III SA/Kr 814/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi P. D., J. G. – A s.c. w K na rozstrzygnięcie Centrum Przedsiębiorczości dnia 2 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Centrum Przedsiębiorczości, II. zasądza od Centrum Przedsiębiorczości na rzecz strony skarżącej P. D., J. G. – A s.c. w K kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym pismem z dnia 2 lipca 2013 r., nr [...], instytucja pośrednicząca - Centrum Przedsiębiorczości - działając na podstawie § 21 ust. 23 Regulaminu konkursu, przyjętego uchwałą nr [...] Zarządu Województwa z dnia 14 czerwca 2012 r. z późn. zm., poinformowało P. D. oraz J. G., działających jako wspólnicy spółki cywilnej pod firmą "A" P. D., J. G. s.c. z siedzibą w K o wyniku ponownej negatywnej oceny projektu "[...]". Ze wskazanego pisma wynikało, że ocena merytoryczna wniosku przeprowadzona została przez Komisję Oceny Projektów (KOP) złożoną z ekspertów, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. jedn., Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., zwanej dalej ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju), nie będących pracownikami IOK, w oparciu o kryteria zatwierdzone przez Komitet Monitorujący RPO uchwałą nr [...] z dnia 22 lutego 2008 r. z późn. zm. Kryteria te zamieszczone zostały w załączniku nr 4 do Uszczegółowienia Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 przyjętego uchwałą nr [...] Zarządu Województwa z dnia 27 listopada 2007 r. z późn. zm. oraz zostały opublikowane na stronie internetowej Centrum Przedsiębiorczości. Projekt, zgłoszony do dofinansowania, został odrzucony na etapie oceny technicznej ze względu na fakt niespełnienia kryterium numer 1 "Kwalifikowalność kosztów", kryterium nr 2 "Wykonalność finansowa i prawidłowość przygotowania analiz finansowych oraz trwałość projektu" oraz kryterium nr 4 "Charakterystyka projektu pod kątem jego szczegółowej oceny". Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: P. D. i J. G. złożyli wniosek o dofinansowanie projektu "[...]" w ramach konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013 w ramach Osi Priorytetowej "Gospodarka regionalnej szansy" Działanie 2.2 "Wsparcie komercjalizacji badań naukowych" Schemat B "Projekty inwestycyjne przedsiębiorstw z zakresu B+R". Konkurs odbywał się na zasadach określonych w Regulaminie stanowiącym Załącznik nr 1 do uchwały nr [...] Zarządu Województwa z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu Konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013 w ramach II Osi Priorytetowej "Gospodarka regionalnej szansy" Działanie 2.2 "Wsparcie komercjalizacji badań naukowych" Schemat B "Projekty inwestycyjne przedsiębiorstw z zakresu B+R" z uwzględnieniem zasad i założeń wynikających z aktów prawnych i dokumentów programowych wymienionych w § 4 Regulaminu, w szczególności Uszczegółowienia Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013 (dalej zwane UROP) wraz z Załącznikiem nr 4. Wnioskowany przez skarżących projekt pozytywnie przeszedł etap oceny formalnej i został poddany ocenie merytorycznej. W ramach tej oceny w pierwszym jej etapie - ocenie technicznej - projekt został odrzucony zgodnie z pismem Centrum Przedsiębiorczości z dnia 25 marca 2013 r., nr [...], z powodu niespełnienia trzech kryteriów określonych w Załączniku nr 4 do UROP: kwalifikowalność kosztów, wykonalność finansowa i prawidłowość przeprowadzonych analiz finansowych oraz trwałość projektu, charakterystyka projektu pod kątem jego szczegółowej oceny. Postępując zgodnie z dyspozycją § 21 ust. 9 Regulaminu konkursu, przyjętego uchwałą nr [...] Zarządu Województwa z dnia 14 czerwca 2012 r. z późn. zm., skarżący wnieśli protest do Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa. Pismem z dnia 8 maja 2013 r., nr [...], skarżący zostali poinformowani o uwzględnieniu ich protestu. W uzasadnieniu odniesiono się do dokonanych przez instytucję pośredniczącą ocen w ramach poszczególnych kryteriów. W zakresie niespełnienia kryterium "Kwalifikowalności kosztów" Instytucja Rozpoznająca Protest stwierdziła, że Komisja Oceny Projektów oparła swe stanowisko na dwóch podstawach: zawyżenia kosztów tomografu oraz zawyżenia kosztów zakupu analizatorów. Co do pierwszej podstawy Instytucja Rozpoznająca Protest uznała ją za nieprawidłowo ustaloną ze względu na nieprawdziwość argumentów powołanych przez eksperta, który zarzucił zawyżenie kosztów zakupu i tomografu i nakazała dokonanie ponownej oceny kwalifikowalności tego wydatku z zaleceniem sprawdzenia czy na rynku dostępne są tańsze urządzenia niż firmy S, które odpowiadałyby specyfice projektu i potrzebom skarżących. Co do drugiej podstawy niespełnienia omawianego kryterium, w postaci zawyżenia kosztów zakupu analizatorów, Instytucja Rozpoznająca Protest (IRP) nie uwzględniła argumentów skarżących uznając, że koszt przez nich podany został rzeczywiście zawyżony, niemniej nakazała ponowne dokonanie oceny także tej podstawy. Analizując zarzuty skarżących co do uznania przez Komisję Oceny Projektów, że projekt nie spełniał kryterium "Wykonalności finansowej i prawidłowości przeprowadzonych analiz finansowych oraz trwałości projektu" Instytucja Rozpoznająca Protest podzieliła argumenty ekspertów Komisji Oceny Projektów wskazując, że brak możliwości uznania prognoz finansowych za wykonalne wynika z ich oparcia wyłącznie na ilości dotychczas wykonywanych badań diagnostycznych bez uwzględnienia, że badania wykonywane w wyniku realizacji