III SA/Kr 833/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie wyroku z 29 września 2015 r. poprzez przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu w sprawie ze skargi R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić uzupełnienia wyroku z 29 września 2015 r. poprzez przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 września 2015 r. oddalił skargę R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wyrok został doręczony w dniu 19 października 2015 r. ustanowionemu w dniu 29 czerwca 2015 r. pełnomocnikowi z urzędu adwokatowi M. L. W dniu 21 października 2015 r. pełnomocnik wniósł o uzupełnienie ww. wyroku poprzez zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały w części ani w całości zapłacone. Pełnomocnik podniósł w treści wniosku, że dwukrotnie spotkał się ze skarżącym oraz zapoznał się z aktami. Nie sporządził dodatkowego pisma w sprawie, gdyż ocenił, że złożona przez R. O. skarga jest wystarczająca w swojej treści. Pełnomocnik nie złożył jak dotąd wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w całości ani w części, gdyż nie odbyła się w sprawie rozprawa z uwagi na wydanie wyroku w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku się nie doręcza stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na mocy art. 157 § 2 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku, co do kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie podlega rozstrzygnięciu, czy zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej mieści się w kategorii dodatkowego orzeczenia, które Sąd ma obowiązek z urzędu zamieścić w wyroku. Kwestia orzeczenia o całości skargi w sprawie nie budzi wątpliwości. Należy sięgnąć w tej mierze do przepisu art. 250 p.p.s.a stanowiącego w § 1, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie natomiast z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z zacytowanych przepisów wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów niepłaconej pomocy z urzędu zapada tylko i wyłącznie na wniosek. Sąd nie ma obowiązku działać w tej sprawie z urzędu, co w konsekwencji uzasadnia stwierdzenie, że nie ma obowiązku uzupełnić wyroku we wnioskowanym zakresie. Na marginesie sprawy wskazać należy, że pełnomocnik z urzędu nie jest ograniczony terminem złożenia wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Przepisy art. od 209 – 2010 p.p.s.a. dotyczą strony postępowania i jej kosztów (por. postanowienie NSA z 16.04.2009 r., sygn. akt II OSK 1333/08, Lex nr 555299 i z 23.04.2013 r. sygn. akt II FSK 2157/12, Lex nr 1310004). Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie przepisu art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a.