III SA/Kr 798/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie NSA Wiesław Kisiel WSA Elżbieta Kremer spr. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2007 r. sprawy ze skargi G. J. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] Nr : [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej s k a r g ę o d d a l a Komendant Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania G. J., utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] o wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Wydanie powyższych orzeczeń poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi: Komendant Policji, postanowieniem z dnia [...] wszczął przeciwko mł. asp. G. J. postępowanie dyscyplinarne, obwiniając go o naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art.132 ust.3 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 15 ust.2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 26 lutego 2007r. do Komisariatu Policji wpłynęło faksem zwolnienie lekarskie G. J., obejmujące okres od 22 lutego do 2 marca 2007r. G. J. nie informował żadnego z przełożonych o możliwości przedłużenia zwolnienia. Następne dni 3 i 4 marca 2007r. to sobota, niedziela. W poniedziałek 5 marca 2007r. G. J. nie stawił się do służby i nie powiadomił bezpośredniego przełożonego o przyczynie nieobecności, nie wpłynęło również zwolnienie lekarskie, które obejmowałoby okres po 2 marca 2007r. i ten stan nadal się utrzymywał. W takich okolicznościach w dniu 8 marca 2007r. Komendant Komisariatu Policji sporządził meldunek zawierający informacje o podejrzeniu naruszenia dyscypliny służbowej przez G. J. W dniu 20 marca 2007r. Komendant Policji polecił przeprowadzić w powyższej sprawie postępowanie wyjaśniające. Jak wynika z akt administracyjnych zwolnienie lekarskie G. J. obejmujące okres od 5 marca 2007r. do 19 marca 2007r. wpłynęło do Komendanta KP już po upływie tego okresu, na zwolnieniu figuruje podpis ówczesnego Komendanta nadkom. M. T. i data 29 marca 2007r. W dniu [...] postanowieniem Komendanta Policji zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko G. J. Natomiast postanowieniem z dnia [...] Komendant Policji zawiesił postępowanie dyscyplinarne, albowiem mający być przesłuchani w charakterze świadków nadkom. W. Ś. oraz kom. R. W. przebywali na urlopach wypoczynkowych. Postanowieniem z dnia [...] podjęte zostało zawieszone postępowanie, jak wynika z notatki urzędowej z tej samej daty, G. J. został o tym fakcie telefonicznie zawiadomiony i poinformowany, iż w dniu 1 czerwca 2007r. może złożyć wyjaśnienia i zapoznać się z aktami. G. J. nie zgłosił się osobiście, jak również nie składał żadnych wniosków ani merytorycznych, ani formalnych. W takich okolicznościach w dniu [...] zostało wydane przez Rzecznika Dyscyplinarnego postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych, które zostało doręczone w dniu 12 czerwca 2007r. Natomiast postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, mimo telefonicznego zawiadomienia skarżącego o jego podjęciu, ale z uwagi, że skarżący nie zgłosił się do organu zostało wysłane pocztą i doręczone w dniu 14 czerwca 2007r. W dniu [...] Komendant Policji wydał orzeczenie nr [...], w którym uznał G. J. winnym zarzucanego czynu i na zasadzie art.134 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Orzeczenie zostało doręczone w dniu 20 czerwca 2007r. W uzasadnieniu orzeczenia dodatkowo wskazano, że w styczniu 2007r. prowadzone były czynności wyjaśniające w sprawie naruszenia przez G. J. w dniach 5, 7, 7 i 9 stycznia § 15 ust.2 Rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Czynności te zakończyły się przeprowadzeniem z G. J. rozmowy dyscyplinującej. Organ podał nadto, że w latach 2003-2006 G. J. był czterokrotnie obwiniany o naruszenie § 15 ust.2 Rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002r., co tym bardziej winno wskazywać, iż G. J. winien mieć pełną świadomość ciążących na nim obowiązków. W odwołaniu od orzeczenia, G. J. podniósł, że wytknięcie obwinionemu faktu wcześniejszego ukarania wpłynęło na wymiar kary, podczas gdy na początku roku 2007 doszło do zatarcia