projektu będą droższe niż dotychczasowe. Zarzucono także brak szczegółowej analizy założeń, które legły u podstaw kreowania prognozy sprzedaży. W odniesieniu zaś do wynikającego z oceny w ramach kryterium "Charakterystyka projektu pod kątem jego szczegółowej oceny" braku jasno sprecyzowanych hipotez badawczych, Instytucja Rozpoznająca Protest uznała taki wynik oceny za błędny, nakazując uwzględnienie przy ponownej ocenie pominiętych wcześniej załączników 14.1 i 14.2 do wniosku w postaci rekomendacji wdrożenia wyników badań wystawionej przez Uniwersyteckie Centrum Medycyny Weterynaryjnej [...] oraz opisu prac badawczo-rozwojowych, względnie wskazanie czy hipotezy postawione przez zespół badawczy nie spełniają wymagań, które są niezbędne do efektywnego przeprowadzenia planowanych prac badawczych. W wyniku ponownej oceny projekt uzyskał ocenę negatywną, o czym skarżący zostali poinformowani opisanym na wstępie pismem z dnia 2 lipca 2013 r., nr [...]. Wynik tej oceny P. D. i J. G. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o stwierdzenie, że ponowna ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa jako Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w odniesieniu do kryterium "Kwalifikowalności wydatków", zadaniem ekspertów była ponowna ocena zawyżenia kosztów tomografu z zastosowaniem się do zalecenia Instytucji Rozpoznającej Protest dotyczącym sprawdzenia dostępności tańszych urządzeń oraz ponowna ocena zawyżenia kosztu zakupów analizatorów. Pierwszy z ekspertów w ogóle nie odniósł się do tych kwestii, sprowadzając ocenę do stwierdzenia, że co prawda założone ceny i nabycie zestawu urządzeń w celu osiągnięcia najwyższego poziomu technologicznego są niezbędne, to nie są zasadne przy wdrażaniu posiadanych wyników B + R ze względu na relatywnie wysoką przewidywaną cenę usługi oraz brak istniejących systemowych rozwiązań. Wyjaśnienie to uznali skarżący za niezrozumiałe, bowiem nie wiadomo, z czym ekspert porównywał cenę usługi, określając ją jako "relatywnie wysoką". Skarżący podali dla równania ceny usług w B i P (Załącznik nr 5 do Protestu), które są znacznie wyższe niż planowane przez skarżących. Brak tzw. rozwiązań systemowych nie ma znaczenia dla realizacji projektu, skoro obecnie też ich nie ma, a badania diagnostyczne są wykonywane w ilości podanej przez wnioskodawców. Ponadto, kwalifikowalność wydatków ocenia się zgodnie z § 17 ust. 1 Regulaminu i Podręcznikiem kwalifikowania wydatków, w których cena usługi wykonywanej w ramach realizacji projektu nie ma żadnego znaczenia. Wydatek jest kwalifikowalny, jeżeli jest niezbędny do realizacji projektu (co ekspert stwierdził), efektywny, racjonalny i oszczędny - do tego ekspert się nie odniósł, wpisany w katalog wydatków kwalifikowanych - do tego ekspert się nie odniósł, musi spełniać wymogi dotyczące pomocy publicznej - do tego ekspert się nie odniósł. Ekspert zarzucił także, że prace wykonane przez skarżących nie spełniają definicji prac badawczo-rozwojowych. Tezę tę uznali skarżący za gołosłowną, skoro nie odnosi się ona do definicji prac badawczo-rozwojowych, zawartej w Załącznikiem nr 6 do UROP - Słowniczek pojęć dla Beneficjenta. Prace skarżących spełniają wszystkie warunki uznania je za prace badawczo-rozwojowe w rozumieniu wspomnianej definicji. Ponadto stanowisko eksperta łamie zasadę związania przy ponownej ocenie zakresem rozstrzygnięcia protestu, w którym Instytucja Rozpoznająca Protest uznała zarzut skarżących w tym przedmiocie, przyznając, że w Załącznikach nr 14.1 i 14.2 do wniosku zostały wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że prace skarżących są pracami badawczo-rozwojowymi. Ostatni zarzut to brak istotnego znaczenia dla rozwoju gospodarczego regionu. W opinii skarżących zarzut ten jest nietrafny, skoro urządzenie będące przedmiotem dofinansowania będzie jedynym tego typu w Polsce i jednym z trzech w Europie, stanie się taż wizytówką regionu i K w dziedzinie nowoczesnych usług weterynaryjnych. Zdaniem drugiego z ekspertów wydatki są zgodne z Podręcznikiem kwalifikowania, są jednak zawyżone o ponad 20 %, przy czym brak jest wskazania podstaw tego wniosku. Zawyżenie ma dotyczyć systemu informatycznego, przy czym nie wiadomo, w jakiej kwocie, co uniemożliwia rzeczowe odniesienie się do zarzutu i nie spełnia zasady rzetelności oceny. Trzy stanowiska komputerowe są konieczne nie do wykonywania zadań na poszczególnych stanowiskach, tylko w trzech różnych celach: pierwsze przy urządzeniu w celu wykonania badania, drugie w gabinecie przyjęć w celu przedstawienia wyników badań klientowi, trzecie w sali operacyjnej w celu wykorzystania wyników badań podczas zabiegu. Pliki, na których zapisywane są wyniki badań, są zbyt obszerne, by przenosić je na nośnikach, a istniejący w klinice sprzęt komputerowy nie nadaje się do wyświetlania wyników badań, Zawyżenie o co najmniej 10.000,00 zł ma także dotyczyć zakupu analizatorów, przy czym ekspert nie podał, z czego wyciągnął taki wniosek. Oceniając spełnienie kryterium "Wykonalności finansowej i prawidłowości przygotowania analiz finansowych oraz trwałości projektu", pierwszy z ekspertów uznał, że zakładana liczba badań przy proponowanej i kalkulowanej cenie może być trudna do uzyskania, zarzucił też szacunkowe określenie ceny usług bez analizy rynku i konkurentów, a także to, że cena została określona na bazie rynkowej, ale bez rzeczywistego kosztu jednostkowego uwzględniającego amortyzację. Te tezy uznali skarżący za sprzeczne i naruszające