III SA/Kr 811/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego skargę oddala. W dniu 7 grudnia 2011 r. Z. B. wniosła o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn.. akt: [...], którym zmieniono decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw orzekania o Niepełnosprawności z dnia 14 października 2009 r. Wójt Gminy K decyzją z dnia [...] 2012 r., nr: [...], działając na podstawie art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, ust. 4, art. 24 ust. 3a, art. 26 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 992 ze zm.), oraz § 6 Rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. Nr 130, poz. 903) oraz art § 6 Rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 27 grudnia 2011 roku w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. nr 298 poz. 1769) oraz zarządzenia Nr [...] Wójta Gminy w K z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie: upoważnienia kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej do prowadzenia postępowania w sprawie świadczeń rodzinnych a także do wydawania decyzji w tych sprawach, odmówił przyznania zasiłku pielęgnacyjnego Z. B. za okres od 1 października 2009 r. do 31 sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskodawczyni została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności na okres od 8.05.2007 r. do 31.05.2009 r. Decyzją z dnia [...] 2007 r. został jej przyznany zasiłek pielęgnacyjny na okres od 1.06.2007 r. do 31.05.2009 r. W dniu 29.06.2009 r. zapadło orzeczenie zaliczające wnioskodawczynię do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności od 1.06.2009 r. na stałe. Orzeczenie to zostało zmienione prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28.04.2011 r. w ten sposób, że wnioskodawczyni została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności od 1 października 2009 do września 2012 r. Podniesiono też, że wnioskodawczyni od dnia 1 września 2011 r. pobiera dodatek pielęgnacyjny przy świadczeniu emerytalnym z ZUS. Organ powołując się na treść art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych stwierdził, że w zaistniałym stanie faktycznym brak jest podstawy do przyznania wyrównania zasiłku pielęgnacyjnego wstecz, tj. za okres od 1 października 2009 r. do 31 sierpnia 2011 r. Podano, że w niniejszej sytuacji doszło do sytuacji nietypowej. Sąd wprawdzie zmienił zaskarżoną decyzję o stopniu niepełnosprawności wnioskodawczyni, ale ustalił jednocześnie, że znaczny stopień niepełnosprawności należy datować od października 2009 r., gdy tymczasem ważność poprzedniego orzeczenia wygasła w dniu 1.06.2009 r. Oznacza to, że od 1.06.2009 r. do 30.09.2009 r. wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Wskazano, że skoro istnieje kilkumiesięczna luka między utratą ważności orzeczenia o niepełnosprawności, a przywróceniem stopnia znacznego w orzeczeniu sądowym, tj. od dnia 1.06.2009 r. do dnia 30.09.2009 r., to trudno mówić o kontynuacji poprzedniego orzeczenia. Tym samym przepis art. 24 ust. 3a ustawy nie ma zastosowania. Od wyżej opisanej decyzji odwołanie wniosła Z. B. Odwołująca się opisała tok postępowania w jej sprawie dotyczącej uzyskania przez nią znacznego stopnia niepełnosprawności i podniosła, że jej zdaniem przedmiotowa decyzja w kwestii odmowy przyznania jej zaległego zasiłku pielęgnacyjnego jest dla niej wysoce krzywdząca. Z. B. się wniosła o pozytywne rozpatrzenie odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 marca 2012 r., znak: [...], działając na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 2, art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj.: Dz.U. nr 139, poz. 992 z 2006 r. ze zm.) oraz art. 138 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy K z dnia [...] 2012 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który wskazuje na zakres podmiotowy prawa do zasiłku. Dalej wskazano na treść art. 24 Prawa do świadczeń rodzinnych, który określa sposób ustalania prawa do świadczeń rodzinnych. Kolegium podało, że prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia (art. 24 ust. 3a pkt. 1 i 2 oraz ust. 4 ustawy). Kolegium podniosło, że Z. B. na mocy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności została zaliczona na posiedzeniu w dniu 31.05.2007 r., do znacznego stopnia niepełnosprawności od 8.05.2007 r. do 31.05.2009 r. Wobec powyższego na mocy decyzji z dnia 12.06.2007 r. został jej przyznany zasiłek pielęgnacyjny na okres od 1.06.2007 r. do 31.05.2009 r. W dniu 29.06.2009 r zapadło orzeczenie wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o zaliczeniu Z. B. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności od dnia 1.06.2009 r. na stałe. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Urząd Wojewódzki. Sąd Rejonowy, Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na mocy wyroku z dnia 28.04.2011 r., zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że zaliczył Z. B. do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności z powodu schorzeń określonych kodem 05-R, na okres od października 2009 r. do września 2012 r. Wyrokiem z dnia 24.10.2011 r. Sąd Apelacyjny Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację w tej sprawie. Kolegium zaznaczyło, że niniejsza sprawa dotyczy wniosku strony o wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego wstecz za okres od 1.10.2009 r. do 31.08.2011 r., gdyż od dnia 1.09.2011 r. Z. B. pobiera dodatek pielęgnacyjny przy świadczeniu emerytalnym ZUS. Wskazano, że Z. B. przez okres od 1.06.2009 r. do 30.09.2009 r. zaliczona była do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a zatem przez okres ten nie przysługiwał stronie zasiłek pielęgnacyjny. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy, zasiłek pielęgnacyjny przysługuje: osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skoro zatem orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności wydane na posiedzeniu z dnia 31.05.2007 r. kwalifikowało Z. B. do znacznego stopnia niepełnosprawności do dnia 31.05.2009 r., zaś na mocy wyroku sądu z dnia 28.04.2011 r. Z. B. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności od dnia 1.10.2009 r., to w okresie od 1.06.2009 r. do 30.09.2009 r. nie dysponowała orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a zatem zasiłek pielęgnacyjny w tym okresie jej nie przysługiwał. Kolegium stwierdziło również, że w niniejszej sprawie nie można mówić o kontynuacji świadczenia w myśl art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przyjmując bowiem nawet, że Z. B. dopełniła terminów wymaganych ustawą tj. złożyła w terminie miesiąca wniosek o ustalenie niepełnosprawności oraz w terminie trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia wniosek o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych, to wobec wyroku sądu przyznającego Z. B. znaczny stopień niepełnosprawności od października 2009 r., nie można wydać decyzji kontynuującej świadczenie, bowiem jak stanowi przepis art. 24 ust.3a ustawy w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności i ponownego ustalenia niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności stanowiącego kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia. W niniejszej sprawie nie można przyznać świadczenia od dnia 1.06.2009 r., bowiem w okresie od czerwca do września 2009 r. Z. B. nie spełniała przesłanek pozwalających jej otrzymywać zasiłek pielęgnacyjny, bowiem w okresie tym nie miała ustalonego znacznego stopnia niepełnosprawności. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2012 r., znak: [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. B. wyrażając niezadowolenie z treści zaskarżonej decyzji i podając, że nie z winy skarżącej w dokumentach powstała przerwa w ciągłości niepełnosprawności. Skarżąca podniosła, że nie domagała się wypłaty zasiłku za powstały czas przerwy, a za okres ustanowiony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego, który to wyrok nie jest respektowany przez Gminę K. Wniosła również o przyznanie jej przez Sąd zasiłku pielęgnacyjnego od 1.10.2009 r. do 31.08.2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując prezentowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zasygnalizować należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Sąd administracyjny nie rozstrzyga również spraw administracyjnych i nie ma kompetencji do zmiany zaskarżonych do niego decyzji administracyjnych. Nie byłoby zatem możliwe – nawet gdyby zarzuty skarżącej okazały się uzasadnione – do przyznania skarżącej przez Sąd zasiłku pielęgnacyjnego, o co wnioskowała w skardze. W ocenie Sądu ustalony przez organy administracji stan faktyczny w niniejszej sprawie znajduje uzasadnienie w dokumentacji znajdującej się w aktach. Postępowanie w tym zakresie zostało przeprowadzone prawidłowo. Okoliczności faktycznych nie kwestionuje również skarżąca. Skarżąca domagała się zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jak wynika z treści art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 992 ze zm.) w jego brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu 30.03.2012 r. zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji i przysługuje on m.in. osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zasiłek ten nie przysługuje jednak osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że skoro skarżąca od dnia 1 września 2011 r. pobiera dodatek pielęgnacyjny przy świadczeniu emerytalnym z ZUS, to nie przysługuje jej aktualnie zasiłek pielęgnacyjny. Istotą zarzutów skarżącej jest kwestia dopuszczalności przyznania zasiłku pielęgnacyjnego za okres poprzedzający miesiąc, w którym wpłynął wniosek o przyznanie świadczenia. Z art. 24 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9 i art. 14-17 tej ustawy. Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego (art. 16 ust. 2 ustawy). Nie ulega zatem wątpliwości, że impulsem, który uruchamia postępowanie w sprawie świadczenia jest wniosek o jego przyznanie, przy czym w myśl powyższej regulacji świadczenie może być przyznane najwcześniej od miesiąca złożenia wniosku w organie. W stosunku do zasiłku pielęgnacyjnego ustawodawca zmodyfikował sposób ustalenia daty początkowej prawa do tego zasiłku w art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Regulacja ta mogłaby być zastosowana, gdyby spełnione były przesłanki określone w tym przepisie i wnioskodawczyni legitymowała się – zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy - orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skoro legitymowanie się takim orzeczeniem jest niezbędną przesłanką otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy, to nie ulega wątpliwości, że zasiłek taki nie przysługuje w okresie, w którym wnioskodawca nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z art. 24 ust. 2a powołanej wyżej ustawy w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Zgodnie z ust. 4 powołanego art. 24 ustawy prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności jest w niniejszej sprawie prawomocny wyrok Sądu Rejonowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn.. akt: [...], którym zmieniono decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw orzekania o Niepełnosprawności z dnia 14 października 2009 r. i zaliczono skarżącą do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na czas określony od października 2009 r. do września 2012 r. