III SA/Kr 819/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia 14 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Komendant Placówki Straży Granicznej decyzją z dnia [...] 2009 r. nr [...] nałożył karę pieniężną w kwocie 1000 zł na przedsiębiorcę: R. P. "A" na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, oraz L.p. 1.7 i L.p. 1.8.1. załącznika do ustawy. W opisie naruszeń organ wskazał: wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem: 1. obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, za co nałożono karę pieniężną w kwocie 500 zł na podstawie L.p. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, 2. warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne za co nałożono karę pieniężną w kwocie 500 zł na podstawie L.p. 1.8.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] listopada 2008r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości B skontrolowano samochód ciężarowy marki MAN o numerze rejestracyjnym [...], przyczepa o nr rej. [...] którego kierowcą był W. K. Firma "A"- R. P. w chwili kontroli wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Kierowca nie przedstawił do kontroli wymaganego w takim przewozie: zaświadczenia o zatrudnieniu i spełnieniu przez niego wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym. Funkcjonariusz kontrolujący sporządził protokół kontroli nr [...]. W trakcie wszczętego postępowania zostały dostarczone z firmy do organu, Zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnieniu przez kierowcę wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym oraz kserokopie: Świadectwa kwalifikacji, Zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na stanowisku kierowcy. Ad. 1 Przewoźnik drogowy powinien wyposażyć kierowcę w odpowiednie dokumenty przed wykonaniem transportu drogowego. Art. 39f. 1 ustawy o transporcie drogowym- Kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6. Art. 5. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym- Kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1. W myśl w/w przepisu zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnieniu przez kierowcę wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym powinno znajdować się w pojeździe oraz być okazywane na żądanie uprawnionego organu do kontroli. Zdaniem organu stanowi to naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Kara za powyższe naruszenie wynosi 500 złotych (Lp. 1.7 zał. do ustawy o transporcie drogowym).. Ad. 2 W toku analizy dokumentów przesłanych z firmy "A", stwierdzono, iż kierowca W. K. nie posiada aktualnych badań psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań do pracy na stanowisku kierowcy. Przepis ustawy o transporcie drogowym stanowi, iż: "Art. 39k. 1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy" 2. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. 3. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane: 1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat; 2) po ukończeniu przez kierowcę 60 roku życia - co 30 miesięcy. 4. Pierwsze badanie psychologiczne, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji wstępnej, a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego. "- Analizując kopię świadectwa kwalifikacji nr [...] stwierdzono na podstawie daty wydania dokumentu, iż badania psychologiczne kierowcy były wykonane ostatnio w okresie dłuższym niż 5 lat oraz dokument stracił ważność 31.10.2008r. W myśl w/w przepisu kierowca podlega badaniom psychologicznym co 5 lat. "Art. 39 l. 1. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do: 1) kierowania kierowców na: (...) b) badania lekarskie i psychologiczne;" "Art. 39a. 1 Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: (...) 4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;". W myśl w/w przepisu przedsiębiorca obowiązany jest do kierowania kierowcy wykonującego przewóz drogowy na badania psychologiczne co 5 lat do czasu ukończenia przez niego 60 roku życia. Powyższe stanowi naruszenie art. 39 l ust. 1 pkt 4 lit. b, art. 39k, art. 39a ust. 1 pkt 4 - ustawy o transporcie drogowym. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 500 złotych (L. p. 1.8.1). Skarżący odwołał się od decyzji organu I instancji. Wniósł o: uchylenie w całości decyzji i umorzenie postępowania lub skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji i nałożenie kary zgodnie z przepisami za właściwie zakwalifikowane przewinienie. Skarżący stwierdził, że podczas kontroli kierujący okazał świadectwo kwalifikacji wydane na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów. Świadectwo to utraciło ważność co do badań lekarskich zaledwie na 9 dni przed kontrolą a co do badań psychologicznych nie utraciło ważności. Kierowca nie okazał, na skutek zapomnienia posiadanego zaświadczenia, wydanego prawidłowo, jaki i w terminie przez pracodawcę, z dnia 31 października 2008 r. Dowód: w/w dokumenty z akt sprawy, zeznania świadka W. K., zeznania świadka