zasadę jasnych reguł oceny. Skarżący skalkulowali cenę nowej usługi w oparciu o ilość usług wykonywanych w tym samym celu obecnie. Nie było potrzeby analizowania rynku i konkurencji, bo takiej nie ma, a urządzenie jest nowoczesne i unikatowe. Najbliższe badania tego rodzaju można przeprowadzić w B lub P za znacznie wyższą cenę. Usługa będzie wykonywana na wyższym poziomie, pozwoli lepiej zdiagnozować przyczyny schorzenia i zastosować lepszy zestaw działań prowadzących do wyleczenia albo do zaniechania ponoszenia kosztów leczenia pacjenta, którego stan tego nie uzasadnia. Drugi z ekspertów w ogóle pominął obowiązek odniesienia się do podstaw badania tego kryterium określonego w Kryteriach oceny projektów. Uznał jedynie, że zasada realności nie została spełniona, ponieważ koszt badania jest wysoki. Koszt dotychczasowych badań tego typu obecnie ponoszony przez klientów w ilości podanej we wniosku wynosi 800,00 zł, natomiast przewidywany koszt nowej usługi wynosi 1.200,00 - 1.300,00 zł. Cena wzrasta więc od 400,00 do 500,00 zł, przy czym nie jest to ta sama usługa, lecz usługa o znacznie wyższej jakości, która docelowo ma zastąpić dotychczasową. Zapotrzebowanie na te usługi jest, skoro są klienci, którzy zlecają ich wykonanie, ich decyzja jest oparta na emocjach, a nie na kalkulacji ekonomicznej. Dla takich klientów nie ma znaczenia czy cena wzrośnie o 50%, bo zwierzę będzie musiało być wyleczone. Obecna cena usługi diagnostycznej jest - jakby się wydawało - na polskie warunki bardzo wysoka, a jednak znajduje 22 odbiorców w ciągu miesiąca. Skarżący podnieśli także, że przy formułowaniu oceny spełnienia kryterium "Charakterystyka projektu pod kątem jego szczegółowej oceny", obaj eksperci rażąco naruszyli zasadę związania rozstrzygnięciem Instytucji Rozpoznającej Protest oraz obowiązek wnikliwego przeanalizowania nieprawidłowości wskazanych w rozstrzygnięciu protestu i usunięcia uchybień, które wystąpiły pierwotnej ocenie. Pierwszy z ekspertów w ogóle nie zapoznał się z przesłankami badania tego kryterium podanymi w Kryteriach oceny projektów, bo zarzucił nieprzekładalność ilości planowanych do wykonania badań (usług diagnostycznych) na reprezentatywność wyników badań naukowych. Projekt ma przecież służyć wdrażaniu wyników przeprowadzonych już badań, a nie przeprowadzeniu badań. Realizacja projektu może służyć pogłębianiu wiedzy naukowej i badawczej, lecz przede wszystkim jest wdrożeniem posiadanych wyników prac. Ocena w ogóle nie dotyczy tego kryterium, bo w żadnej mierze nie koresponduje z żadnym z pytań weryfikujących spełnienie tego kryterium, jest więc nierzetelna. Drugi z ekspertów zarzucił nierealność dochodów z uwagi na brak możliwości znalezienia na polskim rynku klientów chętnych do wykonania i opłacenia tak drogiej usługi weterynaryjnej. Brak jest przy tym po pierwsze uwzględnienia specyfiki usługi weterynaryjnej, która został opisana powyżej. Brak jest także uwzględnienia faktu wykonywania obecnie 22 usług diagnostycznych miesięcznie w cenie 800,00 zł, która jest ceną bardzo wysoką, ale akceptowalną. Powyższe argumenty przemawiają racjonalnie za realnością i wykonalnością projektu, czemu ekspert nie przeciwstawia żadnych rzeczowych argumentów. W odpowiedzi na skargę Centrum Przedsiębiorczości wskazało, że ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego i krajowego, wbrew zarzutom skargi, zgodnie z Kryteriami oceny projektów. Powtórna ocena nie jest związana rozstrzygnięciem protestu. CP nie zgadza się ze stanowiskiem strony skarżącej o związaniu przy dokonywaniu ponownej oceny projektu rozstrzygnięciem IRP. Przy takim założeniu powtórna ocena byłaby bowiem powtórzeniem stanowiska przedstawionego uprzednio, co naruszałoby zasadę bezstronności oceny dokonywanej przez zewnętrznych ekspertów. W związku z tym CP wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., zwanej dalej ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) przepisem art. 30c ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1, poddała kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych kontrolę pod względem zgodności z prawem przeprowadzenia oceny zgłoszonego projektu, dokonanej w systemie realizacji programu operacyjnego, zawierającego wniosek o dofinansowanie. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wprowadza innego kryterium kontroli sądu administracyjnego niż zgodność z prawem. W świetle przytoczonego brzmienia art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przedmiotem kontroli jest więc zgodność z prawem przeprowadzenia oceny projektu. Ustawa, przepisem art. 30c ust. 3 pkt 1 - 3 określa rodzaje rozstrzygnięć jakie podjąć może sąd administracyjny w wyniku rozpatrzenia skargi. Jak wynika z powyższego w razie gdy sąd nie uwzględnia skargi – oddala ją, a w razie jej uwzględnienia, sąd stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazuje jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą lub pośrednicząca, co oznacza, ze instytucja ta będzie zobowiązana do ponownej oceny wniosku na etapie, na jakim złożono skargę. Instytucja ta jest związana oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku (art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju statuują co najmniej cztery zasady stanowiące wzorzec kontroli procesu oceny projektu pod względem jej zgodności z prawem. W myśl przepisu art. 26 ust. 2 ustawy instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjantów w ramach programu oraz zapewniać zasadę przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. W myśl natomiast przepisu art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - zasady rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie ich wyborów - legły u podstaw wprowadzenia w proces oceny ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Z powyższych zasad niewątpliwie przejrzystość reguł oceny, bezstronność oceny i jej rzetelność stanowią kryteria zgodności z prawem stosowane bezpośrednio na etapie oceny projektów w procesie ich wyboru do dofinansowania. Przepis art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy P.