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 24 października 2011 r., tj. z dniem wydania wyroku Sądu Okręgowego Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt: [...], na mocy którego oddalono apelację od wyroku Sądu Rejonowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: [...]. Skarżąca składając w dniu 7 grudnia 2011 r. wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego w związku z uzyskaniem wyroku Sądu Rejonowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] zachowała zatem trzymiesięczny termin, o jakim mowa w art. 24 ust. 2a cytowanej ustawy. W konsekwencji prawo do zasiłku powinno być ustalone począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, co miało miejsce w dniu 8 maja 2009 r., o ile oczywiście istniała przesłanka do przyznania zasiłku, tj. przesłanka legitymowania się przez wnioskodawczynię orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności w tym okresie. Skoro na mocy prawomocnego wyroku sądowego zaliczono skarżącą do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na czas określony od października 2009 r. do września 2012 r., to znaczy, że nie można było zastosować art. 24 ust. 2a cytowanej ustawy, czyli ustalić prawa do zasiłku od maja 2009 r. Nie miał w sprawie zastosowania również art. 24 ust. 3a ustawy, zgodnie z którym "w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności i ponownego ustalenia niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności stanowiącego kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, jeżeli osoba spełnia warunki uprawniające do nabycia tych świadczeń oraz złożyła wniosek o ustalenie: 1) niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności w terminie miesiąca od dnia utraty ważności poprzedniego orzeczenia i 2) prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności w terminie trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia". Nie można bowiem mówić o "kontynuacji poprzedniego orzeczenia" skoro poprzednie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 31 maja 2007 r. było ważne do dnia 31 maja 2009 r. a na mocy wskazanego wyżej prawomocnego wyroku sądowego zaliczono skarżącą do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na czas określony od października 2009 r. do września 2012 r. Kilkumiesięczna przerwa w zaliczeniu skarżącej do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności nie pozwala traktować prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] jako "kontynuacji poprzedniego orzeczenia". Jak zasadnie podkreślono w orzecznictwie sądowym, w art. 24 ust. 2, 3a i 3b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. zawarto dwie, dotyczące dwóch różnych sytuacji regulacje, mające między innymi odniesienie do zasiłku pielęgnacyjnego jako świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności. Przepisy art. 3a i 3b dotyczą kontynuacji pobierania świadczenia, to jest przypadku, gdy upłynął okres pobierania świadczenia w związku z utratą ważności orzeczenia w przedmiocie niepełnosprawności i złożony zostaje w ośrodku pomocy społecznej wniosek o przyznanie takiego samego świadczenia na dalszy okres. W świetle tych przepisów, celem nie przerywania ciągłości pobierania świadczenia zależnego od niepełnosprawności, wystarczy złożenie w organie pomocy społecznej w miesiącu, w którym kończy się prawo do świadczenia, wniosku o jego przyznanie z załączonym do niego zaświadczeniem właściwej instytucji potwierdzającym wystąpienie z wnioskiem o ponowne ustalenie niepełnosprawności, a następnie przedłożenie w organie nowego orzeczenia o niepełnosprawności, zazębiającego się czasowo z poprzednim orzeczeniem. Przy zachowaniu wymienionych wyżej wymogów, osoba zainteresowana otrzymuje świadczenie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia dotyczącego niepełnosprawności (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 maja 2008 r., II SA/Bd 200/08, LEX nr 504708). W tym stanie rzeczy zastosowanie mogła mieć wyłącznie podstawowa regulacja art. 24 ust. 2 ustawy, zgodnie z którą prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Skoro jednak skarżąca od dnia 1 września 2011 r. pobiera dodatek pielęgnacyjny przy świadczeniu emerytalnym z ZUS, a wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego złożyła w dniu 7 grudnia 2011 r., to nie było podstaw do przyznania jej zasiłku pielęgnacyjnego, gdyż – jak wyżej wskazano - zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Należy podkreślić – w nawiązaniu do zarzutów skargi – że treść zaskarżonej decyzji została zdeterminowana wymienionymi wyżej wyrokami sądów powszechnych, na mocy których zaliczono skarżącą do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na czas określony dopiero od października 2009 r., a nie wadliwością działań organów administracji czy działaniami skarżącej. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zatem skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.