III SA/Kr 82/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2011 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia 7 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu skargę oddala Zarząd Województwa działający przez Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej pismem z dnia 7 października 2010 r. znak [...], zawiadomił wnioskodawcę – A Sp. z o.o. w B o nieuwzględnieniu protestu w sprawie odrzucenia przez Instytucję Organizująca Konkurs pismem z dnia 17 sierpnia 2010 r. znak [...] na etapie II oceny formalnej wniosku Nr [...] o dofinansowanie projektu pt. "Rozwój i wzrost konkurencyjności firmy A przez rozbudowę, wzmocnienie i dywersyfikację produkcji (wprowadzenie nowych produktów)" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013. W podstawie rozstrzygnięcia Zarządu Województwa wskazano przepis art. 30 b ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju tj. Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 ze zmianami), ogólnie Regulamin Konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów małych przedsiębiorstw ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 w ramach II osi priorytetowej "Gospodarka regionalnej szansy", Działanie 2.1 "Rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw", Schemat A "Bezpośrednie wsparcie inwestycji w MŚP", oraz również ogólnie zapisy Podręcznika Instytucji Zarządzającej RPO na lata 2007-2013, przyjętego uchwałą nr [...] Zarządu Województwa z 12 sierpnia 2010 r. w sprawie przyjęcia "Podręcznika Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013 – wersja Nr 6." Uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie nieuwzględnienia protestu wskazano, że z pisma Instytucji Organizującej Konkurs (dalej IOK) z dnia 17 sierpnia 2010 r. zawiadamiającego o odrzuceniu wniosku na etapie II oceny formalnej wynika, że podstawę odrzucenia stanowiło niespełnienie kryterium kwalifikowalności kosztów, weryfikowanego w ramach tzw. Kryterium kwalifikowalności projektu. Zdaniem Instytucji Organizującej Konkurs zgłoszony do Konkursu Centrum Przedsiębiorczości Nr [...] za Nr [...] wniosek o dofinansowanie realizacji projektu dotyczy dofinansowania budowy budynku, która została już objęta dofinansowaniem na podstawie umowy Nr [...] podpisanej dnia 29 czerwca 2009 i była opisana we wniosku o dofinansowanie nr [...]. Celem głównym inwestycji z 2009 r. – określonej jako pierwsza- był wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa przez dywersyfikację świadczonej działalności niezbędny dla realizacji celu głównego, cel szczegółowy zaś stanowiła budowa i wyposażenie całego budynku. Objęty rozpatrywanym wnioskiem projekt ma na celu głównym również wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa i dywersyfikację działalności, którego realizacja ma nastąpić przez rozbudowę tego samego budynku, którego wybudowanie stanowi przedmiot pierwszego projektu. Rozbudowa miałaby polegać na dobudowie III kondygnacji do budynku. Instytucja Oceniająca Projekt ustaliła, że zgodnie z pozwoleniem na budowę przedstawionym do umowy na realizację pierwszego projektu Nr [...] budynek składał się, z trzech kondygnacji i jego rozbudowa nie może nastąpić. Przyjmując, że intencją wnioskodawcy było wybudowanie większego obiektu, uznała IOK, że nie sposób uznać wykonania jakiejkolwiek jego części za rozbudowę. Zdaniem IOK objęty wnioskiem projekt dotyczy budynku powstającego już w ramach pierwszego projektu, a opisane wnioskiem roboty budowlane nie kwalifikują się do objęcia wnioskiem w ramach obecnego konkursu. Uzasadniając odrzucenie projektu na etapie II oceny formalnej Instytucja Organizująca Konkurs podkreśliła, że pismem z 23 lipca 2010 r. [...] poinformowano wnioskodawcę o wynikach I oceny formalnej wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia braków i poprawy dokumentacji projektowej, ze wskazaniem m.in., że nie ma możliwości rozliczenia budowy tego samego budynku, który objęty jest dofinansowaniem na podstawie umowy z 29 czerwca 2009 r. Wskazano, że wnioskodawca dokonał zmian w dokumentacji aplikacyjnej i przedstawił wyjaśnienia, nie usunął jednak z zakresu rzeczowego projektu zakwestionowanych wydatków. W proteście na odrzucenie projektu wnioskodawca, podkreślając, że nie usunął kwestionowanych przez IOK wydatków z zakresu rzeczowego robót zarzucił, że brak podstaw do odrzucenia kosztów robót budowlanych jako kosztów kwalifikujących się do wsparcia. Uzasadniając protest wnioskodawca zarzucił, że: - projekt spełnia definicję nowej inwestycji, a wydatki związane z inwestycją budowlaną finansowane są w ramach projektu z pomocy de minimis i uzasadnia to kwalifikowalność robót budowlanych, - wydatki kwalifikowane de minimis nie zostały na dzień złożenia wniosku co do realizacji inwestycji poniesione, a zgodnie z Podręcznikiem Kwalifikowania Wydatków (PKW), terminem rozpoczęcia kwalifikowalności jest dzień złożenia wniosku, - przyjęcie, że budowa tego samego budynku byłaby rozliczona w ramach dwóch projektów jest nieuzasadnione, gdyż inne są cele obu projektów i środki ich realizacji podkreślając, że wnioskowanym projektem ma nastąpić rozbudowa budynku o dodatkowe pomieszczenia niezbędne dla nowej produkcji nie ujęte w projekcie budowlanym przedłożonym do umowy z 29.06.2009 r., a objęte wnioskiem o zamienny projekt budowlany, nadto powierzchnia III kondygnacji w poprzednim projekcie nie była objęta dofinansowaniem, a w obecnym projekcie ma nastąpić przebudowa pomieszczeń biurowych i sali konferencyjnej na pomieszczenia produkcyjne, co zmienia ich funkcję i powoduje konieczność dodatkowych robót, - projekt już dofinansowany jak i objęty wnioskiem odpowiadają definicji projektu inwestycyjnego zawartej w "wytycznych MRR (Min. Rozwoju Regionalnego) w zakresie wybranych zagadnień związanych z przygotowaniem projektów inwestycyjnych, w tym projektów generujących dochód", (odwołujących się do art. 39 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11.07.2006 ), jako inwestycja składająca się z serii robót i działań, z których jedynym jest przebudowa i dobudowa nowej powierzchni na potrzeby produkcyjne i wprowadzenie nowej technologii, - projekt będący przedmiotem konkursu i projekt zgłoszony we wniosku nr [...] obejmują dwa odrębne zakresy działania stąd spełnione jest kryterium kwalifikowalności kosztów budowlanych. Podnoszono, że docelowa powierzchnia wg projektu obiektu budowlanego, który otrzymał już dofinansowanie wynosiła 1000 m² i była przeznaczona jako wystarczająca do realizacji tego wniosku. Przy zawarciu umowy 29.06.2009 r. o dofinansowanie przedłożono projekt budowlany na powierzchnię 1905 m² w obiekcie III kondygnacyjnym, w którym 1000 m² mieściło się na dwóch pierwszych kondygnacjach i służy realizacji tego projektu. Opracowany projekt o dofinansowanie złożony w 2010 r. obejmuje kolejną inwestycję podnoszącą konkurencyjność firmy, przez budowę 369 m² powierzchni produkcyjnych w obrębie III kondygnacji budynku i powierzchni dobudowanych, przy częściowym rozliczeniu tej inwestycji i po oddaniu do użytku części budynku służącej projektowi pierwszemu. Zdaniem wnioskodawcy złożony projekt [...] jest jedynie udoskonaleniem innego projektu złożonego w 2009 r. do konkursu nr [...]. Odnosząc się do zarzutów protestu Zarząd Województwa wskazał, że posługiwanie się dla inwestycji objętej wnioskiem o dofinansowanie pojęciem nowej inwestycji nie jest uprawnione. Wskazując na przepisy Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych ( Dz. U. Nr 193, poz. 1399 z późn. zm.), podkreślono, że zawarta tam definicja "nowej inwestycji" odnosi się do regionalnej pomocy inwestycyjnej udzielanej w ramach regionalnych programów operacyjnych i nie ma w sprawie zastosowania. We wniosku o dofinansowanie przedmiotowego projektu wskazano, ( część E.4) koszty robót budowlanych jako świadczone właśnie z pomocy de minimis, a tylko pozostałe wydatki finansowe miały być z Regionalnej Pomocy Inwestycyjnej (RPI). Przywołując § 12 ust. 1 powyższego Rozporządzenia podkreślono różnicę co do momentu, według którego określa się kwalifikowalność wydatków. Przy nowej inwestycji prace związane z jej realizacją mogą się rozpocząć po złożeniu wniosku przez beneficjenta pomocy, a w odniesieniu do pomocy de minimis okres kwalifikowalności wydatków rozpoczyna się z momentem złożenia wniosku. Zdaniem Zarządu odrzucenie projektu nastąpiło nie z powodu błędnego zakwalifikowania określonych kosztów do pomocy de minimis lub w ramach RPI, ale z powodu próby rozliczenia tego samego budynku w ramach dwóch projektów, czyli z powodu próby ponownego sfinansowania tych samych wydatków na roboty budowlane, które powinny już zostać pokryte w ramach dofinansowanego wcześniej projektu. Odwołując się do brzmienia art. 13 ust. 10 Rozporządzenia Komisji ( WE) Nr 800/2008 Instytucja Zarządzająca wskazała, że przepis ten konstruuje zasadę, zgodnie z którą jeżeli etapy inwestycji są ze sobą funkcjonalnie i ekonomicznie powiązane, to stanowią jedną inwestycję. Zasada ta ma przeciwdziałać dzieleniu projektów w celu obejścia zasad pomocy regionalnej. Każdy następny "etap" traktowany jest jako rozpoczęty przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, a więc niemożliwy do zakwalifikowania. Zdaniem Zarządu Województwa w sprawie wiele przemawia za funkcjonalnym i ekonomicznym powiązaniem już dofinansowanego i przedmiotowego projektu. Wskazano, że sam wnioskodawca podnosi w proteście, że realizowanie projektów w dwóch różnych budynkach byłoby sprzeczne z procesem technologicznym produkcji i rachunkiem ekonomicznym. Powołując się na Podręcznik Kwalifikowania Wydatków (PKW) przytoczono definicję, w myśl której podwójne finansowanie oznacza niedozwolone zrefundowanie całkowite lub częściowe danego wydatku dwa razy ze środków publicznych wspólnotowych lub krajowych, a w szczególności zrefundowanie tego samego wydatku w ramach dwóch różnych projektów współfinansowanych ze środków strukturalnych. Uzasadniając swoje stanowisko Zarząd Województwa podkreślił, że pierwotnie projekt realizacji zgłoszony za Nr [...] (który otrzymał już dofinansowanie), przewidywał budynek o powierzchni 1000 m², z czego zgodnie z programem funkcjonalno-użytkowym powierzchnię 500 i 200 m² zajmowała część produkcyjna, część magazynowa 160 m² i administracyjno-handlowa – 140 m². Z kolei do umowy o dofinansowanie z dnia 29.06.2009 r. dołączono projekt budowlany z marca 2009 r., stanowiący załącznik do pozwolenia na budowę z 22.04.2009 r. Według tego projektu, projektowany budynek miał mieć 1905 m² powierzchni na III kondygnacjach (720,7 m² parter, 675,4 m² piętro, 509,3 m² poddasze), a więc w ramach realizacji projektu zgłoszonego jako pierwszy przewidziano budynek prawie dwukrotnie większy niż wskazany wnioskiem. W projekcie budowlanym z czerwca 2010 r. złożonym w związku z kolejnym projektem dokonano zdaniem IZ niewielkich jak na skalę budynku przesunięć wielkości powierzchni w celu uzasadnienia planowanych ponownie robót budowlanych. Porównanie powierzchni III kondygnacji z projektów z marca 2009 r. i czerwca 2010 r. wskazuje, że ma ulec zwiększeniu o 33,02 m², o 114 m² zwiększeniu ma ulec powierzchnia II kondygnacji, a zmniejszeniu o 50,7 m² powierzchnia parteru. W ramach zmian, na III kondygnacji powierzchnia pomieszczeń biurowych zmniejszy się z ok. 246 do 149 m², zlikwidowana będzie sala konferencyjna ( 49 m²), a pojawią się pomieszczenia produkcyjne (hala produkcyjna, powierzchnie do foliowania i rozkrajania skór, krojownia) o łącznej pow. 205,2 m². Podkreślono, że te przesunięcia powierzchni i wyodrębnienie nowych pomieszczeń generują w nowym projekcie wydatki na roboty budowlane, przewidywane we wcześniejszym niezrealizowanym projekcie obejmującym wybudowanie i odbiór całego budynku. Wydatki przedmiotowego projektu wynosić mają 754,028 zł, ( bez wydatków na wykonanie całych fundamentów ) a wg projektu z 2008 r. wynosiły 690,560 zł. Odnosząc się do zarzutu protestu, z powołaniem na wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie wybranych zagadnień związanych z przygotowaniem projektów inwestycyjnych, w tym projektów generujących dochód ( dalej wytyczne), Zarząd Województwa uznał, że obydwa wyodrębnione przez Wnioskodawcę projekty stanowią w rzeczywistości jedno niepodzielne zadanie o sprecyzowanym charakterze gospodarczym i technicznym, do realizacji którego doprowadziła by cała seria robót, działań lub usług, a więc w istocie stanowią jeden