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3- 6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Przepis ten nie wyłącza zatem z odpowiedniego stosowania przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a., w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana na powyższych zasadach kontrola zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia doprowadziła Sąd do wniosku o zasadności skargi. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości procesowa pozycja Centrum Przedsiębiorczości jako strony w tym postępowaniu sądowym. Sąd zwraca bowiem uwagę, że zagadnienie udziału w charakterze strony w postępowaniu sądowym Centrum Przedsiębiorczości, na etapie skargi na rozstrzygnięcie wydane w wyniku dokonania ponownej oceny projektu po uwzględnieniu protestu było już przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 2014/12. Rozpoznając skargę kasacyjną Centrum Przedsiębiorczości od wyroku tut. Sądu z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1379/12, w której CP postawiło zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez nieodrzucenie przez WSA skargi na rozstrzygnięcie CP wydane wyniku dokonania ponownej oceny projektu, oraz naruszenia art. 30c ust. 3 pkt. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez przekazanie przez WSA sprawy do ponownego rozpatrzenia Instytucji Pośredniczącej II Stopnia - Centrum Przedsiębiorczości, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. wyrokiem skargę kasacyjną. Pomimo tego, że w niniejszym przypadku projekt został zgłoszony w ramach II Osi Priorytetowej "Gospodarka regionalnej szansy" Działanie 2.2 "Wsparcie komercjalizacji badań naukowych" Schemat B "Projekty inwestycyjne przedsiębiorstw z zakresu B+R", w przeciwieństwie do tego stanu faktycznego, którego dotyczył powołany wyrok NSA, to zauważyć należy, że ta różnica nie ma jednak znaczenia, a to ze względu na tożsame postanowienia Regulaminów konkursów w ramach poszczególnych schematów w kwestii dotyczącej ponownej – po uwzględnieniu protestu - oceny projektu i ostateczności tej oceny w przypadku jej negatywnego wyniku oraz mające zastosowanie we wszystkich tych przypadkach obowiązujące regulacje prawa unijnego, ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, oraz postanowienia uchwały Sejmiku Województwa z dnia 29 października 2007r. nr [...] o utworzeniu CP, statutu CP i porozumienia z dnia 7 marca 2008 r. zawartego przez CP z Instytucją Zarządzającą RPO. Na treść i znaczenie stosownych regulacji unijnych, ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i ww. aktów wskazał NSA we wskazanym wyroku. Zgodnie z § 21 pkt. 5 Regulaminu konkursu, w którym wnioskodawcy braIi udział w tej sprawie, a których projekt został oceniony negatywnie, uprawnieni są do złożenia protestu w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisemnej informacji o negatywnej ocenie ich projektu. Protest wnosi się bezpośrednio do Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa, którego Dyrektor działa w imieniu Instytucji Zarządzającej (§ 21 pkt. 8 Reg.). Zgodnie z § 21 pkt. 23, w przypadku uznania zasadności protestu, także w przypadku uwzględnienia tylko części zarzutów, Instytucja Rozpatrująca Protest przekazuje swoje rozstrzygnięcie Instytucji Organizującej Konkurs w celu dokonania ponownej oceny projektu w ramach kryteriów, których ocenę kwestionuje Wnioskodawca w złożonym proteście. (...). Zgodnie z § 21 pkt. 27, po dokonaniu ponownej oceny IOK podejmuje odpowiednie rozstrzygnięcie. Ponowna ocena projektu przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozpatrzenia protestu jest ostateczna – jak stanowi Regulamin wyniki tej oceny kończą przedsądowy etap procedury odwoławczej w odniesieniu do kryteriów będących przedmiotem protestu. W przypadku pozytywnego wyniku oceny projekt podlega dalszej procedurze wyboru, a w przypadku ponownej negatywnej oceny projektu Wnioskodawca informowany jest o możliwości złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zachodzi więc tożsamość regulacji obydwu regulaminów - obowiązującego strony postępowania konkursowego w niniejszej sprawie, oraz stanowiącego jedną z podstaw procedowania przez IOK w sprawie, w której NSA w wyroku II GSK 2014/12 uznał, że CP jest stroną postępowania sądowego. Uznając za nie budzącą wątpliwości pozycję CP jako strony postępowania sądowego po dokonaniu ponownej, po uwzględnieniu protestu, oceny projektu Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszym rzędzie podkreślił, że ustawodawca w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wyłączył w art. 30e tej ustawy stosowania art. 32 P.p.s.a., w myśl którego w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. NSA wskazał: 1. Zgodnie z art. 59 ust. 1(a) i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z dnia 31 lipca 2006 r., str. 25, ze zm.), którego postanowienia realizowane są w zmienionej od dnia 20 grudnia 2008 r. ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, państwo członkowskie wyznacza dla każdego programu operacyjnego instytucję zarządzającą oraz może wyznaczyć jedną lub kilka instytucji pośredniczących w celu wykonania części lub całości zadań instytucji zarządzającej, za które instytucja zarządzająca ponosi odpowiedzialność, 2. Stosownie do art. 25 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju za prawidłową realizację programu odpowiada w przypadku programu operacyjnego - instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa. Instytucja zarządzająca może, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w drodze porozumienia powierzyć instytucji pośredniczącej cześć zadań związanych z realizacją programu operacyjnego, 3. Jak wynika z treści pkt. 9.1 Regionalnego Programu Operacyjnego - Kompetencje instytucji zaangażowanych w zarządzanie i wdrażanie - stanowiącego załącznik Nr 1 do uchwały nr [...] Zarządu Województwa z dnia 4 października 2007 r. - funkcję Instytucji Zarządzającej pełni Zarząd Województwa (pkt 9.1.2. Instytucja Zarządzająca, str. 130). Instytucja Zarządzająca RPO może zlecić wykonywanie części swoich zadań o charakterze zarządczym lub wdrożeniowym innym instytucjom. W szczególności przewiduje się zlecenie wdrażania działań objętych II osią priorytetową – Gospodarka regionalnej szansy (pkt 9.1.3. Instytucja Pośrednicząca/Instytucja Pośrednicząca II stopnia, str. 132). 4. Korzystając z tego uprawnienia Sejmik Województwa uchwałą nr [...] z dnia 29 października 2007 r. utworzył wojewódzką samorządową jednostkę organizacyjną pod nazwą " Centrum Przedsiębiorczości" oraz nadał jej statut. Jak wynika z treści § 4 tej uchwały - CP uczestniczy w realizacji zadań wynikających z pełnienia przez Zarząd Województwa roli Instytucji Zarządzającej dla Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 oraz udziału Samorządu Województwa w realizacji komponentu regionalnego Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. W uzasadnieniu uchwały wskazano m.in., że z uwagi na specyficzny charakter niektórych czynności związanych z wdrażaniem II Osi Priorytetowej RPO, tj. Gospodarka regionalnej szansy - CP na podstawie art. 27 ust. 4 i 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, powinna mieć możliwość zlecania wybranych czynności technicznych związanych z obsługą swoich zadań, innym podmiotom na podstawie porozumienia lub umowy. 5. Przedstawiając szczegółowo treść § 4 statutu CP, oraz § 3 ust. 1 cyt. porozumienia ( w aktach nin. sprawy) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie można mieć wątpliwości, iż zakres powierzonych CP zadań nie stanowi czynności o charakterze pomocniczym (technicznym) względem zadań Instytucji Zarządzającej, o których mowa art. 27 ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Realizacja tych czynności w myśl powołanego przepisu może być powierzona innemu podmiotowi niż instytucja zarządzająca, lub- za jej zgodą -instytucja pośrednicząca lub instytucja wdrażająca. Zadania powierzone CP obejmują bowiem czynności wymienione w art. 27 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, które mogą być powierzane wyłącznie instytucji pośredniczącej. W ramach realizacji tych zadań CP wydaje w stosunku do beneficjentów jednostronne i władcze rozstrzygnięcia (także ostateczne) - podejmowane na etapie związanym z oceną projektów i przyznawaniem dofinansowania. Skoro zatem CP zostało uprawnione z mocy porozumienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, do jednostronnego i władczego wydawania aktów stanowiących ocenę aplikacji starającego się o dofinansowanie podmiotu – to oznacza, że załatwia sprawy z zakresu prawa publicznego, w ramach którego rozdysponowywane są środki z budżetu Unii Europejskiej w postaci dofinansowania projektów unijnych, a więc pełni w tym programie funkcję Instytucji Pośredniczącej. 6. CP zostało utworzone jako wojewódzka samorządowa jednostka organizacyjna o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. jedn., Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 25 § 2 P.p.s.a. zdolność sądową, tj. zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona mają także państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. PC jest - w ramach powierzonych przez Instytucję Zarządzającą zadań związanych z realizacją programu operacyjnego - organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, uprawnionym do władczego działania, którego rozstrzygnięcie zostało objęte przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. 7. CP w ramach II osi priorytetowej "Gospodarka regionalnej szansy" RPO pełni zarówno funkcję instytucji pośredniczącej, jak i wdrażającej – nie zaś wyłącznie instytucji wdrażającej, co wynika z art. 5 pkt 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, oraz art. 2 pkt 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. 