kary dyscyplinarnej. Podniósł również, że postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych otrzymał w dniu 12 czerwca 2007r., a postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania w dniu 14 czerwca 2007r. Komendant Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia podtrzymano ustalenia i argumentację organu I instancji, a odnośnie zarzutów podniesionych w odwołaniu podano: Powołanie się na poprzednie postępowania dyscyplinarne miało na celu podkreślenie, że G. J. winien mieć pełną świadomość o konieczności informowania przełożonego o przyczynach swojej nieobecności w służbie oraz przewidywanym czasie jej trwania. Fakt ukarania policjanta w poprzednich latach za niedopełnienie obowiązków służbowych nie był brany pod uwagę przy orzekaniu w niniejszej sprawie. Odnośnie drugiego zarzutu podano, że z uwagi na to, że rzecznik dyscyplinarny ogłosił G. J., że podjęto postępowanie dyscyplinarne, bez wpływu na przebieg postępowania pozostaje fakt doręczenia policjantowi tego postanowienia w dniu 14 czerwca 2007r.. Skargę na powyższe orzeczenie złożył G. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi podtrzymał swoje argumenty zawarte w odwołaniu od orzeczenia I instancji, a nadto podniósł: że w jego przypadku zatarcie kary dyscyplinarnej wymierzonej w 2006r. nastąpiło w dniu 11 stycznia 2007r., a to powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia o ukaraniu, a nadto za takie samo przewinienie został wówczas ukarany karą nagany. Skarżący podniósł również następującą okoliczność, której nie podnosił w odwołaniu, iż przełożeni byli poinformowani o jego nieobecności w służbie o czym świadczy przygotowany w trzeciej dekadzie lutego grafik służb na miesiąc marzec, w którym przy jego nazwisku figuruje "L" co oznacza L-4. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podtrzymano stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. A nadto podniesiono, że bez znaczenia w sprawie jest okoliczność, że w grafiku dyżurów skarżącemu wpisano przez okres całego miesiąca marca zwolnienie lekarskie, nie stanowi to dowodu, że G. J. w sposób formalny określony w § 15 cytowanego rozporządzenia powiadomił o przyczynach swojej nieobecności. G. J. nie został uwzględniony w grafiku ponieważ był on opracowywany w końcu lutego 2007r. - kiedy G. J. przebywał jeszcze na zwolnieniu lekarskim. Przełożony wiedział przecież o poprzednich długotrwałych zwolnieniach lekarskich skarżącego, więc umieszczenie go w grafiku było ryzykowne. Dokument ten ustalał bowiem służby dla funkcjonariuszy, których zadaniem była m.in. bieżąca reakcja na zgłoszenia obywateli o przestępstwach, czy też tzw. obsługa zatrzymanych. Wyznaczenie takiej służby osobie – co do której można było przypuszczać, że będzie nieobecna, spowodowałoby perturbacje w funkcjonowaniu jednostki Policji, ponieważ należałoby innego funkcjonariusza skierować do pełnienia tej służby. Przypuszczenie co do możliwości nieobecności policjanta /jak się okazało słuszne/ nie jest jednak tożsame z formalnym obowiązkiem powiadomienia o przyczynach nieobecności w służbie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, póz.1270 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie granice te wyznacza postępowanie w sprawach dyscyplinarnych policjantów. Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna, a podnoszone przez skarżącego zarzuty nie mogły być uwzględnione, albowiem zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Przepis art.132 ust.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji określa co stanowi naruszenie dyscypliny służbowej. Jednym z czynów stanowiących przewinienie dyscyplinarne jest określone w art. 132 ust.3 pkt 3 ustawy niedopełnienie obowiązków służbowych. Z kolei § 15 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów /Dz.U. Nr 151, poz.1261/ określa szczegółowo zasady uprzedzania i informowania przez policjanta bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby. Zgodnie z § 15 ust.1 policjant jest obowiązany uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności. Ust. 2 w razie niestawienia się do służby lub