niepodzielny projekt. Stanowisko to oparto na w/w wytycznych, w myśl których projekt to operacja o jasno określonych celach, składająca się z całej serii robót, działań lub usług, których celem jest wykonanie niepodzielnego zadania, posiadającego sprecyzowany charakter gospodarczy lub techniczny. Zespoły działań tworzących projekt powinny zachować spójny i skoordynowany charakter i prowadzić do ściśle określonego celu. Te względy uzasadniały przyjęcie za prawidłową ocenę Instytucji Organizującej Konkurs i prowadzącej do odrzucenia projektu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Zarządu Województwa złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnioskodawca, A Spółka z o.o. z siedzibą w B z wnioskiem o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Naruszenia prawa upatruje skarga, w niewłaściwej jej zdaniem ocenie stanu faktycznego przez przyjęcie, że objęty wnioskiem o dofinansowanie projekt jest tożsamy z przyjętym do realizacji projektem, który otrzymał dofinansowanie oraz, że dokonana ocena jest dowolna i nie oparta na jakiejkolwiek podstawie prawnej instytucji organizującej konkurs oraz na niewłaściwej podstawie prawnej rozstrzygnięcia o proteście. Uzasadniając pierwszy z zarzutów przytoczono stanowisko protestu podkreślając, iż okoliczność, że do umowy o dofinansowanie projektu przyjętego do realizacji dołączono dokumentacje architektoniczną obejmującą dodatkowo III kondygnację oraz większą powierzchnię 1905 m² nie ma znaczenia, gdyż przedmiotem tamtego wniosku o dofinansowanie są koszty budowy pomieszczeń o pow. 640 m². Skarżący tłumaczy, że upływ jednego roku pomiędzy złożeniem wniosku o dofinansowanie a podpisaniem umowy spowodował, że zdecydował się poszerzyć swą produkcję i zmodyfikował nie zakończoną jeszcze dokumentację architektoniczną ale umowa o dofinansowanie nie uległa poszerzeniu o powierzchnię ponad 640 m². Wskazując na przepis art. 55 pkt 3 prawa budowlanego podnosił, że dopuszczalne jest przystąpienie do użytkowania I i II kondygnacji, po uzyskaniu ostatecznej decyzji na użytkowanie tej części, a objęty skargą projekt obejmuje odrębne zadanie inwestycyjne – budowę III kondygnacji oraz dobudowę dodatkowych powierzchni na I i II kondygnacji, w oparciu o nowe zamienne pozwolenie na budowę. Uzasadniając drugi z zarzutów wskazano, że jako jedyna podstawę prawą zaskarżonego rozstrzygnięcia podano art. 13 ust. 10 Rozporządzenia Komisji ( WE) Nr 800/2008 mający konstruować zasadę, ze jeżeli etapy inwestycji są funkcjonalnie i ekonomicznie powiązane to stanowią jedną inwestycję. Podniesiono, jednak, że przepis ten dotyczy tylko tzw. dużych projektów definiowanych w art. 2 tego aktu i nie miał w sprawie zastosowania. Zdaniem skarżącego oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na dowolnym uznaniu znajduje potwierdzenie w tym, że de facto ten sam wniosek o dofinansowanie zgłoszony przez wnioskodawcę w 2009 r. za nr [...] został przyjęty na etapie oceny formalnej w identycznym stanie prawnym, gdy wniosek poprzedni był już objęty dofinansowaniem, a odrzucono go na etapie oceny merytorycznej. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym wniósł o oddalenie skargi. Organ przyznał, że wskazanie przez Instytucję Rozpatrująca Protest przepisu art. 13 ust. 10 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2006 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych, Dz. U. UEL z 2008, poz. 214 str. 3), nie było właściwe lecz zajął stanowisko, że zarówno ocena ekspercka, jak i samo rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Podkreślono, że wbrew stanowisku skarżącego, istota problemu nie sprowadza się do tego czy projekt objęty obecnym wnioskiem jest tożsamy z projektem wcześniejszym, lecz do tego czy planowane przez wnioskodawcę w ramach złożonego projektu koszty można uznać za kwalifikowane. Zdaniem Instytucji Zarządzającej zakres rzeczowo-finansowy pierwszego z projektów ma bezpośrednie przełożenie na kwalifikowalność wydatków w ramach drugiego ze złożonych projektów. Podniesiono, że nie można uznać, że drugi z projektów spełnia wymogi nowej inwestycji w rozumieniu § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 11 października 2007 r. w sprawie udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych ( Dz. U. Nr 193, poz. 1399 ze zm.). Przytaczając definicję nowej inwestycji określonej tym przepisem, zgodnie z którą obejmuje ona inwestycje w środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne związane z utworzeniem nowego przedsiębiorstwa, rozbudowę istniejącego przedsiębiorstwa, dywersyfikację produkcji przedsiębiorstwa poprzez wprowadzenie dodatkowych produktów lub zasadniczą zmianę dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego w przedsiębiorstwie wskazano, że przedmiotem drugiego projektu jest rozbudowa tego samego budynku, którego budowa ( będąca formą rozbudowy przedsiębiorstwa) objęta jest umową o dofinansowanie pierwszego projektu. Podkreślono, że do umowy o dofinansowanie na realizację projektu z wniosku [...] przedłożono pozwolenie budowlane na budynek III kondygnacyjny. Te okoliczności wykluczają możliwość uznania, .że objęta wnioskiem inwestycja jest " nowa". Podkreślono też , że zgodnie z § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia przesłanką uznania wydatków za kwalifikowane w ramach regionalnej pomocy inwestycji jest rozpoczęcie nowej inwestycji, dopiero po złożeniu wniosków o dofinansowanie, co podniosła już Instytucja Rozstrzygająca protest. Z tych względów zdaniem odpowiedzi na skargę zarówno Instytucja Organizująca Konkurs jak i Instytucja Rozpatrująca Protest oceniając projekt wnioskodawcy nie naruszyła prawa, a w szczególności przepisów Uszczegółowienia RPO. W piśmie z dnia 21 lutego 2011 r. pełnomocnik skarżącego odnosząc się do odpowiedzi na skargę podniósł, że w rozstrzygnięciu nie podano jego podstawy, co prowadzi do naruszenia konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP) i samo w sobie winno być podstawą uwzględnienia skargi. Wskazano, że Zarząd Województwa uznał zarzut skargi, że podstawy takiej nie stanowi art. 13 ust. 10 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008, a innego uzasadnienie nie zawierało. Zdaniem skarżącego