III SA/Kr 772/17

Kraków, dnia 5 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Ż. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. Ż. na decyzję Wojewody z dnia 25 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. A. Ż., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Wojewody z dnia 25 maja 2017 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2017 r. nr [...], orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z miejsca stałego pobytu. W skardze zawarty został nieuzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej jako P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849). Podkreślić również należy, że przy rozstrzygnięciu kwestii wstrzymania wykonania decyzji o wymeldowaniu zasadnicze znaczenia ma ocena, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem tej decyzji, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi może dojść do jej ewentualnego wzruszenia. Na wnioskodawcy spoczywa przy tym obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu administracyjnego popartego materiałem dowodowym, tak, by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji. W odniesieniu do tak sformułowanego wniosku zwrócić należy uwagę, że decyzja organu I instancji została wydana w granicach tej samej sprawy w znaczeniu materialnoprawnym, co zaskarżona decyzja. Na tożsamość tej sprawy składają się bowiem elementy tego samego stosunku prawnego, skonkretyzowanego w obu decyzjach, tyle tylko, że w różnych instancjach, ale tego samego postępowania administracyjnego, prowadzonego wobec tego samego podmiotu, w tym samym przedmiocie i na tej samej podstawie faktycznej i prawnej. W związku z tym decyzja organu I instancji w sensie procesowym nie ma samodzielnego bytu, skoro została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Z tegoż też względu nie podlega też wykonaniu. W tym więc zakresie wniosek skarżącego jest całkowicie nieuzasadniony, tym bardziej, że jak już zaznaczono, organ odwoławczy orzekał w takim samym zakresie przedmiotowym i podmiotowym, co organ I instancji. Również i w pozostałym zakresie wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Po pierwsze, najistotniejsze, wskazać należy, że zgodnie z ustawą z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t. jedn. Dz. U. 2017 r., poz. 657) zameldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. Celem decyzji o wymeldowaniu jest więc doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny (deklaratoryjny) i służy jedynie aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje zatem powstania ani utraty jakichkolwiek praw (w szczególności nie wpływa na prawo własności do lokalu), tym samym nie może spowodować negatywnych skutków. Nie powoduje, że skarżący nie może przebywać w lokalu, z którego został wymeldowany. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SA/Po 288/12). Nie należy także tracić z pola widzenia, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy bowiem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Po drugie, skarżący nawet nie uprawdopodobnił, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczając się jedynie do lakonicznego i skrótowego sformułowania wniosku. W takiej sytuacji Sąd pozbawiony został możliwości oceny zasadności wniosku, polegającej na zbadaniu, czy wykonanie decyzji o wymeldowaniu może rzeczywiście rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienia NSA: z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1273/12, z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 497/12, z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 106/12, z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji postanowienia.