8. O tym, że CP pełni funkcję Instytucji Pośredniczącej świadczy przede wszystkim zakres powierzonych jej zadań objętych porozumieniem zawartym z Instytucją Zarządzającą RPO. Są to zadania, które stosownie do art. 27 ust. 1 pkt 3, 4, 5, 7, 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju instytucja zarządzająca może - w drodze porozumienia - powierzyć wyłącznie instytucji pośredniczącej. W świetle zatem powyższego, Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie, w pełni podziela stanowisko NSA, zaprezentowane we wskazanym wyroku w sprawie o sygn. akt II GSK 2014/13. Według powoływanego już Regulaminu Konkursu Nr [...], w ramach którego wnioskodawcy złożyli wniosek o dofinansowanie projektu wynikają m.in. następujące zasady procedury konkursowej; - konkurs ma charakter otwarty i polega na ocenie wniosków o dofinansowanie wraz z pełną dokumentacją (§ 7 ust. 2 Regulaminu.), - przed rozpoczęciem wypełniania dokumentacji projektowej Wnioskodawca ma obowiązek zapoznać się z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie oraz załączników dla Działania 2.2 Schemat B w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013, stanowiącą załącznik Nr 2 do Regulaminu (§ 12 ust. 3 Regulaminu), - do wniosku muszą być dołączone wszystkie załączniki wymagane zakresem rzeczowym oraz charakterem projektu wypełnione zgodnie z zapisami Instrukcji (§ 12 ust. 15 Regulaminu), - każdy zarejestrowany wniosek podlega ocenie formalnej oraz w przypadku wniosków, które przeszły pozytywnie etap oceny formalnej - ocenie merytorycznej (§ 19 ust. 1), - ocena formalna jest oceną w systemie logicznym (tak/nie). Jest ona przeprowadzana przez dwóch pracowników Zespołu wyboru projektów CP z wykorzystaniem szczegółowej karty oceny formalnej, która stanowi Załącznik nr 3 do Regulaminu, - ocena merytoryczna składa się z etapów: a) oceny technicznej, b) właściwej oceny merytorycznej. Ocena merytorycznej dokonywana jest przez Komisję Oceny Projektów z wykorzystaniem kart oceny merytorycznej (§ 19 ust. 22, 23 i 24), - celem oceny technicznej jest sprawdzenie opracowanej przez projektodawcę dokumentacji pod kątem spełnienia kryteriów technicznych. Jest to ocena logiczna - niespełnienie jednego z warunków powoduje odrzucenie wniosku z dalszej procedury (§ 19 pkt 25), - kryteriami oceny technicznej w ramach Działania 2.2 Schemat B są: a) kwalifikowalność kosztów, b) wykonalność finansowa i prawidłowość przygotowania analiz finansowych oraz trwałość projektu, c) zgodność projektu z przepisami w zakresie ochrony środowiska, d) charakterystyka projektu pod kątem jego szczegółowej oceny (§ 19 ust. 26), - w trakcie oceny technicznej i (lub) w trakcie oceny merytorycznej właściwej KOP wzywa wnioskodawcę jednokrotnie do złożenia wyjaśnień, uzupełnienia lub poprawienia dokumentacji, gdy dokumentacja tego wymaga (§ 19 ust. 31), - Regulamin Konkursu - poza wskazaniem jej celu - nie definiuje kryteriów oceny technicznej, - ocena merytoryczna właściwa jest natomiast oceną punktową. Kryteria wyboru projektów w ramach Osi Priorytetowej 2 - Gospodarka regionalnej szansy - dla Działania 2.2 – "Wsparcie komercjalizacji badań naukowych", Schemat B – Projekty inwestycyjne przedsiębiorstw z zakresu B + R", zawiera załącznik Nr 4 do Uszczegółowienia RPO na lata 2007-2013 w brzmieniu przyjętego uchwałą nr [...] Zarządu Województwa z dnia 27 listopada 2007 r. Z powyższych wskazanych kryteriów wyboru projektów wynika, że w ramach oceny technicznej bierze się pod uwagę następujące kryteria: " kwalifikowalność kosztów", "wykonalność finansowa i prawidłowość przygotowania analiz finansowych oraz trwałość projektu", "zgodność projektu z przepisami w zakresie ochrony środowiska" i "charakterystyka projektu pod katem jego szczegółowej oceny." Z uwagi na postanowienia Regulaminu konkursu, stanowiące w § 21 pkt 23, że ponowna oceny projektu jest dokonywana w ramach kryteriów, których ocenę kwestionuje wnioskujący, to w tym konkretnym przypadku były to następujące kryteria: "kwalifikowalność kosztów", "wykonalność finansowa i prawidłowość przygotowania analiz finansowych oraz trwałość projektu" oraz "charakterystyka projektu pod katem jego szczegółowej oceny. W ramach pierwszego kryterium oceniający asesorzy winni wziąć pod uwagę kwestie związane z wydatkami kwalifikowanymi deklarowanymi przez beneficjenta pod kątem ich niezbędności i zasadności, ze względu na osiągnięcie planowanych rezultatów, w tym w szczególności ocena pod względem zgodności tych wydatków z tzw. podręcznikiem kwalifikowania wydatków a także pod katem niezbędności tych wydatków do wdrożenie prac B + R oraz osiągnięcia zakładanych rezultatów. Dopuszcza się także w tym względzie dokonanie korekty przez oceniającego. Według kryterium drugiego - "wykonalność finansowa i prawidłowość przygotowania analiz finansowych" - oceniający asesorzy winni uwzględnić możliwości finansowe wnioskodawcy związane z realizacją projektu, realność pozyskania finansowania zewnętrznego na realizację projektu jeżeli ona dotyczy. Badając realność i prawidłowość przygotowanych analiz finansowych w biznesplanie oceniający mają sprawdzać czy analizy te są oparte na jasno sprecyzowanych i właściwych założeniach, czy spełniona jest zasada realności, czy istnieje korelacja pomiędzy danymi w poszczególnych tabelach finansowych. W odniesieniu natomiast do trzeciego ze wskazanych kryteriów - "charakterystyka projektu pod katem jego szczegółowej oceny" - oceniający muszą brać pod uwagę czy projekt został opisany w sposób zapewniający identyfikację jego poszczególnych wydatków, kosztów kwalifikowanych, czy składniki zostały przedstawione w sposób umożliwiający ich zweryfikowanie, czy są spójne z danymi we wniosku i w załącznikach, czy projekt jest spójny pod względem celów, budżetu i efektu projektu oraz realności jego wykonania, czy projekt cechuje się innowacyjnością, czy projekt polega na wdrożeniu posiadanych przez wnioskodawcę wyników prac B + R. Pierwszy z oceniających ponownie projekt asesorów odnośnie pierwszego kryterium "kwalifikowalności