naruszono art. 30 b ust. 1 zd. II ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który nakłada na organ obowiązek przytoczenia w pisemnej informacji uzasadnienia negatywnego wyniku oceny, a uzasadnienie bez wskazanej podstawy prawnej nie może być uznane za prawidłowe. Za podstawę prawną negatywnej oceny projektu nie mogą być uznane wskazane w odpowiedzi na skargę przepisy § 5 ust. 3 i § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych. Pierwszy z tych przepisów definiuje pojęcie nowej inwestycji i skarżący wykazał, że kryteria nowej inwestycji projekt będzie spełniał, a załączone do wniosku o dofinansowanie I –go projektu pozwolenie na budowę nie może być traktowane jako jedyny miarodajny dokument do oceny czy następuje rozbudowa przedsiębiorstwa. Negatywnie oceniony projekt obejmuje odrębne od I-go projektu działania inwestycyjne i budowę III kondygnacji budynku oraz dobudowę dodatkowych powierzchni I i II kondygnacji z czego ma być dofinansowana inna powierzchnia. Zdaniem skarżącego nie ma przeszkód prawnych by pomieszczenia objęte projektem zamiennym były przedmiotem odrębnego odbioru, a zatem zakres II-go projektu jest dostatecznie zindywidualizowany i nie zachodzi tożsamość projektu i zagrożenie podwójnego dofinansowania. Drugi z przepisów powołanego Rozporządzenia (§ 12 ust. 1) stanowi, że prace związane z realizacją nowej inwestycji mogą się rozpocząć dopiero po złożeniu przez beneficjenta wniosku o dofinansowanie, a Zarząd Województwa stoi na stanowisku, że rozpoczęcie realizacji I inwestycji objętej wnioskiem z 2008 r., stanowi rozpoczęcie prac związanych z wnioskiem odrzuconym zaskarżonym rozstrzygnięciem. Na poparcie tego argumentu powoływał jednak właśnie nie mający w sprawie zastosowania ( tylko do tzw. dużych projektów inwestycyjnych) wskazany wyżej art. 13 ust. 10 Rozporządzenia Komisji ( WE) 800/2008. Wreszcie podniesiono, że Instytucja Zarządzająca nie odniosła się do wskazanej okoliczności, że ten sam wniosek o dofinansowanie był zgłoszony przez skarżącego o rok wcześniej (nr [...]) i został zaakceptowany na etapie oceny formalnej i zarejestrowany w Krajowym Systemie Informacyjnym, a wniosek z 2008 r. był już objęty dofinansowaniem. Wówczas roboty uznano za kwalifikowalne. Na rozprawie 1 marca 2011 r. pełnomocnik Instytucji Zarządzającej podkreślił, że na etapie oceny formalnej poprzedzającej odrzucenie protestu, wnioskodawca był wzywany o uzupełnienie wniosku przez złożenie kosztorysu budowy 3 kondygnacyjnego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z przepisem art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- dalej ustawa p.p.s.a), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. Nr 227, poz. 1658 z późn. zm.) właśnie z powołaniem na art. 3 § 3 p.p.s.a., przepisem art. 30 c ust. w zw. z ust. 3 pkt 1 poddała kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych kontrolę pod względem zgodności z prawem przeprowadzonej w systemie realizacji programu operacyjnego oceny zgłoszonego projektu zawierającego wniosek o dofinansowanie. Regulacje zawarte w przepisach art. 30 b ust. 4, 30 c ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1-3, ust. 4 i 5, art. 30 d i 30 e powołanej ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - dalej ustawa - dowodzą, iż ma ona charakter ustawy szczególnej w rozumieniu art. 3 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 37 ustawy stanowi, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego. Zarazem przepis art. 30g ustawy podkreśla, że informacje dokonywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej. Z kolei przepis art. 30e ustawy stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy. Wyłączony z odpowiedniego stosowania art. 150 ustawy ppsa przewidywał rodzaje rozstrzygnięć jakie może podjąć sąd administracyjny uwzględniając skargę na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, w postaci uchylenia lub stwierdzenia bezskuteczności aktu lub czynności. Wyłączenie to jest oczywiste w świetle art. 30c ust. 3 pkt 1-3 ustawy, który określa rodzaje rozstrzygnięć jakie może podjąć sąd w następstwie rozpatrzenia skargi na rozstrzygnięcie zawarte w informacji o wyniku procedury odwoławczej. Podkreślić należy, iż przepis art. 30e nie wyłącza z odpowiedniego stosowania (oczywiście w zakresie nieuregulowanym w ustawie) przepisu art. 145 ustawy ppsa. Przepis ten, poza wskazaniem rozstrzygnięć jakie podjąć mógł sąd uwzględniając skargę na decyzję (lub postanowienie), określał przede wszystkim kryteria oceny naruszenia prawa. W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 1 podstawę uwzględnienia skargi stanowiło stwierdzenie: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c) inne (poza przewidzianym pkt b) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na wyłączenie procedury naboru wniosków i dofinansowania spod przepisów prawa administracyjnego, odpowiednie, w ramach skarg wnoszonych w trybie art. 30 c ust. 1 i 2 ustawy, zastosowanie ma - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy ppsa. Oznacza to, iż tylko naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowią podstawę do uwzględnienia skargi. Niewyłączone jest także stosowanie przepisu art. 134 § 1 ppsa, w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenie powyższych zasad sądowej kontroli oceny przeprowadzonej w systemie realizacji programu operacyjnego zgłoszonego projektu zawierającego wniosek o dofinansowanie na płaszczyźnie zgodności z prawem tej oceny, jest szczególnie uzasadnione w tej sprawie. Dostrzeżone bowiem – o czym niżej – naruszenia przepisów prawa materialnego, zdaniem Sądu nie miały wpływu na wynik sprawy w postaci odrzucenia a następnie nieuwzględnienia protestu. Z tych względów, dokonana kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia – informacji Zarządu Województwa małopolskiego z dnia 7 października 2010 r., prowadzi do wyrażonego na wstępie wniosku o bezzasadności skargi. Zgodnie z art. 87 ust. 1 i 92 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia wydane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Przepis art. 91 Konstytucji, określa zasady na jakich ratyfikowane umowy międzynarodowe, stają się częścią krajowego porządku prawnego. Nadto