III SA/Kr 837/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie : NSA Krystyna Kutzner ( spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skarg A Spółka z .o .o w W. na postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 kwietnia 2010 r. , Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r. Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] z dnia 29 kwietnia 2010 r. Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] Nr: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania l uchyla zaskarżone postanowienia niżej wymienione oraz postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 stycznia 2010 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania : 1. Nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r. 2.Nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r. 3. Nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010r. 4. Nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r. 5. Nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r. 6. Nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r. 7. Nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r. 8. Nr [...] z dnia 27 kwietnia 2010 r. 9 Nr [...] z dnia 29 kwietnia 2010 r. 10.Nr [...] z dnia 29 kwietnia 2010 r. 11. Nr [...] z dnia 29 kwietnia 2010 r. 12. Nr [...] z dnia 29 kwietnia 2010 r. 13. Nr [...] z dnia 29 kwietnia 2010 r. 14 Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. II. uchyla zaskarżone postanowienia niżej wymienione : 1. Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. 2. Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. 3. Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. 4. Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. 5. Nr [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę 6.783 zł , słownie : sześć tysięcy siedemset osiemdziesiąt trzy złote tytułem zwrotu kosztów postępowania , IV. zarządza zwrot stronie skarżącej z kasy Sądu nadpłaconego wpisu w kwocie 1.900 zł, słownie : jeden tysiąc dziewięćset złotych . Naczelnik Urzędu Celnego, niżej wymienionymi decyzjami , obliczył skarżącej "A" , Spółka z o.o. w W., niezaksięgowaną kwotę należności wynikających z długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu z tytułu importu winogron świeżych stołowych , klasyfikowanych prawidłowo do kodu CN 0806 10 10 99 : 1. [...] z dnia 16 grudnia 2009r, 2. [...] z dnia 16 grudnia 2009r, 3. [...] z dnia 14 grudnia 2009r, 4. [...] z dnia 14 grudnia 2009r, 5. [...] z dnia 14 grudnia 2009r, 6. [...] z dnia 14 grudnia 2009r, 7. [...] z dnia 15 grudnia 2009r, 8. [...] z dnia 15 grudnia 2009r, 9. [...] z dnia 15 grudnia 2009r, 10.[...] z dnia 15 grudnia 2009r, 11. [...] z dnia 15 grudnia 2009r, 12. [...] z dnia 16 grudnia 2009r, 13. [...] z dnia 16 grudnia 2009r, 14. [...] z dnia 16 grudnia 2009r, 15. [...] z dnia 17 grudnia 2009r, 16. [...] z dnia 17 grudnia 2009r, 17. [...] z dnia 17 grudnia 2009r, 18. [...] z dnia 17 grudnia 2009r, 19. [...] z dnia 17 grudnia 2009r. Przedmiotowe decyzje zostały doręczone skarżącej w dniu 18 grudnia 2009r i okoliczność ta nie jest przedmiotem sporu . Od powyższych decyzji skarżąca wniosła odwołania , które zostały przesłane do Urzędu Celnego przesyłką poleconą , w jednej kopercie , na której znajdował się stempel pocztowy z datą " 05.01.2010 ". Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie : - art. 216, art.217, art.218, art.219, art.223 § 2 pkt.1, art.228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity :Dz. U. z 2005 r , Nr 8, poz. 60 ze zm.), - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., Nr 68, poz. 622 ze zm.) - postanowieniami z dnia 29 stycznia 2010r stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymienionych w pkt.1 - 14 . W uzasadnieniu przedmiotowych postanowień , Dyrektor Izby Celnej podniósł , że zaskarżone decyzje zostały doręczone w dniu 18.12.2009r i było w nich zawarte pouczenie o przysługującym skarżącej uprawnieniu do wniesienia odwołania w terminie 14 dni licząc od dnia otrzymania tych rozstrzygnięć. W związku z tym , że termin czternastodniowy do wniesienia odwołania upłynął w dniu 04.01.2010 roku , a odwołania wniesiono w dniu 05.01.2010 roku ( zgodnie z datą stempla pocztowego), organ odwoławczy stwierdził , iż zostały złożone jeden dzień po ustawowym terminie do ich wniesienia. Wnioskami z dnia 08 lutego 2010r skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wszystkich decyzji wymienionych w poz. 1 - 19 i podniosła , że termin upływał z dniem 04 stycznia 2010r i w tym też dniu odwołania zostały nadane w formie przesyłki rejestrowanej w Urzędzie Pocztowym A 14. Z przyczyn niezależnych od skarżącej , pracownik ww. urzędu pocztowego przyjął przesyłkę opłaconą znaczkami pocztowymi wraz z dowodem nadania , jednak nie wysłał jej w tym samym dniu tj. 04 stycznia 2010r. , gdyż stwierdził - po odejściu pełnomocnika - , iż opłata uiszczona za przedmiotową przesyłkę była za niska. Pracownik poczty , bez wiedzy i zgody pełnomocnika skarżącej , nadał przesyłce datę z dnia 05 stycznia 2010r. W ocenie skarżącej , obowiązkiem pracownika poczty było należyte zważenie przesyłki w chwili nadania przez pełnomocnika , w przypadku zaś stwierdzenia niedopłaty - żądanie uiszczenia różnicy , w przypadku zaś jej nie uiszczenia -odmowa przyjęcia przesyłki. Skarżąca podniosła, że w podobnym stanie faktycznym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2009r, sygn. akt II FSK 1631/2007 , który stwierdził , że " skoro ustawa Prawo pocztowe nie reguluje wprost momentu zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej polegającej na przyjęciu i doręczeniu przesyłki rejestrowanej , to zgodnie z art.21 ust.2 pkt.1 ustawy , momentem tym jest przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia doręczenia Dowód zaś potwierdzający jej nadanie może mieć tylko znaczenie dowodowe dokumentujące fakt zawarcia umowy, a nie jej moment". Wskazując na powyższe , skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w wyżej wymienionych sprawach . Do ww. wniosków skarżąca załączyła pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 16 lutego 2010r nr [...], w którym Poczta potwierdziła, iż w dniu 04 stycznia 2010r dostarczono do Urzędu Pocztowego A 14 przesyłkę listową wraz z wypełnionym drukiem nadania . " W trakcie opracowania, pracownik odpowiedzialny za przyjęcie listów poleconych stwierdził, iż opłata uiszczona przez Państwa (tj. skarżącą - przyp. własny) znaczkami pocztowymi za nadanie listu jest niedostateczna. Brak wniesienia opłaty w należnej wysokości uniemożliwił przyjęcie przesyłki do przewozu i doręczenia w dniu 04.01.2010r. Po uzupełnieniu opłaty przez osobę , która w dniu następnym zgłosiła się po odbiór dowodu nadania , przedmiotowa przesyłka została przyjęta z data 05.01.2010r..." Zdaniem Poczty , dowód przyjęcia opłaty za nadanie przesyłki w kwocie wynikającej z obowiązującego cennika usług pocztowych w obrocie krajowym stanowi potwierdzenie nadania przesyłki listowej poleconej, gdzie wskazano wysokość pobranej opłaty. W kolejnych pismach skarżąca podniosła, że ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009r, sygn.akt II FSK 1631/2007 powinien mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie i zarzuciła, że zachowanie pracowników Poczty Polskiej, którzy przyjęli przesyłkę bez zarzutu , a potem zorientowawszy się o swoim błędzie , przetrzymali przesyłkę do dnia następnego - było samowolne . Momentem zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej jest przyjęcie przesyłki , w tym bowiem momencie operator przejął odpowiedzialność za przekazana do nadania przesyłkę. Skarżąca przedłożyła kopie korespondencji prowadzonej w tej sprawie z Pocztą Polska , w tym złożonej reklamacji z dnia 11 marca 2010r. Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie : - art. 162, art. 163 § 1, § 2 oraz § 3 , art. 216, art.217, art.218, art.219, art. 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, - art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne , po rozpatrzeniu wniosków skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wszystkich ww. decyzji , postanowieniami z dnia 26 , 27 i 29 kwietnia 2010r odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego wymienionych w pozycjach 1 - 19 . W uzasadnieniach przedmiotowych postanowień Dyrektor Izby Celnej przytoczył treść art. 162 § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej , zgodnie z którym w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Przytroczony przepis ustanawia przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione kumulatywnie , a mianowicie : 1/ uchybienie terminu , 2/ wniesienie przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu , 3/ dochowanie terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu , 4/ uprawdopodobnienie przez zainteresowanego braku swojej winy w uchybieniu terminu, 5/ dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin . Dyrektor Izby Celnej stwierdził , że w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w pkt.1, 2 , 3 i 5 , natomiast nie została spełnione przesłanka określona w pkt.4 . W ocenie tego organu , fakt, że pracownik pełnomocnika skarżącej w dniu nadania przesyłki poleconej zawierającej odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego , nie czekał na przyjęcie korespondencji przez pracownika Poczty Polskiej i dopiero w dniu następnym, po zgłoszeniu się po odbiór dowodu nadania , uregulował opłatę w wymaganej wysokości , swoim zachowaniem umożliwił pracownikowi Poczty przyjęcie przesyłki do przewozu i doręczenia dopiero w dniu 05.01.2010 r. Organ celny podniósł , że zgodnie z art.2 ust.1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2003 r, Nr 130, poz.1188 ze zm.) usługę pocztową stanowi m.in. przyjmowanie, przemieszczanie i doręczanie przesyłek , zaś zawarcie umowy o świadczenie usługi pocztowej następuje w szczególności poprzez przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia. Operator ustala wysokość oraz sposób uiszczania opłaty za usługi pocztowe z uwzględnieniem zasad określonych w ustawie oraz w przepisach wydanych na jej podstawie. Zgodnie m.in. z § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 roku w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług (Dz.U z 2004 r, Nr 5, poz.34 ze zm.) operator pobiera z góry od nadawcy opłatę za m.in. przyjęcie, przemieszczenie i doręczenie przesyłki oraz potwierdzenie odbioru przesyłki rejestrowanej. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, brak wniesienia przez pełnomocnika skarżącej opłaty w należnej wysokości spowodował, iż pracownik poczty nie mógł przyjąć przesyłki do przewozu i doręczenia w dniu 04.01.2010 roku. , a w konsekwencji nie doszło do zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej polegającej na przyjęciu i doręczeniu przesyłki rejestrowanej w rozumieniu art. 21 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy - Prawo pocztowe Powyższe okoliczności , zdaniem organu celnego , przesądzają o tym, że nadanie przesyłki zawierającej odwołania od decyzji wymienionych na wstępie , nastąpiło faktycznie w dniu 05.01.2010 roku i ustalenia tego nie mogła zmieniać argumentacja skarżącej, iż przesyłka została dostarczona w dniu 04.01.2010r., natomiast przyjęcie przesyłki w dniu 05.01.2010 roku nastąpiło z winy pracownika urzędu pocztowego. Fakt pozostawienia przesyłki poleconej przez pełnomocnika (pracownika Kancelarii Adwokackiej), który nie czekał w tym dniu na jej przyjęcie i nadanie, w ocenie Dyrektora Izby Celnej , uniemożliwiło pracownikowi poczty opracowującemu przesyłkę, udzielenie informacji, iż wniesiona opłata nie jest prawidłowa. W tej sytuacji nie można dopatrywać się winy po stronie pracownika Poczty. Organ podkreślił, że pełnomocnik skarżącej nie dołożył należytej staranności, aby w dniu dostarczenia przesyłki do urzędu pocztowego tj. 04.01.2010 roku uzyskać potwierdzenie nadania przesyłki, które stanowiłoby w razie potrzeby dowód potwierdzający zachowanie procesowego terminu. Przywrócenie terminu w trybie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej uzależnione zostało od faktu uprawdopodobnienia, że uchybienie to nastąpiło bez winy strony , a zatem nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. W odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron należy przyjąć - zdaniem organu -szczególne standardy postępowania. W ocenie organu , pracownik Kancelarii dokonując nadania przesyłki nie wykazał się należytą starannością , przez co nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy . W odniesieniu do postanowień wydanych w sprawach wymienionych w pkt. 15 - 19 niniejszego uzasadnienia , Dyrektor Izby Celnej stwierdził , że odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania , " stwierdza równocześnie , że został uchybiony przez nią termin do wniesienia odwołania". W sprawach tych Dyrektor Izby Celnej nie wydał oddzielnych postanowień stwierdzających uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na ww. postanowienia odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w