III SA/Kr 825/15

Kraków, dnia 23 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r., znak: [...], w sprawie ze skargi małoletnich D. Z., O. Z., E. Z., działających przez przedstawiciela ustawowego S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r., znak: [...]. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r., znak: [...], którą orzeczono o: 1) uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r., znak: [...], przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego na D. Z., O. Z., E. Z. w kwocie po 500 zł za okres od 1 października 2014 r. do 30 września 2015 r., 2) odmowie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego na D. Z., O. Z., E. Z. w kwocie po 500 zł za okres od 1 października 2014 r. do 30 września 2015 r., 3) przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego na D. Z. w kwocie 450 zł za okres od 1 października 2014 r. do 30 września 2015 r. oraz na O. Z. i E. Z. w kwocie po 400 zł za okres od 1 października 2014 r. do 30 września 2015 r., 4) nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze na powyższą decyzję, skarżący działający przez przedstawiciela ustawowego, zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w zakresie zaskarżenia, tj. w zakresie pkt 1, 2 i 3 sentencji, nie uzasadniając swego żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Podkreślenia wymaga, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, Sąd nie rozstrzyga skargi merytorycznie i nie ocenia zgodności zaskarżonego aktu z prawem, ani też stopnia prawdopodobieństwa jego uchylenia w wyniku przyszłego rozpoznania sprawy, a jedynie bada czy zachodzą wskazane przez ustawodawcę przesłanki pozytywne uwzględnienia wniosku. W pierwszej kolejności wskazać należy, że art. 61 § 3 P.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W ocenie Sądu, pojęcie sprawy administracyjnej ujmowane jest w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi szeroko, a ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym. Jej tożsamość wyznaczają zatem elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W okolicznościach niniejszej sprawy oznacza to, że za dopuszczalny należało uznać wniosek o wstrzymanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r., znak: [...], która stanowiła rozstrzygnięcie organu I instancji w administracyjnym toku sprawy. Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji w zakresie, w jakim uchyla ona poprzednie orzeczenie organu I instancji co do przyznania świadczeń alimentacyjnych na rzecz uprawnionych skarżących oraz przyznaje te świadczenia w zmienionej wysokości, zasadnicze znaczenia ma ocena, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem tej decyzji, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi na decyzję SKO, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta, może dojść do jej ewentualnego wzruszenia. Na wnioskodawcy spoczywa przy tym obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu administracyjnego popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest uzasadnione, a twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż brak jest uzasadnienia dla wstrzymania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r., znak: [...]. Skarżący nie uprawdopodobnili, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, i nie podali przy tym żadnych okoliczności ich wniosek uzasadniających. W takiej sytuacji Sąd pozbawiony został możliwości oceny zasadności tego wniosku, polegającej na zbadaniu, czy wykonanie decyzji organu I instancji może rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżących. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienia NSA: z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1273/12, z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 497/12, z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 106/12, z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12). W sytuacji, gdy skarżący nie wskazują we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadniają, nie jest obowiązkiem sądu poszukiwanie tych okoliczności. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.