kosztów" wskazał, że założone ceny i nabycie zestawu urządzeń w celu osiągnięcia najwyższego poziomu technologicznego są niezbędne, nie są jednak zasadne w kontekście zaplanowanych do wdrożenia posiadanych wyników B+R ze względu na relatywnie wysoką przewidywaną cenę usługi oraz brak istniejących systemowych rozwiązań ubezpieczeniowych (dopiero są planowane). Na podstawie przyjętej próby Wnioskodawca zgromadził w toku działalności B+R fragmentaryczną wiedzę, która nie spełnia definicji prac badawczo-rozwojowych co powoduje, iż kosztów nie można uznać za kwalifikowane, jak również nie będzie miała istotnego znaczenia dla rozwoju gospodarczego regionu, co jest celem działania. Nie wyjaśnił jednakże ekspert, z jakich powodów uznał, że założone ceny i nabycie zestawu urządzeń w celu osiągnięcia najwyższego poziomu technologicznego nie są zasadne w odniesieniu do zaplanowanych do wdrożenia wyników prac badawczo – rozwojowych. Nie wskazał też do jakich cen odnosił się ekspert stwierdzając, że przewidywana cena usługi jest relatywnie wysoka. Nie wyjaśnił, dla czego uznał, że zgromadzone wyniki nie spełniają definicji prac badawczo – rozwojowych. Jeżeli tak, to formułując taki wniosek zadaniem eksperta było odniesienie się do definicji prac badawczo - rozwojowych i wskazanie, dlaczego nie mogą być za takie uznane w świetle tej definicji prace przewidziane w projekcie. Trafnie więc zarzuca strona skarżąca, że teza ta jest gołosłowna, mało tego, całkowicie jest zasadny zarzut strony skarżącej, że ekspert pomija fakt uznania przez Instytucję Rozpoznającą Protest prac wskazanych w projekcie za spełniające definicję prac badawczo – rozwojowych (załączniki nr 14.1 i 14.2 do wniosku). Nie wyjaśnił też ekspert dla czego kosztów nie można uznać za kwalifikowane. Drugi z asesorów oceniających również sformułował oceny negatywne i odnośnie kryterium pierwszego wskazał, że przedstawione przez wnioskodawcę koszty są zawyżone o ponad 20% łącznej wartości projektu, a dodatkowe 3 stanowiska komputerowe przy przewidywanych około 20 badaniach miesięcznie są nieuzasadnione. Zdaniem oceniającego, cena tomografu stożkowego CBCT jest znacznie przeszacowana i nie uwzględnia możliwości negocjacji z dystrybutorem. Także i w tym wypadku Sąd podziela argumenty skargi, że ekspert nie uzasadnił swojego stanowiska co do zawyżenia przez wnioskodawcę kosztów o ponad 20% łącznej wartości projektu. Odnośnie kryterium drugiego "wykonalność finansowa i prawidłowość przygotowania analiz finansowych oraz trwałość projektu", pierwszy oceniający podniósł, że uzasadnienie kalkulacji ceny usługi zostało przedstawione w sposób bardzo szacunkowy bez analizy rynku i konkurentów, wskazując, że zakładana liczba badań przy proponowanej cenie może być trudna do uzyskania. W jego ocenie, wnioskodawca określił jedynie cenę jednostkową usługi bazująca na cenie rynkowej, nie podając rzeczywistego kosztu jednostkowego usługi, w tym kosztów amortyzacji, zaś przyjęte założenia dotyczące ceny usługi nie są racjonalne z punktu widzenia zakładanej działalności naukowej – brak jest odniesienia się do kosztów wykonania usługi, a jedynie bazują ( i to nie do końca) na cenach rynkowych. Dlatego też trudno uznać, aby analizy finansowe były oparte na jasno sprecyzowanych i właściwych założeniach. Już z tej oceny wynika, zdaniem Sądu, sprzeczność wniosków wysnutych przez eksperta. Stwierdza on bowiem najpierw, że uzasadnienie kalkulacji ceny usługi zostało przedstawione w projekcie w sposób bardzo szacunkowy, co należy podkreślić, bez analizy rynku i konkurentów, po czym dalej ten sam ekspert, w tej samej ocenie stwierdza, że przyjęte założenia dotyczące ceny usługi nie są racjonalne z punktu widzenia zakładanej działalności naukowej, gdyż nie odnoszą się do kosztów wykonania usługi, a jedynie bazują i to nie do końca na cenach - właśnie nie innych jak tylko rynkowych. Zatem w jakimś stopniu ceny rynkowe były podstawą założeń cen usług. Niezrozumiałe jest wobec tego stanowisko eksperta, że kalkulacja cen usług nie opiera się na analizie rynku. Co się tyczy kryterium drugiego, drugi z ekspertów podniósł, że analiza przychodów nie spełnia zasady realności, bowiem koszt weterynaryjnego badania jednostkowego jest tak wysoki, że nierealne jest pozyskanie klientów w ilości i w czasie, założonych dla realizacji projektu. Także w odniesieniu do tego kryterium drugi z oceniających nie wskazał nawet do czego porównywał koszt jednostkowego badania weterynaryjnego, że stwierdził, iż jest on tak wysoki, że aż nierealny, by pozyskać potencjalnych klientów. Racje ma strona skarżąca także w tym, że ekspert ten w ogóle nie odnosi się do kryterium wskazanego w Kryteriach ocen projektów, co dyskwalifikuje tę ocenę. Zwrócić należy uwagę, że przy tym kryterium eksperci mają odnosić się do przygotowanych analiz finansowych w biznesplanie, sprawdzając, czy opierają się one na jasno sprecyzowanych i właściwych założeniach, czy analiza przychodów spełnia zasadę realności oraz, czy istnieje bądź nie, korelacja pomiędzy poszczególnymi danymi w tabelach finansowych. Nie tylko więc drugi z ekspertów do tych kwestii się nie odnosi, ale oboje ekspertów oceniający ponownie projekt. W odniesieniu do kryterium ostatniego, branego pod uwagę w ponownej ocenie projektu - "charakterystyki projektu pod kątem jego szczegółowej oceny" - pierwszy z ekspertów podał, że z punktu widzenia prowadzenia badań naukowych proponowana próba od 15 do 100 badań roczne w danej grupie nie