III SA/Kr 827/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2015 r. sprawy ze skargi K. J. na niewykonanie przez Komendanta Powiatowego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 11 czerwca 2015 r. K. J. wniósł, na podstawie art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08, domagając się wymierzenia temu organowi grzywny. Równocześnie skarżący wniósł o wydanie orzeczenia sądowego w trybie art. 154 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśnić trzeba, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 uchylił zaskarżoną przez K. J. decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 7 maja 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 3 marca 2008 r. o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 6 września 2005 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 30 kwietnia 2005r. własnej decyzji nr [...] z dnia 2 listopada 1999 r. o przyznaniu K. J. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Sąd uchylił również decyzję organu I instancji, a w pkt II wyroku określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie zarzucił organom administracyjnym naruszenie przepisów postępowania w zakresie bezprzedmiotowości decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie organu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Bezczynność zaś organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Innymi słowy, z bezczynnością organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności mamy do czynienia w sytuacji, gdy będący adresatem rozstrzygnięcia sądowego właściwy w sprawie organ administracji publicznej nie wykonuje orzeczenia sądowego, które to orzeczenie dotyczyło aktu administracyjnego tegoż organu. Należy jednak zauważyć, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona na Komendanta Powiatowego Policji, którego nie dotyczył wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. Wyrok ten uchylał decyzje Komendanta Głównego Policji oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji, dotyczył bowiem wydanej w trybie odwoławczym decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz decyzji organu pierwszej instancji, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 3 marca 2008 r. nr [...]. Nie jest zatem możliwe skuteczne zarzucenie Komendantowi Powiatowemu Policji niewykonania orzeczenia sądowego zapadłego w sprawie, skoro to orzeczenie nie dotyczyło wydanych przez niego rozstrzygnięć. Wyrok odnosił się do Komendanta Głównego Policji i Komendanta Wojewódzkiego Policji. Organem I instancji, zobowiązanym do wykonania powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08, był zatem Komendant Wojewódzki Policji, który był "właściwym organem" w rozumieniu art. 154 ppsa. Należy zwrócić uwagę, że postanowieniami z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 106/10, z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1033/10 oraz z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 43/15 WSA w Krakowie już odrzucał skargi K. J. na Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niewykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Okoliczność ta nie powoduje jednak, że rozpatrywana obecnie skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa, który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nią objęta pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (tzw. stan powagi rzeczy osądzonej). Powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Stwierdzić trzeba, iż powaga rzeczy osądzonej jest cechą przypisaną tylko tym orzeczeniom sądu, które zawierają rozstrzygnięcia co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Powaga rzeczy osądzonej łączy się zatem z materialnoprawnymi skutkami rozstrzygnięcia (orzeczenia) Sądu co do istoty sprawy. Jeżeli więc Sąd nie wydał orzeczenia co do istoty sprawy, a takiego w niniejszej sprawie nie wydano, to nie można mówić o powadze rzeczy osądzonej. Oznacza to, że postanowienie, którym została odrzucona skarga wniesiona przez stronę, nie rodziło skutku powagi rzeczy osądzonej, a zatem postanowienie o jej odrzuceniu nie stało na przeszkodzie ponownemu wniesieniu kolejnej skargi przez tę samą stronę w terminie do zaskarżenia. Okoliczność, że Sąd już orzekał prawomocnymi postanowieniami w przedmiocie odrzucenia skargi nie wyklucza możliwości wniesienia "nowej" skargi, bowiem odrzucenie skargi nie powoduje powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. akt II OZ 589/09 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyżej wskazane argumenty, WSA w Krakowie uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na niewykonanie wyroku sądu przez Komendanta Powiatowego Policji nie jest dopuszczalna, albowiem dotyczy niewykonania wyroku przez organ, którego nie dotyczył wyrok. Z tego powodu skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. W odniesieniu do treści pisma K. J. z 21 lipca 2015 r. wyjaśnić trzeba, że WSA w Krakowie był właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy, ponieważ skarżący zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji niewykonanie wyroku WSA w Warszawie. Stosownie bowiem do art.13 § 2 ppsa do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Nie ulega zaś wątpliwości, że Komendant Powiatowy Policji ma siedzibę na obszarze właściwości WSA w Krakowie.