprawę biurze powiatowym. Ponadto stwierdzono, że zadaniem kontrolujących było przede wszystkim ustalenie powierzchni uprawnionej do płatności JPO za 2010r., a nie ustalanie granic działek ewidencyjnych czy też stanu ich własności. 7 października 2010r. wnioskodawczyni złożyła kolejne zastrzeżenia do obydwu przeprowadzonych twierdząc, że powinna otrzymać całość raportu wraz z załącznikami. W odpowiedzi organ podtrzymał prawidłowość przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz powtórzył, że całość protokołu jest dostępna w biurze powiatowym ARiMR. Podczas dalszej kontroli wniosku stwierdzono, że powierzchnie całkowite wskazanych w nim działek ewid. o nr 695, 721 i 725/1 są większe niż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto stwierdzono, że obszar zadeklarowany do płatności na obszarze w/w działek ewid. był większy od typów użytkowania możliwych do zadeklarowania na podstawie danych zawartych odnośnie w/w obszarów w ewidencji. Ustalenia te stały się powodem wystosowania wezwania do złożenia wyjaśnień. 15 października 2010r. I. P. się w siedzibie organu, gdzie została poinformowana o planowanej odmowie przyznania płatności za 2010 r.. w związku z brakiem korekty wniosku uwzględniającej aktualne dane działek ewidencyjnych. Wnioskodawczyni odmówiła złożenia korekty, uzasadniając to oczekiwaniem na załączniki graficzne (wydruki zdjęć) do protokołu z kontroli. Pismem z dnia 19 października 2010r. wnioskodawczyni zwróciła się o uwzględnienie przy rozpatrywaniu jej sprawy dokumentów dotyczących własności zadeklarowanych przez nią gruntów oraz umożliwienie zapoznania się z załącznikami graficznymi do protokołów z kontroli. Dnia 23 lutego 2010r. wnioskodawczyni została poinformowana o możliwości zapoznania się z dowodami zebranymi w sprawie i ustosunkowania się do nich. I. P. stawiła się w siedzibie organu i zakwestionowała dotychczasowe ustalenia dokonane w sprawie. Na podstawie całości zebranego materiału dowodowego organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję. W ocenie organu I instancji przyczyną takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że powierzchnia zadeklarowana do płatności została wskazana przez stronę w oparciu o informacje niezgodne z ewidencją gruntów i budynków. Dlatego powierzchnia uprawniona do płatności została ustalona przez organ I instancji na poziomie 0.00 ha. W odwołaniu od powyższej decyzji I. P., zarzuciła, że decyzja jest krzywdząca i nie odzwierciedla rzeczywistego stanu terenu zadeklarowanego do płatności, jak również danych figurujących w rejestrach związanych z użytkowaną nieruchomością. Strona podniosła również, że zgłaszała wystąpienie szkód związanych z powodzią oraz zawarła w swym odwołaniu oświadczenie sołtysa wsi W o wykaszaniu przez odwołującą się jej gruntów. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją nr [...] z dnia 10 maja 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008r. Nr 98, poz. 634 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że kontrola administracyjna wniosku strony na podstawie art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ma na celu skuteczne zweryfikowanie zgodności danych przedstawionych we wniosku, którego będzie dotyczyć, ze stanem faktycznym. Podczas tego etapu postępowania dane z wniosku o płatności są porównywane m.in. z możliwie aktualnymi zdjęciami lotniczymi poszczególnych działek ewidencyjnych (na których można prowadzić pomiary powierzchni i odległości - tzw. ortofotomap cyfrowych), danymi ewidencji gruntów i budynków, dotychczas złożonymi wnioskami strony i innych producentów, wynikami kontroli przeprowadzanych na terenie zadeklarowanym do płatności oraz danymi z rejestrów zwierząt gospodarskich. Te źródła danych są m.in. podstawą do ustalania dla każdej działki ewidencyjnej obszaru określanego jako maksymalny kwalifikowalny obszar (tzw. powierzchnia