w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. W świetle przepisów art. 18 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590) uchwały Zarządu Województwa, jako organu wykonawczego województwa nie mają przymiotu prawa powszechnie obowiązującego. Należy mieć jednak na uwadze, że przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach polityki rozwoju w zakresie regionalnych programów operacyjnych, czynią zarząd województwa jako tzw. instytucję zarządzającą odpowiedzialną za przygotowanie i realizację programów operacyjnych (art. 5 pkt 2). Zgodnie z art. 20 ust 2 i 3 ustawy Zarząd Województwa przyjmuje w drodze uchwały projekt regionalnego programu operacyjnego, przed jego skierowaniem do przyjęcia przez Komisję Europejską, a po przyjęciu ogłasza go w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Do Zarządu Województwa jako instytucji zarządzającej należy w myśl art. 26 ustawy szereg czynności, a m.in.; przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz jego zmian, z uwzględnieniem wytycznych ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1 (art. 26 ust. 1 pkt 2), ogłoszenie w wojewódzkim dzienniku urzędowym, o adresie strony internetowej, na której instytucja zarządzająca zamieszcza treść szczegółowego opisu priorytetów regionalnego programu operacyjnego lub jego zmian (art. 26 ust. 3 pkt 2 lit. a), przygotowanie i przekazanie Komitetowi Monitorującemu do zatwierdzenia propozycji kryteriów wyboru projektów (art. 26 ust. 1 pkt 3) a wreszcie wybór w oparciu o kryteria, o jakich mowa w pkt 3 projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego. Przepis art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy przewiduje, że konkurs stanowi jedną z form naboru projektów do dofinansowania zgodnie z kryteriami zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący. Przepis art. 29 określa zakres informacji o konkursie, które obowiązana jest zamieścić instytucja realizująca zadania związane z realizacją programu operacyjnego. Przepis ten w ust. 2 przewiduje, że ogłoszenie o konkursie winno zawierać informacje obejmujące: 1. rodzaj projektów podlegających dofinansowaniu, 2. rodzaje podmiotów, które mogą ubiegać się o dofinansowanie, 3. kwotę środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów, 4.poziom dofinansowania projektów (procent wydatków objętych dofinansowaniem), 5. maksymalną kwotę dofinansowania projektu, 6. kryteria wyboru projektów, 7. termin rozstrzygnięcia konkursu, 8. wzór wniosku o dofinansowanie, 9. termin, miejsce i sposób składania wniosków o dofinansowanie projektu, 10.wzór umowy o dofinansowanie projektu, 11. informacje o środkach odwoławczych służących wnioskodawcy w ramach systemu realizacji programu operacyjnego. Z tych względów orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje, że instytucja zarządzająca jest ustawowo umocowana, w ramach nałożonego przepisem art. 26 ust. 2 ustawy obowiązku uwzględnienia zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz obowiązku zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, do wydawania aktów dotyczących oceny i wymogów dokumentacji konkursowej odnoszących się do kryteriów dokonywanej oceny wniosków, w postaci np. Regulaminu Konkursu, czy określenia kryteriów wyboru projektów. Takie akty, służące realizacji celu ustawowego - sprawnego i rzetelnego przeprowadzenia konkursu - uznaje się za zgodne z prawem i uzasadniające domaganie się od uczestników konkursu wypełnienia jego warunków (Por. np. wyrok NSA z 2009.11.20 II GSK 907/09 niepubl., czy z 4.08.2010, II GSK 790/10 - niepubl.). Nałożony wyżej wspomnianym przepisem art. 26 ust. 1 pkt 2 na instytucję zarządzającą obowiązek przygotowania szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz jego zmian, z uwzględnieniem wytycznych ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, o których mowa w art. 35 ust. 3 pkt 1 - a więc wytycznych w zakresie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego, stanowi podstawę właśnie do podjęcia przez zarząd województwa jako instytucję zarządzającą uchwał w przedmiocie tzw. "uszczegółowienia" regionalnych programów operacyjnych. W przedmiotowej sprawie wniosek złożono w ramach konkursu organizowanego dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów małych przedsiębiorstw ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 w ramach II Osi priorytetowej "Gospodarka Regionalnej Szansy", Działanie 2.1 "rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw" Schemat A "Bezpośrednie wsparcie inwestycji w MŚP". Cel konkursu i jego zakres, zasady jego organizacji, warunki uczestnictwa, kryteria i sposób wyboru projektów małych przedsiębiorstw, termin graniczny rozstrzygnięcia konkursu oraz procedurę odwoławczą dla konkursu Nr [...] określa Regulamin Konkursu stanowiący załącznik Nr 1 do uchwały Nr [...] Zarządu Województwa z dnia 23 marca 2010 r. w przedmiocie przyjęcia tego regulaminu – zwany dalej Regulaminem. Natomiast "Uszczegółowienie" Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 (dalej URPO) m.in. dla działań w Ramach Osi Priorytetowej II, "Gospodarka Regionalnej Szansy", Działania 2.1 "Rozwój i podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw", Schemat A "Bezpośrednie wsparcie inwestycji w MŚP" nastąpiło w Uchwale Zarządu Województwa z dnia 27 listopada 2007 r. Nr [...] z późn. zm. Załącznik Nr 1 do Uszczegółowienia RPO stanowią kryteria wyboru projektów m.in. dla Osi Priorytetowej II, Działania 2.1 Schemat A. Te same kryteria powołuje przedmiotowy Regulamin Konkursu ( § 19). Według zawartego w URPO ( str. 44 – pkt 12) opisu priorytetów działania 2.1 w ramach Osi Priorytetowej 2, jego celem głównym jest stworzenie silnego i konkurencyjnego sektora MŚP, poprzez bezpośrednią pomoc finansową oraz zapewnienie alternatywnych pozabankowych źródeł finansowania działalności przedsiębiorstw. Wskazany w punkcie 14 (str. 47) URPO dla Działania 2.1 w ramach przykładowych rodzajów projektów Schemat A "Bezpośrednie wsparcie w inwestycji w MŚP", obejmuje projekty inwestycyjne poprawiające konkurencyjność przedsiębiorstwa, związane z unowocześnieniem sposobu działania jak i oferty poprzez: - rozbudowę i zakup przedsiębiorstwa, - działania