G. G., zeznania strony, adresy do doręczeń na stronę. Tym samym, nie można zarzucać stronie braku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Skoro zaś kierowca okazał świadectwo kwalifikacji stwierdzające ważne badania psychologiczne a posiadał, i jedynie omyłkowo nie okazał drugiego z dokumentów potwierdzającego posiadanie ważnych badań lekarskich, nie można stawiać stronie zarzutu wykonywania transportu z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania na badania lekarskie lub psychologiczne. Wskazał, że uzasadnieniem wniosku o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia są błędne ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji co do nie wyposażenia w dokumenty oraz brak wymaganej dokumentacji, a uzasadnieniem wniosku o zmianę decyzji wyłącznie, choć niezawinione, nie okazanie jednego z posiadanych dokumentów. Komendant Oddziału Straży Granicznej decyzją z dnia 14 kwietnia 2009 r. nr: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zaskarżona decyzja została podjęta po dokładnym rozpatrzeniu sprawy i uwzględnieniu wszystkich okoliczności. W dniu [...] listopada 2008 r. przewoźnik wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Zgodnie z art. 39f ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6. Z kolei art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kierowcy do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym. Kierowca w trakcie kontroli nie przedstawił wymaganych ustawą dokumentów. Doszło zatem do naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w myśl którego zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnieniu przez kierowcę wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym powinno znajdować się w pojeździe oraz być okazywane na żądanie uprawnionego organu do kontroli. Ponadto w protokole kontroli kierowca oświadczył, iż pracodawca nie wystawił mu takiego zaświadczenia. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie kwestionuje naruszenia tego przepisu, gdyż podnosi, że kierowca okazał świadectwo kwalifikacji wydane na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów i świadectwo to straciło ważność 9 dni przed kontrolą. Odnosząc się do argumentu, iż badania psychologiczne nie utraciły ważności, a kierowca nie okazał go na skutek zapomnienia należy stwierdzić, że firma w trakcie postępowania dosłała brakujące dokumenty z wyjątkiem orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na stanowisku kierowcy. Ponadto organ I instancji w zawiadomieniu wysłanym do strony dotyczącym wszczęcia postępowania wskazał, że istotnym dowodem w sprawie jest przedłożenie orzeczenia psychologicznego W. K. Art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje obowiązek wykonywania przez kierowcę badań psychologicznych, które przeprowadza się w celu stwierdzenia braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, ust. 3 pkt 1 tego artykułu wskazuje, iż badania te do ukończenia przez kierowcę 60 lat przeprowadzane są co 5 lat. Z kolei art. 39l ust. 1 pkt 1b i pkt 3b mówi, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne jak również przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Doszło zatem do naruszenia w/w przepisów. Świadectwo kwalifikacji kierowcy wydaje się na podstawie ważnego badania lekarskiego i psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na stanowisku kierowcy. Z przedstawionego przez kierowcę świadectwa kwalifikacji wynika, że zostało ono wydane 3 listopada 2003 r., badania psychologiczne musiały zostać zrobione przed datą wystawienia kwalifikacji, w związku z tym, że ustawa nakazuje przeprowadzanie takich badań raz na 5 lat, badania te utraciły ważność przed listopadem 2008 r. Według organu II instancji, fakt niedostarczenia orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy w wyznaczonym czasie, wskazuje na jego brak. Skarżący powołuje się również na zeznania świadków: W. K. oraz G. G. Postępowanie organu I instancji wykazało, że są to dowody nieznane dla organu jak i nieprzedłożone w trakcie trwania postępowania administracyjnego do czego strona miała pełne prawo. R. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wniósł o: uchylenie w całości decyzji organu II i I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. Zarzucił: 1) naruszenie prawa przez niedopuszczalną kumulację dwóch kar nałożonych na tej samej podstawy prawnej, tj. art. 92 ust. 1 i 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym za jedno tożsame zdarzenie, 2) naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym, tj. art. 75 kpa przez nie przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków i zeznań strony wnioskowanych w odwołaniu, a tym samym brak zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego tj. wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych przed wydaniem decyzji w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego decyzja za to samo przewinienie nałożyła w sposób niedopuszczalny kumulatywnie