referencyjna lub powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza - PEG), wskazujący największy możliwy areał uprawniony na danej działce ewid. do w/w płatności, tj. spełniający wymogi dot. rzeczywistego i zgodnego z normami oraz wymogami użytkowania rolniczego. Dane dotyczące powierzchni referencyjnych są zapisane w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS), prowadzonym przez ARiMR na podstawie art. 2 i 9a ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004r., Nr 10, poz. 76 ze zm.). Stosowanie przez ARiMR do kontroli wniosków związanych z powierzchnią uprawianą rolniczo, narzędzi opartych o system informacji geograficznej (czego efektem są powierzchnie PEG dla działek ewid.) wynika z m.in. z art. 14-17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. (Dz. U. WE L 30 z 31 stycznia 2009r., str. 16 ze zm.), art. 28 ust. 1 lit c oraz art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009r., str. 65 ze zm.). Organ odwoławczy uznał ustalenia dokonane przez organ l instancji za prawidłowe. Organ ustalił, że strona nieprawidłowo zidentyfikowała działki rolne zadeklarowane do płatności JPO za 2010r. Błąd polegał na podaniu we wniosku zawyżonych powierzchni całkowitych działek ewid. nr 695, 721 i 725/1. Błąd ten zawierał zarówno pierwotny wniosek, jak i korekta tego wniosku złożona w dniu 26 kwietnia 2010r. Zgodnie z aktualnymi danymi pochodzącymi z ewidencji gruntów i budynków powierzchnia całkowita działki ewid. nr 695 wynosi 0,96 ha, działki ewid. nr 721 - 0,87 ha, a działki ewid. nr 725/1 - 0,28 ha. W/w dane są zawarte w systemach elektronicznych ARiMR, a ich podstawą są informacje przekazane Agencji przez odpowiednie starostwo powiatowe na zasadzie art. 24 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Natomiast wnioskodawczyni w pierwotnym wniosku powierzchnię działki ewid, nr 695 określiła na poziomie 1,20 ha, działki ewid. nr 721 - 1,00 ha; działki ewid. nr 725/1 - 0,47 ha. W ramach korekty złożonej 26 kwietnia 2010r. zmieniła pow. całkowitą działki ewid. nr 721 - zwiększając ją do 1,05 ha, działki ewid. nr 725/2 - zmniejszając ją do poziomu 0,45 ha, oraz pozostawiła bez zmian pow. całkowitą działki ewid. nr 695. Do momentu wydania niniejszej decyzji wnioskodawczyni nie przedłożyła żadnych dokumentów wskazujących na to, że obecnie powierzchnie całkowite w/w działek przedstawiają się inaczej. Zdaniem organu odwoławczego nieprawidłowości te oznaczały niedochowanie podstawowych wymogów związanych z płatnościami, o jakie starano się w przedmiotowej sprawie. Wnioskodawczyni była zobowiązana do podania w złożonym przez siebie wniosku informacji, umożliwiających bezproblemowe ustalenie rodzaju i wymiaru wsparcia, o jakie wnioskowała. Obowiązek ten wynika m.in. z art. 12 ust. 1 pkt c i d rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że deklarowane we wniosku dane powinny być zgodne ze stanem rzeczywistym w interesie samego wnioskodawcy. Dotyczy to zwłaszcza położenia i powierzchni działek rolnych, ponieważ to te wartości są główną miarą przyznawanych płatności. W ocenie organu II instancji prawidłowe zidentyfikowanie gruntów wymagało podania prawidłowych charakterystyk działek ewidencyjnych na obszarze których znajdowały się grunty (działki rolne) wskazane do płatności. Podanie błędnej powierzchni całkowitej działek ewidencyjnych powodowało, że organy ARiMR powzięły uzasadnione wątpliwości odnośnie terenów rzeczywiście użytkowanych przez stronę rolniczo. Efektem tego było wystosowanie wezwania do wyjaśnień, oraz pism, w których informowano o konsekwencjach braku podania prawidłowych danych dot. działek ewidencyjnych ujętych we wniosku o płatności. O tych konsekwencjach informowano także wnioskodawczynię ustnie siedzibie organu. Organ podał, że wniosków już we wnioskach za lata 2008 i 2009 r. I. P. nieprawidłowo identyfikowała działki ewidencyjne. Wszystkie