mające na celu dokonywanie zasadniczych zmian produkcji bądź procesu produkcyjnego, - zmianę stosowanych rozwiązań produkcyjnych, technologicznych, organizacyjnych na sprzyjające poprawie środowiska naturalnego oraz BHP, - unowocześnienie wyposażenia niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, - zmianę wyrobu i usługi, w tym także zmianę w sposobie świadczenia usług, - modernizację środków produkcji. Schematem A objęte są zatem rodzaje działań, które służą – w ramach projektów objętych tym Schematem – osiągnięciu celu głównego. Podkreślić też należy, iż działaniem, (celem) inwestycyjnym, za pomocą którego wnioskodawca zamierza poprawić konkurencyjność przedsiębiorstwa może być m.in. rozbudowa przedsiębiorstwa, a nie budowa sama w sobie. Inwestycyjny proces budowlany związany z budową nowego czy rozbudową budynku musi być postrzegany na płaszczyźnie rozbudowy przedsiębiorstwa, jako element takiego zamierzenia. W myśl URPO funduszem finansującym Działania 2.1 w ramach Osi Priorytetowej 2 jest Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (pkt 3), a maksymalny udział środków UE w wydatkach kwalifikowanych na poziomie projektu dla Schematu A wynosi 40 % dla projektów inwestycyjnych mikro i małych przedsiębiorstw ( pkt 24). Regulamin Konkursu w § 13 wskazał w pkt 1 lit. a, b i c akty prawne – Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego regulujące korzystanie z pomocy publicznej, do których muszą stosować się wnioskodawcy posiadający status małych przedsiębiorstw. Zarazem regulamin w § 13 pkt 4 przewidział, że w ramach konkursu wnioskodawca zobowiązany jest zadeklarować, którą formę pomocy wybiera ( de minimis w ramach regionalnych programów operacyjnych czy regionalną pomoc inwestycyjną w ramach takich programów). Dopuszczono łącznie różnych rodzajów pomocy, przy zachowaniu charakteryzujących je zasad kwalifikowalności. Wydatki kwalifikowane i niekwalifikowane w ramach poszczególnych form pomocy zostały określone § 17 Regulaminu względnie w aktach wskazanych tym przepisem. W projekcie wnioskodawcy zatytułowanym jako "rozwój i wzrost konkurencyjności firmy A poprzez rozbudowę, wzmocnienie i dywersyfikację produkcji (wprowadzenie nowych produktów)" przewidziano rodzaje działań inwestycyjnych służących realizacji tego celu, określone w punkcie D.8.2, wniosku aplikacyjnego. Jako pierwsze wskazano roboty budowlane związane z realizacją "nowej inwestycji" o powierzchni 369 m² określając powierzchnią wydatki kwalifikowane i niekwalifikowane. W dalszych punktach (1-7) wskazano nabycie środków trwałych i wartości materialnych. Zarazem w punktach E4 i E6 wniosku wskazano formę pomocy de minimis w zakresie wydatków na roboty budowlane, a wszelkie inne wydatki inwestycyjne miały korzystać z pomocy publicznej w formie Regionalnej Pomocy Inwestycyjnej. W świetle wniosku aplikacyjnego dla oceny zasad według których ustala się przymiot tzw. kwalifikowalności wydatków, związanych z objętą projektem inwestycją budowlaną, zastosowanie miało przewidziane § 13 pkt 1 lit a Regulaminu obowiązujące wówczas (do 20.12.2010 r.) Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 października 2007 r. w sprawie udzielenia pomocy de minimis w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. Nr 185, poz. 1317). Rozporządzenie to w § 6 do wydatków kwalifikowanych zalicza wszystkie wydatki związane z realizacją projektu spełniające kryteria kwalifikowalności wydatków, określone w art. 5 ust. 6 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przepis art. 5 ust. 6 powołanej ustawy definiuje kwalifikowalność wydatków – jako spełnienie przez wydatki poniesione w ramach programów operacyjnych następujących kryteriów; a) spójność z postanowieniami przyjętego programu operacyjnego; b) określonych szczegółowo przez instytucję zarządzającą zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6; c) dodatkowych, przewidzianych dla danego źródła finansowania, w przypadku programów finansowanych ze źródeł zagranicznych; Powołane wyżej Rozporządzenie z 2.10.2007 r., wydane zostało na podstawie delegacji zawartej w art. 21 ust. 3 ustawy i określa m.in. warunki udzielania pomocy de minimis stanowiąc w § 8, iż beneficjent może otrzymać pomoc, jeżeli zostaną spełnione kryteria odnoszące się do: 1) celu i przedmiotu realizacji projektu, o których mowa w § 5, 2) wydatków kwalifikowanych , o których mowa w § 6, 3) intensywności pomocy, o której mowa w § 7, 4) maksymalnych wartości pomocy, o których mowa w § 9. Z tych względów rozważany w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wątek charakteru inwestycji jako "nowej" w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów inwestycyjnych ( Dz. U. Nr 193, poz. 1399 z późn. zm.) nie miał żadnej doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia, a w szczególności dla definiowania wydatków kwalifikowanych dla inwestycji, na którą pomoc nie będzie pochodziła z form regionalnej pomocy inwestycyjnej. Nie sposób jednak nie dostrzec, iż to właśnie skarżący w proteście podnosił, iż projekt "spełnia definicję nowej inwestycji", na którą wydatki mają być finansowane w ramach pomocy de minimis. Rację ma także zarzut skargi – uznany w odpowiedzi na skargę, - że powołany w zaskarżonym rozstrzygnięciu przepis art. 13 ust. 10 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) – Dz.U. UE. L. 08.214.3 nie miał w sprawie zastosowania. Przepis ten dotyczy tzw. "dużych projektów inwestycyjnych, ale przede wszystkim znajduje się w Rozdziale II, Sekcja 1 dotyczącym regionalnej pomocy inwestycyjnej i pomocy na zatrudnienie. Jednakże zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada w okolicznościach sprawy prawu. Trafnie Instytucja Zarządzająca podnosi w odpowiedzi na skargę, że podstawę odrzucenia projektu na II etapie oceny formalnej, stanowiło nie ustalenie – jak to zarzuca skarga,- że projekt objęty wnioskiem o dofinansowanie [...] jest tożsamy z projektem objętym wcześniejszym wnioskiem nr [...], który otrzymał dofinansowanie, lecz ustalenie, że nie zostało spełnione kryterium kwalifikowalności kosztów, a w istocie kwalifikowalności projektu. Powołany już wyżej § 13 Regulaminu Konkursu przewiduje, że niespełnienie kryteriów narzuconych