dwie kary pieniężne. Wskazał, iż zarzut nie wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty nie może się ostać, albowiem kierowca zaświadczenie z dnia 31 października 2008 r. przy sobie posiadał, jednak o tym zapomniał, albowiem zmiana przepisów w zakresie wymaganych dokumentów nastąpiła zaledwie 9 dni wcześniej. Przewinieniem, z którym przepisy prawa wiążą sankcję kary pieniężnej, jest nie fakt nie posiadania czy też nie okazania dokumentu w trakcie kontroli, lecz nie wyposażenie kierowcy w ten dokument przez pracodawcę. Kierowca mylnie podał tą okoliczność w trakcie kontroli, co zostało zaprotokołowane. W odwołaniu skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, w celu wyjaśnienia powyższej kwestii a pomimo zgłoszonego wniosku, organ II instancji dowodu tego nie przeprowadził. Skoro zaś kierowca okazał świadectwo kwalifikacji stwierdzające ważność badań psychologicznych, o terminie ważności identycznym jak w zaświadczeniu z dnia 31 października 2008 r., to drugi z zarzutów jest również bezpodstawny. Obowiązkiem pracodawcy jest bowiem poświadczenie faktu odbycia stosownych badań psychologicznych a nie przedkładanie wyników takich badań do kontroli. Organy nie wykazały i nie udowodniły, iż od chwili badań psychologicznych upłynął okres ponad 5 lat, co nie wynika z dokumentów zalegających w aktach sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Oddziału Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z ustawowymi kompetencjami – badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skargi. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.) określa zasady podejmowania i wykonywania m.in. krajowego i międzynarodowego transportu drogowego (art.1 ust. 1). Ustawa określa również odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego: przedsiębiorców i innych podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2). Z prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego wynikało, że w dniu [...] listopada 2008 r. funkcjonariusz PSG, w m. B zatrzymał do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki MAN nr rej. [...] z przyczepą, należący do przedsiębiorcy R. P., którym realizowany był przewóz drogowy towarów z Polski do Włoch- międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Samochodem tym kierował W. K. Kierowca w trakcie kontroli nie przedstawił zaświadczenia o zatrudnieniu i spełnieniu przez kierowcę wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym. Kierowca oświadczył kontrolującemu, że pracodawca nie wystawił mu takiego zaświadczenia. Oświadczenie kierowcy kontrolujący wpisał do protokołu kontroli. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń co do treści protokołu kontroli, podpisując go. Skarżący został zawiadomiony przez organ I instancji o wszczęciu postępowania administracyjnego, pouczony o przysługujących mu uprawnieniach, w tym o prawie składania wyjaśnień, zgłaszania wniosków, uwag, zastrzeżeń. Ponadto organ I instancji zwrócił się do skarżącego o nadesłanie dokumentów - zaświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym przez kierowcę W. K. oraz orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na stanowisku kierowcy przez W. K. Wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania został skarżącemu przesłany protokół kontroli. Skarżący przesłał do organu I instancji zaświadczenie wydane na podstawie art. 39 e ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, zaświadczenie lekarskie o zdolności do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz świadectwo kwalifikacji. Przesłane świadectwo kwalifikacji utraciło ważność w dniu 31 października 2008 r. Skarżący nie przedstawił orzeczenia z badań psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań do pracy na stanowisku kierowcy. Nie zgłosił również żadnych zastrzeżeń do treści doręczonego mu protokołu kontroli. Należy zauważyć, że ustawa z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 19 grudnia 2006r., nr 235, poz.1701), z dniem 3 stycznia 2007 r. zmieniła w sposób istotny treść rozdziału 7 a ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią art. 39a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym: przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: 3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 5) uzyskała kwalifikację wstępną; 6) ukończyła szkolenie okresowe. Zgodnie z kolei z treścią art. 39 f ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań o których mowa w art. 39 a ust. 1 pkt. 3, 4 oraz odpowiednio punkt 5 i 6 ustawy. Z treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika, że kierowcy o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 tej ustawy, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie, potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym. Kierowca W. K. w trakcie kontroli zaświadczenia takiego nie przedstawił, doszło więc do naruszenia art. 5 ust. 1 tej ustawy. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, określa, że kierowca wykonujący przewóz drogowy, o którym mowa w ust. 1 jest obowiązany odbyć pierwsze szkolenie okresowe i uzyskać wymagany wpis do prawa jazdy w terminach w tym przepisie wskazanych, dla kierowców posiadający konkretne kategorie praw jazdy. Ponadto świadectwo kwalifikacji wydane na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów i utraciło ważność w dniu 31 października 2008r., a więc przed dniem kontroli która miała miejsce w dniu [...] listopada 2008 r. Obowiązku okazania takiego zaświadczenia w trakcie kontroli nie mogło zastąpić przedłożenie w trakcie postępowania przed organem I instancji przez skarżącego zaświadczenia z dnia 31 października 2008 r. Wprawdzie zaświadczenie to, zostało opatrzone datą sprzed kontroli, jednakże przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty. Wykonanie tego obowiązku nie zwalnia jednak przedsiębiorcy od odpowiedzialności, jeżeli kierowca posiadałby takie dokumenty a nie okazał ich w czasie kontroli. Nie można też nie zauważyć, że kontrolowany kierowca do protokołu kontroli oświadczył, że pracodawca nie wystawił mu takiego zaświadczenia. Stąd też należy podzielić stanowisko, iż w sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego i zeznań świadków na okoliczność, iż skarżący wyposażył kierowcę w wymagane dokumenty, jednak o tym fakcie zapomniał (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2008 r., sygn. II GSK 105/08, Lex nr 472208). Za brak wykonania obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, przewidziana jest karę pieniężną w kwocie 500 zł. L.p. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, którą to karę zasadnie organ wymierzył. W tej sytuacji nie mógł przynieść zamierzonego skutku zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr. 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa, przez nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków i zeznań strony wnioskowanych w odwołaniu. Odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu dla wyjaśnienia okoliczności już bezspornie wyjaśnionych przez organ I instancji nie jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie uzasadnia uwzględnienia skargi. Wprawdzie odmowa przeprowadzenia dowodu winna nastąpić w formie postanowienia, którego w sprawie organ odwoławczy nie wydał, jednakże w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje na obowiązek wykonania przez kierowcę badań psychologicznych które przeprowadza się w celu stwierdzenia braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badania te do ukończenia przez kierowcę 60 lat przeprowadzane są co 5 lat (ust. 3 pkt 1). Pierwsze badanie psychologiczne o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji wstępnej, a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego (ust. 4). Art. 39 l ust. 1 pkt 1b i pkt 3 b stanowi, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne jak również do przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Ze świadectwa kwalifikacji kierowcy W. K. wynika, że zostało ono wydane w dniu 3 listopada 2003 r. Dlatego też prawidłowo organy przyjęły, że badania psychologiczne kierowcy musiały być przeprowadzone przed datą wystawienia tego świadectwa. Z uwagi na fakt, że przepisy nakazują przeprowadzanie badań psychologicznych kierowców co 5 lat, to badania psychologiczne W. K. utraciły ważność przed listopadem 2008 r., a więc przed datą kontroli. Niedostarczenie przez przedsiębiorcę orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy wskazuje iż badania te nie zostały przeprowadzone. Trafnie, więc organy przyjęły, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne za co nałożono karę pieniężną w kwocie 500 zł na podstawie L.p. 1.8.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Nie był, więc trafny zarzut naruszenia prawa przez niedopuszczalną kumulację dwóch kar nałożonych na tej samej podstawy prawnej, tj. art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym za jedno tożsame zdarzenie. Zgodnie z treścią art. 92.1 ustawy: Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 2) o czasie pracy kierowców, 3) o odpadach, 4) o ochronie zwierząt, 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. 2. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: 1) 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej; 2) 30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. 4. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Ustawa o transporcie drogowym przewiduje, więc możliwość nakładania wielu kar pieniężnych za naruszenia przepisów ustawy przy jednoczesnym ograniczeniu ich sumy do wysokości 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej. W sprawie zgodnie z powyższą regulacją nałożono na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 1000 zł, która stanowiła sumę dwóch kar po 500 zł za różne naruszenia określone w załączniku do ustawy i w wysokości tam wskazanej. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.