te okoliczności były również pośrednim powodem skierowania na działki ewid. wnioskodawczyni inspekcji terenowych. Czynności sprawdzające polegały m.in. na ustaleniu granic i powierzchni zadeklarowanych działek rolnych, zweryfikowaniu grup upraw wskazanych przez stronę na tych działkach i stwierdzeniu stanu tych działek, co dot. m.in. tego, czy ich powierzchnie były w dobrej kulturze rolnej. Lokalizacja w terenie obszarów zadeklarowanych do płatności odbyła się na podstawie danych dotyczących działek ewidencyjnych (położenie geograficzne, granice i wielkość), na których strona umiejscowiła w swym wniosku poszczególne działki rolne. Pomiary powierzchni uprawnionych do płatności zostały dokonane przy pomocy odbiorników nawigacji satelitarnej (GPS), umożliwiających odpowiednio dokładne obliczenia dot. obwodu i powierzchni kontrolowanego terenu. Ostateczne wyniki tych pomiarów zostały podane z uwzględnieniem tolerancji, której zakres jest uzależniony od wielkości i kształtu mierzonego obszaru oraz charakterystyk urządzeń którymi wykonano te pomiary. Rezultaty kontroli utrwalono w protokołach i materiale fotograficznym. Producent rolny nie był obecny podczas przeprowadzanej u niego kontroli w czerwcu 2010r. i był obecny podczas inspekcji z jesieni 2010r. Protokoły te zostały przekazany producentowi rolnemu listem poleconym. Organ odwoławczy uznał zastrzeżenia odwołującej się co do przebiegu kontroli za niezasadne. Skupiały się one bowiem na rzekomym bezprawnym niedostarczeniu protokołów wraz ze szkicami i materiałem zdjęciowym. Strona dysponowała i dysponuje jednak prawem przejrzenia, a nawet skopiowania tych materiałów podczas wizyty w siedzibie organów. Zakwestionowane obszary zostały wykluczone z wniosku i potraktowane jako zawyżenia powierzchni uprawnionych do płatności. Z wyników kontroli wynika, że powierzchnie ustalone jako uprawnione do płatności na działkach rolnych A (0,95 ha) i C (0,28 ha) w zasadzie pokrywały się z całkowitymi powierzchniami działek ewid. na których były położone te działki rolne (695 i 725/1). W przypadku działki rolnej B (dz. ewid. nr 721) wyniki kontroli wskazywały, że strona, deklarując powierzchnię do płatności, nie odliczyła zabudowań obecnych na tej działce (w części południowo-wschodniej i południowej) oraz niewielkich zadrzewień widocznych w zachodniej części tej działki. Potwierdzają to zarówno szkice wykonane podczas kontroli, zdjęcia z tej kontroli (fot. 1, 2, 3, 5), zdjęcia lotnicze dostępne w systemach elektronicznych ARiMR (z 2009 r.), jak również dostępne na witrynie internetowej geoportal.gov.pl. Organ odwoławczy podkreślił, że wszystkie pomiary zostały dokonane w oparciu o aktualne dane dotyczące działek ewidencyjnych, obejmujące zwłaszcza ich powierzchnie całkowite, kształt, położenie i numerację. Nawet gdyby uwzględnić, że strona użytkuje jakiś większy obszar w przypadku działki rolnej A i C, to niemożliwym byłoby przyznanie do niego płatności z uwagi na sposób, w jaki strona zadeklarowała te działki rolne. Zgodnie bowiem z art. 18 ust 1 i 19 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego płatności te (obejmujące m.in. płatności JPO), są rodzajem pomocy finansowej, przyznawanej jedynie na wniosek osoby zainteresowanej jej otrzymaniem. Weryfikacja tego, czy i w jakim zakresie dany wnioskodawca spełnia wymogi otrzymania danego rodzaju pomocy, odbywa się podczas kolejnych etapów kontroli złożonego wniosku. Agencja, decydując o płatnościach, opiera się więc przede wszystkim na informacjach zawartych we wniosku i nie może przyznawać stronie płatności innych lub do powierzchni większych, niż te, które we wniosku wskazano. Organ odwoławczy wyjaśnił, że warunkiem uniknięcia sytuacji, w związku z którą złożono odwołanie, było odpowiednio wczesne pisemne poinformowanie ARiMR o braku aktualnych danych zawartych we wniosku. Podstawowym sposobem