których skarżąca zarzuciła naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne wskazanie braku winy po stronie skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i wniosła o ich uchylenie w całości oraz o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a także o zasądzenie na rzecz strony postępowania kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca podniosła, że analiza przepisów pocztowych prowadzi do wniosku , iż pracownik poczty nie miał prawa przyjąć przedmiotowej przesyłki i dokonywać jej opracowywania w późniejszym czasie. Skarżąca podkreśliła , że czynność nadania przesyłki działa się za wiedzą i aprobatą pracowników poczty, którzy zasugerowali pozostawienie przesyłki (nie sprawdziwszy uprzednio wagi) i odbiór potwierdzenia w dniu następnym. Opłata została uiszczona w formie znaczków pocztowych w wysokości podstawowej za przesyłkę poleconą , natomiast problem z tą opłatą pojawił się podczas opracowywania przesyłki w dużo późniejszym terminie, gdy pracownik poczty zauważył, że w związku z innym ciężarem przesyłka powinna podlegać wyższej opłacie. Zdaniem skarżącej , nie można w tym przypadku uznać, że winę ponosi pełnomocnik (pracownik Kancelarii) , który nie czekał na obsługę, jeśli to sam pracownik poczty nakazał mu pozostawienie przesyłki, albowiem nie miał czasu jej na bieżąco opisać i przygotować do dalszego wysłania. Pracownik poczty, nie dysponując czasem na prawidłowe opisanie przesyłki powinien dołożyć minimum należytej staranności i dokonać zważenia przesyłki. Gdyby tak się stało, pracownik zostawiłby brakującą opłatę lub dokupiłby znaczek pocztowy. Pozostawienie przesyłki do wysłania za namową i aprobatą pracowników poczty , w ocenie skarżącej , należy uznać za przyjęcie przesyłki . Z dostarczeniem przesyłki mielibyśmy do czynienia w sytuacji, gdyby została ona pozostawiona na terenie urzędu pocztowego. Wskazując na powyższe skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej , zaniechanie oczekiwania przez pracownika Kancelarii na potwierdzenie nadania było przesłanką decydującą o tym, że pełnomocnik przyczynił się do uchybienia terminu. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skargach , organ celny podniósł , że pełnomocnik skarżącej miał pełną świadomość i wiedzę, iż dzień 04.01.2010r. był ostatnim dniem na wniesienia odwołań , a zatem terminowe wniesienie odwołań zależało tylko i wyłącznie od jego decyzji o pozostaniu przesyłki poleconej w dniu 04.01.2010 roku w urzędzie pocztowym do chwili opracowania nadawanej przesyłki przez pracownika Urzędu Pocztowego oraz uzyskania potwierdzenia jej nadania . Skarżąca nie wykazała istnienia jakichkolwiek przesłanek, które uniemożliwiłyby jej w dniu 04.01.2010r. oczekiwanie na prawidłowe nadanie przedmiotowej przesyłki poleconej zawierającej odwołania. Odnosząc się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w powołanym przez skarżącą wyroku z dnia 19 lutego 2009r, sygn. akt II FSK 1631/2007 , Dyrektor Izby Celnej stwierdził , że powyższy wyrok zapadł w innym stanie faktycznym i Sąd w tym wyroku nie odniósł się do kwestii braków formalnych wymaganych przy przyjęciu i nadaniu przesyłki . Organ celny zgodził się , że momentem zawarcia umowy oświadczenie usługi pocztowej polegającej na przyjęciu i dostarczeniu przesyłki rejestrowanej , zgodnie z art.21 ust.2 pkt.1 ww. ustawy -Prawo pocztowe , jest przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia , kwestionując tym samym § 3 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 09 stycznia 2004r. , który ustala moment zawarcia umowy o świadczenie usługi z chwilą wydania dowodu przyjęcia. Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej podniósł , że w tym samym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając treść art. 46 ust. 3 pkt 2 lit. a - e oraz art. 21 ust.2 pkt 1 - 3 uznał, iż w granicach upoważnienia Ministra Infrastruktury leży prawo do uregulowania w przepisach wykonawczych wymogów dotyczących przyjmowania i doręczania przesyłek rejestrowanych. W konsekwencji oznacza to, że pojęcie "przyjęcia" nie może być w tej sytuacji interpretowane i opierane wyłącznie na słownikowej definicji, co uczynił pełnomocnik w skardze, ale również mając na względzie regulację w tej kwestii zawartą zarówno w ustawie - Prawo Pocztowe, przepisach wykonawczych do niej , czy też w