regułami pomocy publicznej, skutkować będzie odmową przyjęcia projektu do dofinansowania lub odmową uznania wydatków za kwalifikowane. W myśl § 19 pkt 5 lit. c Regulaminu jednym z kryteriów oceny formalnej w ramach Działania 2.1 Schemat A jest kryterium tzw. kwalifikowalności projektu, a pkt 19 przewiduje, że w wyniku drugiej oceny formalnej wniosek jest przekazywany do oceny merytorycznej lub jest odrzucany. Powołany § 19 regulaminu w punkcie 35 lit. a do f określa przyczyny, z powodu których projekt podlega odrzuceniu. Do podstaw odrzucenia projektu na etapie oceny formalnej zaliczono; a) nie spełnienie wymogów formalnych z zastrzeżeniem § 18 ( określa wyjątki związane z drobnymi błędami i uchybieniami), b) niezłożenie w określonym terminie uzupełnienia ( na żądanie IOK), wniosku o dofinansowanie lub załączonej dokumentacji, jak również dodatkowych wyjaśnień, c) stwierdzenie błędów pomimo uzupełnienia wniosku o dofinansowanie lub załączonej dokumentacji bez przedstawienia dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie. Zawierający kryteria wyboru projektów (zatwierdzone przez Komitet Monitorujący – art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy) Załącznik Nr 1 do Uszczegółowienia RPO dla działania 2.1 Schemat A w ramach Osi priorytetowej 2 przewiduje (str. 214-215) na etapie oceny formalnej projektu 8 kryteriów. Wszystkie kryteria na etapie oceny formalnej zgodnie z URPO ( str. 20) mają charakter logiczny ( tak/ nie), przy czym każda odpowiedź "nie" eliminuje projekt z dalszej procedury. Wskazane Regulaminem Konkursu podstawy odrzucenia projektu realizują zasady przyjęte w Uszczegółowieniu RPO. Wśród kryteriów oceny formalnej nie występuje kryterium określone jako "kwalifikowalność kosztów". Natomiast jako kryterium Nr 3 wymienione jest kryterium kwalifikowalności projektu, którego podstawę stanowią dane zawarte we wniosku aplikacyjnym. Stosownie do Komentarza ( uzasadnienia) przewidzianego dla tego kryterium, w jego ramach poddawana jest weryfikacji kwalifikowalność projektu w szczególności pod kątem zgodności z zasadami kwalifikowania wydatków, udzielania pomocy publicznej, linii demarkacyjnej m.in. poprzez odpowiedź na następujące pytania: 1. czy rodzaj / typ projektu jest zgodny z typami przewidzianymi w Uszczegółowieniu RPO dla danego schematu ( w przypadku innego rodzaju projektu czy jest zgodny z celami działania?), 2. czy projekt spełnia warunki linii demarkacyjnej ?, 3. czy okres realizacji projektu jest zgodny z wymogami Regulaminu Konkursu?, 4. czy projekt jest realizowany na terenie województwa małopolskiego ( w przypadku środków trwałych służących do świadczenia usług poza granicami województwa małopolskiego – czy siedziba jest w tym województwie?), 5. czy całkowita wartość projektu jest zgodna z zapisami uszczegółowienia RPO (poz. 28) dla danego schematu? 6. czy wydatki kwalifikowane określone w projekcie wpisują się w listę wydatków kwalifikowanych dla danego schematu ( zgodnie z podręcznikiem kwalifikowania wydatków) oraz czy spełniają wszystkie zasady związane z limitami na poszczególne kategorie?, 7. czy projekt spełnia zasady wynikające z przepisów o pomocy publicznej?, 8. czy projekt nie był sfinansowany wcześniej w ramach innego programu (funduszu). Taka regulacja w zakresie kryterium "kwalifikowalności projektu" oznacza, iż w istocie spełnienie tego kryterium wymaga spełnienia łącznie wszystkich 8 subkryteriów w sposób umożliwiający pozytywną odpowiedź na 7 pierwszych pytań i negatywną na pytanie 8-me. Wgląd w przedstawione przez Instytucję Zarządzającą przy piśmie z dnia 24.02.2011 karty I i ponownej oceny formalnej wniosku strony skarżącej o dofinansowanie dowodzi, że w istocie podstawę odrzucenia projektu stanowiło niespełnienie przez wniosek kryterium 3 – kwalifikowalność projektu, w zakresie negatywnej odpowiedzi na pytanie 6 (poz. 3.8) i pozytywnej na pytanie 8 (poz. 3.10 karty ponownej oceny formalnej z dnia 9.08.2010). Z karty I oceny formalnej ( z 15.07.2010 r.) oraz z przedłożonego przy skardze m.in. wezwania z dnia 23 lipca 2010 r. wynika, że strona skarżąca w trybie § 19 pkt 6 Regulaminu konkursu wezwana była – pod rygorem odrzucenia projektu- do złożenia wyjaśnień, dokonania uzupełnienia lub poprawy dokumentacji w zakresie braków opisanych w punktach 1-13 wezwania. Punktem 1 tego wezwania objęto braki wniosku w zakresie dofinansowania tej części projektu, która obejmuje dofinansowanie budowy powierzchni 369 m² jako związanej z dywersyfikacją produkcji przez produkcję galanterii skórzanej. Wskazano, że wniosek ( C.8.BP) opisuje przyjętą metodologię rozliczania w ramach budowy tego samego budynku projektu przyjętego do realizacji w 2009 r. ( dofinansowania budowy powierzchni o pow. 640 m² dla produkcji torebek) oraz objętej przedmiotowym wnioskiem powierzchni 369 m² dla produkcji galanterii skórzanej, przez rozliczenie proporcjonalne kosztów robót. Podkreślono w wezwaniu, że dokumentacja nie zawiera wyciągu z projektu budowlanego, ani nawet kosztorysu i przedstawione w załączniku Nr 4 zestawienie nie identyfikuje prac, a kosztorys stanowiący załącznik do umowy zawartej w 2009 r. jest niespójny z nowym projektem budowlanym. Wskazywano, że nie ma możliwości rozliczenia budowy tego samego budynku w ramach dwóch projektów. Niesporne było w sprawie, że właśnie w zakresie punktu 1-go wezwania skarżący nie dokonał zmiany wniosku uznając, iż roboty będą odbierane częściowo dla każdego z projektów, a w pozostałym zakresie uzupełniono wniosek. Na tle wniosku i przedłożonej dokumentacji za uzasadnione należy uznać stanowisko, iż wniosek nie spełnił kryterium 3 oceny formalnej w postaci kryterium kwalifikowalności projektu mimo uprzedniego wezwania o uzupełnienie braków pod rygorem odrzucenia wniosku na etapie oceny formalnej. Jednakże – zdaniem Sądu- w istocie niespełnienie tego kryterium polega na tym, że wniosek i przedłożona dokumentacja nie pozwala na określenie, które z wydatków pozostają w wyłącznym związku z realizacją projektu w zakresie inwestycji budowlanej związanej z realizacją dywersyfikacji produkcji, przez budowę pomieszczeń na potrzeby produkcji galanterii skórzanej. Rację ma bowiem Instytucja Zarządzająca, że przedłożona