poinformowania ARiMR o nieprawidłowościach lub zmianach w stanie opisanym we wniosku, jest zgłoszenie w odpowiednim terminie zmiany do uprzednio złożonego wniosku, bądź też zgłoszenie wycofania działek rolnych lub ewidencyjnych, odnośnie których pojawiły się wątpliwości. Wnioskodawczyni nie wniosła jednak w odpowiednim terminie (nawet w ramach odwołania) do Agencji żadnych dokumentów, które można byłoby uznać za zmianę do uprzednio złożonego wniosku, jego korektę lub wycofanie jego wątpliwych części. Ponieważ nie skorygowano pow. całkowitych działek ewidencyjnych nr 695: 721 i 725/1, m.in. w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt c i d rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, wszystkie działki rolne wnioskodawczyni (położone wg niej na w/w działkach ewid.) potraktowano jako zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności JPO za 2010r. i wykluczono z płatności. Organ odwoławczy wskazał, że konsekwencje stwierdzonego zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności JPO reguluje art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 , który stanowi, że jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź kontroli na miejscu wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a obszarem faktycznie uprawnionym do płatności przekracza 50%, to za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Rolnika dodatkowo wyklucza się wówczas z otrzymania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem i obszarem zatwierdzonym do w/w płatności. Taka kwota podlega odliczeniu od płatności pomocowych, do których dany beneficjent jest (byłby) uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono rozbieżność. Jeżeli ta kwota nie może zostać w pełni odliczona od tych płatności pomocowych, pozostające saldo zostaje anulowane. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności JPO wynosi w przedmiotowej sprawie 0.00 ha. Pierwotnie zadeklarowano do tych dopłat 2,35 ha. Łączne zawyżenie powierzchni zadeklarowanej pierwotnie wyniosło w stosunku do powierzchni faktycznie uprawnionej do ww. znacznie ponad 50%. Nie stwierdzono jednoznacznie, aby był to wynik celowego działania producenta. Ponieważ zawyżenie przekroczyło 50%, to zgodnie z zapisem art. art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, konsekwencją tego była odmowa płatności JPO za rok, na który wnioskowano o wsparcie tego rodzaju, oraz nałożenie kary finansowej w wysokości 1320,91 zł (wielkość zawyżenia w ha x stawka JPO za 1 ha), która to kwota będzie potrącana z płatności, jakie ewentualnie zostaną rolnikowi przyznane w kolejnych trzech latach kalendarzowych, następujących po roku wykrycia nieprawidłowości. Organ odwoławczy podkreślił, że bez względu na przyczynę nieprawidłowości, jakie stwierdzono w sprawie, brak odpowiedniej reakcji w tej kwestii obciąża producenta. Skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła I. P., domagając uchylenia niekorzystnych dla skarżącej decyzji organów obu instancji. Skarżąca zrzuciła, że organy nie uwzględniały składanych przez nią w toku postępowania administracyjnego pism dotyczących oznaczeń i powierzchni jej działek. Podkreśliła, że nie ponosi winy w tym, że istnieją rozbieżności w dokumentach dotyczących powierzchni działek. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2011r. zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i ustanowił dla nie j adwokata. W piśmie procesowym złożonym na rozprawie pełnomocnik skarżącej zarzucił podjecie przez organ decyzji bez uprzedniego wnikliwego zbadania okoliczności istotnych dla sprawy, pominięcie nierozstrzygniętej kwestii prawidłowości danych dotyczących powierzchni działek figurujących w EGiB i jednocześnie podjęcie decyzji w znacznej mierze w oparciu o te dane. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 7, 8, 12, 77, 80 i 97 § 1 pkt. 4 kpa , nadto przeprowadzenie pomiarów kontrolnych w sposób nierzetelny. Zarzucił także niekonsekwencję w postępowaniu organu w związku z tym, że skarżącej przyznano płatność zna rok 2009 . Wskazał nadto na zaawansowany wiek i niepełnosprawność skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153,. poz. 1270 ze zm.) , w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu zgodnie z przywołanymi wyżej regułami, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r. nr 170., poz. 1051 ze zm.), zwanej dalej ustawą rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli : 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym, że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o pow. co najmniej 0,1 ha, 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, 3) został mu nadany numer indentyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z kolei z art. 18. ust. 1, 2 i 4 ustawy wynika, że płatności obszarowe oraz płatność do krów i owiec są przyznawane na wniosek rolnika, wniosek o przyznanie płatności obszarowych oraz płatności do krów i owiec składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja a we wniosku tym rolnik podaje wszystkie grunty rolne będące w jego posiadaniu, niezależnie od tego, czy ubiega się o przyznanie płatności obszarowych do tych gruntów. Płatności są przyznawane corocznie, dlatego ubiegający się ich przyznanie winien każdorazowo ( w każdym roku) złożyć prawidłowo wypełniony wniosek., który jest podstawą przyznania płatności. Skoro tak, to każdy wniosek jest przedmiotem odrębnej oceny organu decydującego o przyznaniu płatności. Nie jest więc uzasadniony zarzut skarżącej, iż organy wyjaśniając sprawę nie uwzględniły faktu, iż skarżącej przyznano płatność na rok 2009 r. Okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny przez organ poprawności wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 i nie jest elementem decydującym o przyznaniu płatności na ten rok. Decydują o tym wyłącznie okoliczności wynikające z wniosku złożonego na dany rok, tj. w niniejszej sprawie – wniosku złożonego przez skarżącą w dniu 19 kwietnia 2010 r. W tym zakresie organ nie naruszył więc przepisu art. 3 ust. 2 pkt. 2 ustawy, z którego wynika obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego we wniosku oraz w innych dokumentach. Dane wskazane przez skarżącą a uzasadniające przyznanie płatności na poprzedni - 2009 rok nie stanowią materiału dowodowego w sprawie mającej za przedmiot rozpatrzenie wniosku dotyczącego roku 2010. W związku z zarzutami zgłoszonymi przez skarżącą w skardze, uzupełnionej pismem procesowym, a także ze stanowiskiem skarżącej prezentowanym w toku postępowania administracyjnego i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wskazania wymaga, że zgodnie z art. 2 pkt. 1 ustawy pod pojęciem działki rolnej rozumie się działkę w rozumieniu art. 2 pkt. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, Z kolei przepis art. 2 pkt. 1 w/w rozporządzenia (Dz.U. UE.I. z 2009 r. nr 316, poz. 65) definiuje działkę rolną jako zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw, (....). Skarżąca nie twierdziła, że oprócz działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr nr 695, 721 i 725/1 posiada i użytkuje działki rolne położone na innych jeszcze działkach ewidencyjnych, lecz deklarowała wyraźnie, że wniosek dotyczy w/w trzech działek ewidencyjnych, na których położone są działki rolne, lecz o powierzchni większej niż wynika to z zapisów ewidencji gruntów i budynków. Nie przedstawiła też w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów potwierdzających posiadanie działek rolnych na innych niż wskazane we wniosku działkach ewidencyjnych (np. w postaci umowy dzierżawy). Podkreślić należy, że ustawa o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego oraz rozporządzenia Komisji (WE) tj. akty prawne stanowiące podstawę prawną przyznania jednolitej