stosownych regulaminach wykonywania powszechnych usług pocztowych , które zostały przedstawione w uzasadnieniach zaskarżonych rozstrzygnięć. Dyrektor Izby Celnej stwierdził , iż w dniu 04.01.2010 r. , z uwagi na niedopełnienie przez pełnomocnika skarżącej warunków formalnych, nie miało miejsca przyjęcie i nadanie przesyłki, co zostało potwierdzone w pismach Urzędu Pocztowego z dnia 16.02.2010 roku , znak [...] oraz z dnia 24.03.2010 roku znak: [...], a w konsekwencji warunek uprawdopodobnienia braku winy przez pełnomocnika skarżącej nie został spełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia . Usunięcie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy jego wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Dz 2002 r Nr 153, poz.1270) . Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień pod kątem ich zgodności z prawem , Sąd bada , czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami , a następnie , czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz , czy przepisy te prawidłowo zinterpretował. Sąd dokonuje kontroli w zakresie wyżej wskazanym - co do zasady - w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przed organami administracji publicznej . W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny nie jest sporny . Decyzje Naczelnika Urzędu Celnego, wymienione na wstępie , zostały doręczone skarżącej w dniu 18 grudnia 2009r i strony zgodne są co do tego , że termin do złożenia odwołania od tych decyzji upływał z dniem 04 stycznia 2010r. Okolicznością bezsporną jest również , że w dniu 04 stycznia 2010r pełnomocnik (pracownik Kancelarii Adwokackiej) "pozostawił" przesyłkę polecona rejestrowaną zawierającą przedmiotowe odwołania w Urzędzie Pocztowym A 14 wraz z wypełnionym dowodem nadania oraz , że przesyłka ta była opłacona znaczkami pocztowymi. Przedmiotowa przesyłka została " przyjęta" przez pracownika Poczty w tym samym dniu. Potwierdzenie nadania przesyłki zostało wystawione z datą 05 stycznia 2010r, bo w tym dniu pełnomocnik uzupełnił brakującą opłatę pocztową , co również nie jest w sprawie sporne. Istota sporu dotyczy natomiast oceny prawnej powyższego stanu faktycznego : zdaniem skarżącej owo "pozostawienie" przesyłki i " przyjęcie" jej przez pracownika poczty było decydujące dla ustalenia daty zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej i datą tą był dzień 04 stycznia 2010r , natomiast w ocenie organu - brak wniesienia przez pełnomocnika skarżącej opłaty w należytej wysokości spowodował, iż pracownik poczty nie mógł przyjąć przesyłki do przewozu i doręczenia w dniu 04 stycznia 2010r i było to możliwe dopiero w dniu 05 stycznia 2010r. Rozstrzygając niniejszy spór, w pierwszej kolejności należy podnieść , że zgodnie z art.12 § 6 pkt.2 Ordynacji podatkowej , termin uważa się za zachowany , jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Ustawa - Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "nadania pisma w polskiej placówce operatora publicznego", dlatego zasadne jest stosowanie przepisów ww. ustawy - Prawo pocztowe , która w art. 3 pkt.12 definiuje pojęcie operatora publicznego , a w pkt.8 - pojęcia " nadania". Tut. Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009r, sygn. akt II FSK 1631/07 , że " nadanie" oznacza polecenie doręczenia przesyłki zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej zawartej w placówce operatora publicznego tj. w takiej placówce organizacyjnej przedsiębiorcy , który jest upoważniony do wykonywania działalności pocztowej. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem umowy o świadczenie usługi pocztowej była przesyłka polecona , która zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt.19 ww. ustawy - Prawo pocztowe , oznacza m.in. przesyłkę listową rejestrowaną , przyjętą za pokwitowaniem przyjęcia i doręczoną za pokwitowaniem odbioru. Strony sporu zgodne są co do tego , że zawarcie umowy o świadczenie usługi pocztowej - stosownie do art.21 ust.2 pkt.1 ww. ustawy - Prawo pocztowe -następuje w szczególności przez przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia . § 3 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 09 stycznia 2004r w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych , ustalający inny moment zawarcia umowy o świadczenie usług tj. z chwilą wydania nadawcy przez operatora dowodu przyjęcia