dokumentacja nie pozwala na wyliczenie wydatków kwalifikowanych związanych tylko z realizacją tego projektu. Nie podziela natomiast Sąd stanowiska Instytucji Zarządzającej zawartego w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że zarówno projekt przyjęty do realizacji na podstawie wniosku z 2008 r., jak i objęty przedmiotowym wnioskiem stanowią jedno niepodzielne zadanie a w konsekwencji jeden niepodzielny projekt. Jak wyżej wskazano przedmiotem wniosku jest rozbudowa przedsiębiorstwa, a prace inwestycyjne są tylko środkiem do osiągnięcia celu projektu. Nie jest więc wyłączona rozbudowa przedsiębiorstwa przez nadbudowę budynku stanowiącego składnik tego przedsiębiorstwa. Jednakże sama ewentualna możliwość na tle przepisów prawa budowlanego dokonywania odbioru robót budowlanych etapami, ani nie dowodzi dopuszczenia odebranej części inwestycji do użytkowania na określony rodzaj produkcji, ani tym b. nie przesądza o możliwości wyszczególnienia tych wydatków kwalifikowanych, które pozostają w wyłącznym związku z realizacją obecnego projektu a nie są już pokryte w ramach dofinansowania projektu z 2008 r. przyjętego do realizacji w 2009 r. Trzeba mieć na uwadze, że istota projektu zamiennego nie polega na tym, że ma być nadbudowane tylko III piętro wyłącznie przeznaczone do realizacji projektu. Projekt zamienny przewiduje dobudowę na poziomie I i II kondygnacji, a nadto zmiany funkcji pomieszczeń na III kondygnacji. Według dokumentacji przedłożonej przez stronę skarżącą Projekt budowlany sporządzony w marcu 2009 r., a więc jeszcze przed zawarciem umowy o realizację projektu na podstawie wniosku z 2008 r. już dotyczył budynku III kondygnacyjnego ( pkt 3.1 opisu technicznego) dla zakładanej funkcji produkcji i dystrybucji [...] ( pkt 4.3). Datowana na czerwiec 2010 r. dokumentacja pochodząca z innej pracowni architektonicznej dotyczy zamiennego projektu budowlanego, który przewiduje powiększenie I kondygnacji o tzw. przyziemie z przeznaczeniem na tzw. pomieszczenie ekspozycyjne wraz z antresolą, powiększenie II kondygnacji o powierzchnię nad pomieszczeniem ekspozycyjnym i częściową zmianę funkcji poddasza ( III kondygnacji) przez wprowadzenie także pomieszczeń związanych z produkcją. Projekt ten nie rozlicza powierzchni 369 m² przeznaczonej na rozszerzenie rodzaju produkcji w ramach poszczególnych kondygnacji. Tzw. program funkcjonalno- użytkowy rozlicza powierzchnię 1000 m² dla budynku jedno lub dwukondygnacyjnego ( założenie projektu z 2008 r.). Z zamieszczonego w przedstawionej przez stronę skarżącą dokumentacji niepodpisanego dokumentu p.n. " Planowany rozkład i podział pomieszczeń dla celów projektów : rozwój i wzrost konkurencyjności firmy A poprzez rozbudowę, wzmocnienie i dywersyfikację produkcji ( wprowadzenie nowych produktów)" wynika rozliczenie powierzchni ok. 369 m², bez oznaczeń dających zidentyfikować pomieszczenia na planie projektu zamiennego. Nadto w punkcie B objęta jest powierzchnia pomieszczeń na potrzeby uszlachetnienia powierzchni skór "dla całej produkcji", rozkroju skór "dla całej produkcji", a także pomieszczenia projektowo konstrukcyjne. Zestawienie powierzchni użytkowych według projektu zamiennego z 2010 r., na parterze (I kondygnacja) sytuuje m.in. magazyn środków produkcyjnych ( pom. Nr 11), na II kondygnacji m.in. ścieniarnię, brakarnię i pakowalnię ( pom. 1.12-1.14), pracownię projektowo-graficzną ( 1.10) a na III pomieszczenia do foliowania, rozkroju i drugą krojownię ( pom. 2.15-2.17). W świetle tych dokumentów nie da się ustalić, na których kondygnacjach ulokowane być mają pomieszczenia związane wyłącznie z przedmiotowym projektem, a w związku z tym nie da się ustalić, które koszty rozbudowy budynku o te pomieszczenia mają charakter kosztów kwalifikowanych, nie objętych poprzednim projektem przyjętym do realizacji. Te okoliczności powodują, iż mimo dostrzeżonych wyżej uchybień, nie dopatrzył się Sąd w zaskarżonym rozstrzygnięciu naruszenia ustawowej zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie programów ( str. 26 ust. 12 ustawy) i to w stopniu, który mógłby rzutować na wynik sprawy jakim było odrzucenie projektu i nieuwzględnienie protestu zaskarżonym rozstrzygnięciem zwłaszcza, że skarżącemu zagwarantowano skorzystanie z możliwości jednokrotnego uzupełnienia barków wniosku. W świetle zaakceptowanych przez Komitet Monitorujący zawartych w Uszczegółowieniu RPO ( str. 20) zasad, celem oceny formalnej wniosku jest badanie spełnienia przez wniosek różnych przewidzianych Uszczegółowieniem aspektów kwalifikowalności projektu, z punktu widzenia możliwości poddania wniosku ocenie merytorycznej. Zawarte we wniosku braki nie zostały przez skarżącego usunięte, w związku z czym nie poddawał by się on ocenie technicznej – w zakresie weryfikacji deklarowanej wysokości wydatków jako kwalifikowanych a przede wszystkim już na etapie oceny formalnej nie wykazano, że wydatki związane z częścią budowlaną projektu, wpisują się w listę wydatków kwalifikowanych, nie sfinansowanych w ramach innego projektu z 2008 r. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie uwzględnia okoliczności, że kolejny projekt zgłoszony w 2009 r. był identyczny z projektem przedmiotowym, różnił się tylko tym, iż przewidywał produkcję butów, a odrzucony został dopiero na etapie oceny merytorycznej, co dowodzi, że projekt przedmiotowy winien przejść etap oceny formalnej. W ramach dokumentacji przy skardze przedłożono jedynie pismo z 4.08.2009 r. zawiadamiające o odrzuceniu wniosku, a więc twierdzenia o identyczności dokumentacji aplikacyjnej są gołosłowne. Przedmiotem niniejszej sprawy jest zaś odrzucenie wniosku złożonego w 2010 r. Mimo zatem błędnego przyjęcia w zaskarżonym rozstrzygnięciu, iż projekt nie spełnia kryterium "kwalifikowalności kosztów", podczas gdy na etapie oceny formalnej przedmiotem oceny było kryterium kwalifikowalności projektu, które obejmuje m.in. badanie zgodności projektowych wydatków z listą wydatków kwalifikowanych w ramach schematu i nie sfinansowanych wcześniej, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, gdyż nie narusza przejrzystych zasad oceny projektu. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( dz. U. nr 227, poz. 1658).