płatności obszarowej, posługują się pojęciem działki rolnej a nie działki ewidencyjnej i przyznanie płatności uzależnione jest od wymaganej przepisami powierzchni działki użytkowanej rolniczo. Zasadniczo odmiennym pojęciem od działki rolnej jest działka ewidencyjna, stanowiąca podstawową jednostkę powierzchni podziału kraju dla celów ewidencji. Jej definicję zawiera § 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2001 r. (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454). Pojęcie i definicja działki ewidencyjnej jako fragmentu gruntu utworzone zostało na potrzeby prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, tj. jednolitego systemu informacji o gruntach, budynkach i ich właścicielach. – zgodnie z art. 2 pkt. 8 ustawy z dna 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027). Natomiast przepisy prawa, na podstawie których następuje przyznanie płatności posługują się pojęciem działki rolnej, które nie jest tożsame z pojęciem działki ewidencyjnej. Na różnicę tę zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m. in w wyrokach z dnia 10 sierpnia 2010r., II GSK 721/09 (LEX nr 737657) i z 18 listopada 2010r. , II GSK 990/09, (LEX nr 746386). W tym ostatnim wyroku NSA podkreślił, że to działka rolna a nie ewidencyjna jest istotna dla celów zidentyfikowania konkretnych upraw i przyznania płatności, a działki rolne nie są odnotowywane w dokumentacji ewidencyjnej prowadzonej na podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego. Powierzchnia działki rolnej nie musi być, chociaż może być tożsama z powierzchnią działki ewidencyjnej. Dlatego nie mogą znaleźć uzasadnienia w przepisach stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia zarzuty formułowane przez skarżącą, dotyczące bezzasadnego jej zdaniem kwestionowania przez organy, wskazanej we wniosku, oraz po dokonanej jego korekcie powierzchni działek rolnych. W istocie bowiem skarżąca w postępowaniu o przyznanie JPO kwestionuje powierzchnie działek ewidencyjnych wykazane w zapisach ewidencji gruntów i budynków twierdząc, że dane z ewidencji nie odzwierciedlają w sposób prawidłowy zasięgu przysługującego jej prawa własności do działek ewidencyjnych, na których położone są działki rolne. Uważa skarżąca, że o przyznaniu jej płatności powinna decydować prawidłowa, tj. większa niż aktualnie wykazana w zapisach ewidencji powierzchnia działek ewidencyjnych, ponieważ przysługuje je prawo własności do większej powierzchni. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca przedłożyła w toku postępowania administracyjnego szereg dokumentów, z których wynika, że toczyły się postępowania przez sądami, oraz organami prowadzącymi ewidencję gruntów i budynków, dotyczące nieprawidłowości zapisów ewidencji dotyczących działek stanowiących własność skarżącej. Z akt administracyjnych i sądowych (pisma z dnia 1 marca 2011 r. i 12 marca 2012r.) wynika także, iż postępowanie przed organami prowadzącymi ewidencję gruntów i budynków o zmianę danych ewidencyjnych zostało zakończone a przed tut. Sądem toczy się sprawa do sygn. akt III SA/Kr 827/11 (pismo pełnomocnika skarżącej, k. 17 akt sąd.) Nie może także znaleźć uzasadnienia zarzut naruszenia przez organy art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Zarzut ten został sformułowany ogólnikowo i skarżąca nie wskazała, jakie jej zdaniem zagadnienie wstępne wymagałoby rozstrzygnięcia przed rozpatrzeniem sprawy o przyznanie płatności i wydaniem w tej sprawie decyzji. Z przyjętej jednak przez skarżącą linii rozumowania należy wywnioskować, że zdaniem skarżącej organy decydujące o przyznaniu płatności winny zawiesić postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia 19 kwietnia 2010r. o przyznanie płatności na rok 2010, do czasu ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia spraw związanych ze sprostowaniem (aktualizacją) zapisów ewidencji dotyczących