przesyłki rejestrowanej , został wydany z przekroczeniem upoważnienia zawartego w art.46 ust.3 ww. ustawy - Prawo pocztowe , w związku z tym przepis ten jest niezgodny z art.92 ust.1 Konstytucji R.P. i z tego względu Sąd działając na podstawie art. 178 ust.1 Konstytucji R.P. odmawia jego zastosowania. Strony sporu w tym zakresie nie kwestionują powyższego stanowiska. W związku z powyższym należy przyjąć, że zawarcie umowy o świadczenie usług pocztowych następuje przez przyjęcie przesyłki poleconej przez operatora publicznego , który , stosownie do art.46 ust.1 pkt.3 ww. ustawy - Prawo pocztowe, obowiązany jest do świadczenia powszechnych usług pocztowych w sposób ciągły i umożliwiający uzyskanie potwierdzenia odbioru przesyłki rejestrowanej . Art.22 ww. ustawy - Prawo pocztowe określa przypadki , w których operator odmawia zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej lub może odstąpić od jej wykonania. W niniejszej sprawie żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie nie zaistniała . Analiza przepisów regulujących świadczenie usług pocztowych prowadzi do wniosku , że operator publiczny może przesyłkę po pierwsze - przyjąć , po drugie -odmówić jej przyjęcia lub po trzecie - odstąpić od umowy. Każda z tych czynności wywiera określone przez prawo skutki prawne. Zgodzić należy się ze skarżącą, że w momencie fizycznego przyjęcia przesyłki , jak miało to miejsce w niniejszej sprawie , operator publiczny ponosił za nią odpowiedzialność. Niedopuszczalna jest natomiast sytuacja , w której "pozostawienie" przesyłki przez nadawcę i przyjęcie jej do doręczenia przez pracownika poczty , stanowiłoby jakiś bliżej nie określony stan , inny niż zawarcie umowy o świadczenie usług pocztowych i sytuacja ta nie wywoływałby skutków prawnych ani dla nadawcy , ani dla operatora . Taka sytuacja, taki stan , takie "przechowanie" przesyłki , jest nie znane na gruncie przepisów pocztowych. Zgodzić należy się ze skarżącą , że skoro pracownik Poczty przyjął przesyłkę poleconą , opłaconą znaczkami pocztowymi i z wypełnionym dowodem nadania - i wszystkie te czynności podjęte były w godzinach urzędowania placówki pocztowej , to tym samym umowa o świadczenie usługi pocztowej polegającej na przyjęciu przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia jej adresatowi została zawarta z momentem jej przyjęcia. Fakt , iż w terminie późniejszym , po opuszczeniu przez nadawcę urzędu pocztowego , pracownik Poczty stwierdził , iż przedmiotowa przesyłka podlega wyższej opłacie , nie ma wpływu na zmianę momentu zawarcia umowy. Bez wpływu na datę zawarcia umowy ma również okoliczność , iż brakująca opłata została uzupełniona w dniu następnym , jak również okoliczność , że potwierdzenie nadania przesyłki poleconej zostało wydane także w dniu następnym. Potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej, zgodnie z art.45 ww. ustawy - Prawo pocztowe , ma co prawda moc dokumentu urzędowego , ale domniemanie to jest wzruszalne w trybie art.194 § 3 Ordynacji podatkowej. Reasumując , należy stwierdzić , że termin uważa się za zachowany , jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego . W rozpatrywanej sprawie nadanie - w rozumieniu art.12 § 6 pkt.2 Ordynacji podatkowej w związku z art.3 pkt.6 i art.21 ust.2 pkt.1 ww. ustawy - Prawo pocztowe - przesyłki poleconej zawierającej odwołania nastąpiło w dniu 04 stycznia 2010r, a w konsekwencji - w ocenie tut. Sądu - nie doszło do naruszenia terminu do wniesienia odwołań. Na marginesie należy zauważyć , że niedopuszczalne jest - jak to miało miejsce w odniesieniu do spraw wymienionych na wstępie w poz. 15 - 19 -stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ; rozstrzygnięcia te dotyczą dwóch odrębnych kwestii , opartych na różnych podstawach prawnych i winne być przedmiotem sentencji, a nie informacji. Uznając , że zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym , Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) - orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 tej ustawy. Ponadto Sąd zarządził zwrot stronie skarżącej z kasy Sądu nadpłaconego wpisu w kwocie 1.900,00 zł , gdyż wpis stały na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym , zgodnie z § 2 ust.1 pkt.1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2003r Nr 221, poz.2193 ) wynosi 100,00 zł od każdej skargi.