przełoży się na uzyskanie reprezentatywnych wyników badań naukowych (w uzasadnieniu prac B+R wnioskodawca sam powołuje się na fakt, iż zwiększenie zasobu wiedzy następuje dzięki systematycznemu i uporządkowanemu zebraniu obserwacji na dużej populacji pacjentów). Trafnie zarzuca strona skarżąca w ocenie Sądu, że także w tym przypadku ocena w ogóle nie odnosi się do subkryteriów, które winny być uwzględnione przy ocenie, czy założenia projektu spełniają to kryterium. Nadto nasuwa się od razu pytanie z czego wynika stanowisko eksperta, że próba 15 do 100 badań rocznie w danej grupie nie przełoży się na reprezentatywne wyniki badań naukowych. A być może jest zupełnie odwrotnie. Drugi z oceniających asesorów do tego kryterium wskazał, że projektowane przez wnioskodawcę dochody są nierealne z tego względu, że nie będzie na polskim rynku klientów chętnych do wykonania i opłacenia tak drogiej usługi weterynaryjnej. Ponadto, rozpoznanie problemu stanowiące podstawę prac badawczych jest oczywiste i nie wymaga prowadzenia badań. Gromadzenie danych odpłatnie i w ilości przewidywanej przez wnioskodawcę powoduje, że rezultaty będą nie tylko nieadekwatne do kosztów, ale nie będą stanowić właściwego poszerzenia wiedzy w zakresie, zaś projekt nie polega na wdrażaniu wyników badań własnych, a na wykorzystaniu innowacyjnego urządzenia w celu dokładniejszej diagnostyki występującego w weterynarii problemu. Tym samym projekt nie wpisuje się w działanie, polegające na wsparciu komercjalizacji badań naukowych. Nie uzasadnił jednakże drugi ekspert, dlaczego projektowane przez wnioskodawcę dochody są nierealne i nie przedstawił, jak to słusznie podnosi strona skarżąca, rzeczowych w tym względzie argumentów. Nie przedstawił ekspert, co utwierdziło go w przekonaniu po analizie wskazanych dochodów w projekcie, że nie znajdą się klienci chętni do wykonania takiej usługi, a także jaki koszt tej usługi był punktem odniesienia, skoro stwierdził ekspert, że jest ona tak droga. Dla czego też uznał ekspert, że projekt nie polega na wdrażaniu wyników badań własnych. Sąd zauważa, że wcale tak być nie musi, gdyż wnioskodawca może pozyskiwać od osób trzecich wyniki badań i je wdrażać. Nie jest więc wymagane tylko wdrażanie wyników własnych badań. Tego aspektu także ekspert w ogóle nie uzasadnił w sposób przekonywujący i nie budzący wątpliwości. Powyższe obrazuje, że w rozpatrywanej sprawie trafne są zatem, zdaniem Sądu, zarzuty skargi, iż dokonane ponowne oceny przez oceniających asesorów zostały przeprowadzone w sposób nierzetelny. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, że tezy w nich zawarte są niedostatecznie poparte nie tylko okolicznościami faktycznymi, ale i weryfikowalnymi informacjami. Przede wszystkim jednak nie odnoszą się one do tych kwestii, wskazanych w uszczegółowieniu do poszczególnych przywołanych kryteriów, które oceniający asesorzy bezwzględnie winni wziąć pod uwagę przy dokonywaniu oceny, czy wnioskowany do dofinansowania projekt spełnia te kryteria. Taki stan rzeczy całkowicie dyskwalifikuje sporządzone oceny jako rzetelne. Rację mają skarżący, podnosząc, że oceny nie uwzględniają również kwestii wskazanych w rozstrzygnięciu uwzględniającym protest, co łamie zasadę związania rozstrzygnięciem protestu. Zauważyć także należy, że oceny te są niespójne i sprzeczne ze sobą. Podkreślić należy, że oceny te nie mają być, rzecz jasna, takie same, lecz każda z nich jako autonomiczna, dokonana przez różnych asesorów, ma uwzględniać te same wskazane w uszczegółowieniu do tych kryteriów subkryteria, czego nie uczyniono w tym przypadku. W świetle powyższego odrzucenie projektu na podstawie § 19 pkt 34 lit. e Regulaminu konkursu na etapie oceny technicznej z powodu negatywnej oceny było przedwczesne i dokonane z naruszeniem zasad - statuowanej w art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów oraz z naruszeniem zasady rzetelności, wskazanej w art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Sądowi znany jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11 (Dz. U. z 27 grudnia 2011 r., Nr 279, poz. 1644), uznający za niezgodne z art. 87 Konstytucji przepisy art. 5 pkt 11, 30 b ust. 1 zd. I i ust. 2, oraz art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie określonym sentencją tego wyroku i odraczający utratę mocy przez powyższe przepisy w oznaczonym zakresie do upływu 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w dzienniku Ustaw RP. Zarazem z uzasadnienia tego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wprost wynika (pkt 4.3), że mimo obalenia - z chwilą ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw - domniemania konstytucyjności powyższych przepisów w zakresie wskazanym wyrokiem, moc powszechnie obowiązującą (art. 190 ust. 1) ma także rozstrzygnięcie o odroczeniu utraty mocy obowiązującej przez niekonstytucyjne przepisy, oraz że oznacza to w praktyce możliwość utrzymania dotychczasowych zasad organizacji regionalnych programów operacyjnych na lata 2007-2013, w tym zasad korzystania z procedury odwoławczej, dopuszczonej przez zakwestionowane przepisy. Na tle tych przepisów Centrum Przedsiębiorczości dokona ponownej oceny projektu według wskazanych kryteriów. Z tych przyczyn. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. jedn., Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712). O zwrocie kosztów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 30e wyżej powołanej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.