działek ewidencyjnych zgłoszonych jako działki rolne do przyznania płatności. Uznać należało, że organy decydujące o przyznaniu płatności nie mają podstaw do zawieszenia postępowania toczącego się w tym przedmiocie do czasu ostatecznego wyjaśnienia kwestii powierzchni działek ewidencyjnych skarżącej. Toczące się postępowania przez organami prowadzącymi ewidencję gruntów i budynków, czy też postępowanie sądowe mające za przedmiot kontrolę rozstrzygnięć organów administracji w przedmiocie zmian (aktualizacji) zapisów ewidencji gruntów nie są postępowaniami rozstrzygającymi zagadnienia prejudycjalne dla rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania jednolitej płatności obszarowej. Nie są to postępowania, od wyniku których zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie przyznania JPO, z tego względu, iż przyznanie takiej płatności uzależnione jest (między innymi) od powierzchni działek rolnych spełniającej wymagania określone w art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, ze zm.). Przedmiotem posiadania, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt. 1 w/w ustawy jest działka rolna a nie działka ewidencyjna. Powierzchnia działki rolnej nie musi, chociaż może odpowiadać powierzchni działki ewidencyjnej. Tym bardziej nie było obowiązkiem organów prowadzących postępowanie w przedmiocie przyznania JPO wyjaśnianie okoliczności dotyczących powierzchni działek ewidencyjnych skarżącej. Natomiast co do prawidłowości ustalenia powierzchni działek rolnych, decydującej o przyznaniu płatności, oraz prawidłowości czynności organu, które podjęto celem tego ustalenia, należy stwierdzić, że postępowanie w tym zakresie nie było dotknięte wadami, które miałyby decydować o wyeliminowaniu zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 26 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Art. 27 ust.1 w/w Rozporządzenia stanowi, że kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. To między innymi wobec podania przez skarżącą we wniosku o przyznanie płatności powierzchni działek rolnych większej, niż powierzchnia działek ewidencyjnych, na których znajdują się działki rolne, oraz ostatecznego niewyjaśnienia – pomimo złożenia przez skarżącą korekty wniosku, oraz wyjaśnień, oprócz kontroli administracyjnej wniosku polegającej na przeanalizowaniu materiałów opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ pierwszej instancji dwukrotnie przeprowadził kontrolę w zakresie wymogów wzajemnej zgodności, przy czym pierwsza kontrola przeprowadzona była bez obecności skarżącej a druga - w obecności skarżącej. Zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Druga kontrola przeprowadzona była pod kątem kwalifikowalności powierzchni działek rolnych. Potwierdziła ona zawyżenie powierzchni działek rolnych w stosunku do powierzchni działek ewidencyjnych, na których skarżąca deklarowała posiadanie działek rolnych. Jej wyniki wskazały na zasadniczą zgodność powierzchni uprawnionej do płatności z powierzchnią działek ewidencyjnych, na których położone są działki rolne wskazane przez skarżąca we wniosku, za wyjątkiem działki nr B, co do której skarżąca nie odliczyła zabudowań, oraz nielicznych zadrzewień. Biorąc po uwagę dotychczasowe wskazania, jak też obowiązujący stan prawny i odnosząc je do ostatecznej treści negatywnie ocenionego przez organ wniosku skarżącej o przyznanie płatności, należy przyznać rację organowi, iż był on związany tym wnioskiem w tym znaczeniu, że skarżąca wskazała do przyznania płatności tylko działki rolne położone na trzech działkach ewidencyjnych – tj. 695, 721 i 725/1 i uzasadniała gospodarowanie na działkach rolnych o powierzchni większej niż powierzchnia działek ewidencyjnych. Zatem organ nie miał podstaw do rozpatrywania wniosku w zakresie szerszym, niż wynikało to z jego treści, tj. ustalania, czy skarżąca posiada działki rolne położone na innych oprócz wymienionych we wniosku działkach ewidencyjnych. Skarżąca nie wskazała też na inne podstawy posiadania działek rolnych o obszarze, który łącznie z obszarem działek ewidencyjnych stanowiłby obszar działek rolnych wskazanych we wniosku.