spóźnienia z innej przyczyny niż określona w ust.1 policjant jest obowiązany poinformować bezpośredniego przełożonego tego samego dnia o przyczynie nieobecności w służbie i przewidywanym czasie jej trwania lub przyczynie spóźnienia. Ust. 4 określa następujące formy w jakich może nastąpić poinformowanie bezpośredniego przełożonego: osobiście, za pośrednictwem innej osoby, poprzez środek łączności lub drogą pocztową. W rozpoznawanej sprawie skarżący o swojej nieobecność w służbie w dniach 5 marca 19 marca 2007r. nie poinformował bezpośredniego przełożonego zgodnie z zasadami określonymi w § 15 powołanego wyżej rozporządzenia. Dopiero w dniu 27 marca 2007r. skarżący przesłał faksem zwolnienie lekarskie obejmujące okres od dnia 5 marca do 19 marca 2007r. W trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego skarżący nie zgłaszał żadnych wniosków, dowodów nie zgłosił się również celem złożenia wyjaśnień. Natomiast podniesiony w skardze zarzut, że o swojej nieobecności poinformował przełożonych, co znalazło swój wyraz w grafiku służb na miesiąc marzec, nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim dlatego, że grafik sporządzany był pod koniec miesiąca lutego, a więc w okresie gdy skarżący przebywał już na zwolnieniu lekarskim od 22 lutego do 2 marca 2007r. W takich okolicznościach w planowanym grafiku służb na miesiąc marzec skarżący nie został uwzględniony, podobnie jak dwie inne osoby. Sporządzony w takich okolicznościach grafik służb miał umożliwić sprawne funkcjonowanie Komisariatu Policji w przypadku nieobecności w służbie policjantów. Nie może zaś zastąpić i zwolnić skarżącego z obowiązków wynikających z § 15 powoływanego rozporządzenia. Stąd też wraz z niestawieniem się do służby przez skarżącego w dniu 5 marca 2007r., skarżący zobowiązany był poinformować tego samego dnia bezpośredniego przełożonego o przyczynie nieobecności i przewidywanym czasie jej trwania, czego w sposób bezsporny nie uczynił. Skarżący zawiadomił o swojej nieobecności dopiero w dniu 27 marca 2007r. przesyłając faksem zwolnienie lekarskie. Nie słuszny jest również zarzut skarżącego, iż organ wymierzając karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku za przedmiotowe przewinienie dyscyplinarne, brał pod uwagę poprzednie kary dyscyplinarne, które uległy już zatarciu. Organy administracyjne wspominając o postępowaniach dyscyplinarnych za to samo przewinienie dyscyplinarne, które miały miejsce w latach 2003-2006 miały jedynie na uwadze, iż skarżący nie może powoływać się na brak wiedzy, czy doświadczenia w zakresie ciążących na policjancie obowiązków w przypadku niestawienia się do służby. Natomiast zadaniem Sądu wymierzając karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, organy słusznie brały pod uwagę fakt, iż w styczniu 2007r. skarżący również naruszył zasady określone w § 15 powoływanego rozporządzenia. Mianowicie skarżący nie powiadomił bezpośredniego przełożonego o przyczynie nieobecności w służbie w dniach 5,6,7,8 stycznia 2007r., dopiero po podjęciu w dniu 9 stycznia 2007r. czynności mających na celu ustalenie jaka jest przyczyna nieobecności skarżącego w służbie, skarżący przesłał faksem zwolnienie lekarskie. W tym przypadku organ odstąpił od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i przeprowadził z skarżącym udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą. Stąd też słusznie powyższe zdarzenie było brane pod uwagę przy wymierzeniu kary za przedmiotowe przewinienie dyscyplinarne. Drugą okolicznością obciążającą jest niewątpliwie fakt, że o nieobecności skarżącego w służbie trwającej od 5 marca 2007r. skarżący zawiadomił swoich przełożonych dopiero w dniu 29 marca 2007r. podczas gdy nie zaistniała żadna przyczyna, która uniemożliwiałaby wypełnienie ciążącego obowiązku o poinformowaniu bezpośredniego przełożonego tego samego dnia o przyczynie nieobecności. Skutkiem takiego postępowania skarżącego jest niewątpliwie dezorganizacja i utrudnienie prawidłowej organizacji służby w Komisariacie. W takich okolicznościach zdaniem Sądu wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ skargę oddalił.