(np. umowa dzierżawy). Stan faktyczny w sprawie organy ustaliły prawidłowo. Gołosłowne są zarzuty skarżącej dotyczące nierzetelności dokonanych w dniu 14 września 2010 r. pomiarów. Rzetelności pomiarów nie można oceniać mając na względzie osobnicze warunki rolnika ubiegającego się o przyznanie płatności, gdyż warunki te w świetle przepisów decydujących o przyznaniu płatności nie są elementem branym pod uwagę przy ocenie wniosku. Zgodnie z art. 7 ust. 2a ustawy jednolita płatność obszarowa przysługuje rolnikowi, jeżeli przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został zgłoszony wniosek o przyznanie płatności. Wbrew temu zarzutowi stwierdzić należy, iż jak wynika z akt administracyjnych kontrole przeprowadzone były z zachowaniem wymogów wynikających z obowiązujących przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/09. Prawidłowo ustalony stan faktyczny został słusznie zakwalifikowany przez organy, które przyjęły powierzchnię uprawnioną do płatności 0,00 ha, zgodnie z treścią art. 58 Rozporządzenia 1122/09 i rozstrzygnęły sprawę prawidłowo ten przepis stosując. Nie znajdują nadto uzasadnienia ogólnikowo sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania, podniesione w piśmie pełnomocnika skarżącej. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 ustawy z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych przepisami Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt. 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, ze przepisy ustawy stanowią inaczej. Dlatego postępowanie administracyjne prowadzone przez organy Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w zakresie płatności bezpośrednich, oraz wspierania obszarów wiejskich różni się w niektórych kwestiach w sposób istotny od ogólnych zasad wynikających z zasad i reguł postępowania administracyjnego. Różnice te polegają na odejściu od zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) i rozłożenia ciężaru dowodu zgodnie z regułą wynikającą z art. 6 kc, modyfikacji obowiązków organu wynikających z art. 77 kpa, polegającej na braku obowiązku organu zebrania materiału dowodowego, udzielania informacji i pouczeń na żądanie strony, oraz ograniczeniu zasady wynikającej z art. 10 § 1 kpa. I niestosowaniu art. 81 kpa. W niniejszej sprawie oznacza to m. in., że to skarżąca, zgodnie też z brzmieniem powołanego przez organ art. 12 ust. 1 pkt. c i d Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09 miała obowiązek podania we wniosku informacji umożliwiających bezproblemowe ustalenie rodzaju i wymiaru wsparcia, o jakie wnioskowała Oprócz zarzutów, do których ustosunkowano się wyżej, sąd dokonując kontroli z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 134 p.p.s.a. nie dostrzegł wad zaskarżonej decyzji, które wymagałyby uznać skargę za uzasadnioną. Podkreślenia też wymaga, że zaskarżona decyzja odpowiada w pełni wymogom określonym w art. 107 kpa. Organ wskazał wszystkie okoliczności faktyczne decydujące o konieczności zastosowania art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/09. Szczegółowo, wręcz drobiazgowo przedstawił i omówił organ przebieg postępowania w sprawie, powołując się na przepisy prawa decydujące o rodzaju podejmowanych w toku postępowania czynności. Dokonał wyboru podstawnej rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy. Ustosunkował się do twierdzeń skarżącej zgłaszanych w toku postępowania i prawidłowo ocenił dokumenty złożone przez skarżącą, związane z postępowaniami prowadzonymi przed organami prowadzącymi ewidencję gruntów i budynków. Przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 250 p.p.s.a.