III SA/Kr 854/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel spr. Sędziowie NSA Grażyna Danielec AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 lipca 2002 r. Nr : [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak kwatery stałej l uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji , II zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania Skarżący K.S., będący funkcjonariuszem Policji, zajmował lokal mieszkalny, składający się z pokoi nr [...],[...] i [...] w budynku przy ul. P. w Z. Lokal ten stanowił własność Skarbu Państwa. Podstawą zajmowania pokoju nr [...] była umowa najmu z dnia 1 marca 2000 r. natomiast pokoi oznaczonych numerami [...] i [...] - decyzja z dnia 15 września 1997 r. o ich przydziale. Nieważność tej decyzji stwierdził Komendant Wojewódzki Policji, wydając w dniu [...] 2004 r. decyzję nr [...], L.dz. [...]. Skarżący K.S. zajmował powyższe trzy pokoje w okresie od dnia [...]1996 r. do dnia [...] 2002 r. Raportem z dnia [...] 2002 r. K.S. poinformował Komendanta Powiatowego Policji w Z., że z dniem [...] 2002 r. rezygnuje z zajmowanych pomieszczeń, a równocześnie wnosi o przyznanie mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, które będzie wynajmował poczynając od dnia [...] 2002 r. Powyższy wniosek o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego został załatwiony odmownie, w I instancji - decyzją Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] 2002 r., L.dz. [...], wydaną na podstawie art. 6a ust.1 ustawy o Policji oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia [...] 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz. U. nr 106, poz. 1212, a następnie w II instancji - decyzją Komendanta Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 30 lipca 2002 r., nr 36/2002 r. Organ odwoławczy jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia wskazał art. 92 ust.2 ustawy o Policji oraz § 1 ust.2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 100, poz. 918). Skarga K.S. na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 marca 2005 r., II SA/Kr 2282/02. Sąd uznał bowiem skuteczność zrzeczenia się przez K.S. uprawnienia do zajmowanego lokalu, a w konsekwencji Sąd przyjął, że spełnione zostały przesłanki, aby odmówiono stronie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu takie skutki zrzeczenia należało przyjąć na podstawie § 1 ust.2 pkt 1 w zw. z § 1 ust.1 pkt 1 i 3 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., skoro przepis ten stanowi, iż równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu. W skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie K.S. twierdził, że zajmowane przezeń pokoje nr [...], [...] i [...] nie były lokalem mieszkalnym w rozumieniu art. 2 ust.2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz nie spełniały norm określonych przez ustawę o Policji. Stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale spowodowało, zdaniem skarżącego, że nie zajmował on lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, do czego był uprawniony w świetle ustawy o Policji. Nieprawidłowo postąpił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjmując, że faktyczne zajmowanie lokalu do 2002 r. spowodowało przedłużenie per facta concludentia umowy najmu z dnia [...] 1996 r. WSA przekroczył w ten sposób swoje kompetencje, gdyż do takiej oceny uprawniony jest jedynie sąd powszechny, a nie sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2006 r., I OSK 793/05 uwzględnił skargę kasacyjną i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. NSA nie podzielił wprawdzie poglądu skarżącego, że zajmowane przezeń pokoje o numerach [...],[...] i [...] nie można traktować jako lokalu mieszkalnego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, prawo przedmiotowe nie uzależnia pojęcia lokalu mieszkalnego od spełniania norm powierzchniowych, ani od posiadania przez lokal kuchni i łazienki, które stanowiłyby jedną zorganizowaną całość, wyodrębnioną od innych lokali mieszkalnych. Prawo wymaga jedynie, aby lokal nadawał się na stały pobyt ludzi i służył zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Dla sprawy kluczowe znaczenie miało ustalenie, czy pokoje zajmowane przez skarżącego mogły być przedmiotem decyzji o przydziale dla funkcjonariusza Policji. Okoliczność ta stanowiła przedmiot wcześniejszego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] 1997 r. Skoro w tamtym postępowaniu stwierdzono nieważność przydziału z 1997 r., więc dla potrzeb niniejszego postępowania należy przyjąć, iż w dacie złożenia przez K.S. raportu o rezygnacji z zajmowanych pomieszczeń nie posiadał on tytułu prawnego do ich zajmowania na podstawie decyzji Na takiej przesłance musi był oparta ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. (art.190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W wyroku z dnia 26 kwietnia 2006 r., I OSK 793/05 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, że zajmowane przez skarżącego K.S. pokoje nr [...],[...]i [...] należy traktować jako lokal mieszkalny. Ponieważ jednak decyzja z dnia [...] 1997 r. okazała się nieważna ze skutkiem ex tunc, więc dacie złożenia przez K.S. raportu o rezygnacji z zajmowanych pomieszczeń nie posiadał on tytułu prawnego do ich zajmowania na podstawie decyzji Na takiej przesłance musi był oparta ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. § 1 ust.2 pkt 1 powoływanego już rozporządzenia pozbawia policjanta uprawnienia do otrzymania równoważnik pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli zrzekł się prawa do lokalu mieszkalnego lub domu, zajmowanego dotychczas na podstawie decyzji lub umowy. NSA ustalił, że prawo takie nie wynikało z decyzji, jej nieważność została bowiem stwierdzona ex tunc (§ 1 ust.1 pkt 1). Skarżący nie zajmował na podstawie umowy najmu spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym - lokatorskiego ani własnościowego (§ 1 ust.1 pkt 2). Nie zostało również ustalone przez sąd powszechny dysponowaniem przez skarżącego umownym tytułem do zajmowanego lokalu (§ 1 ust.1 pkt 3). Skoro nie została spełniona żadna z powyższych przesłanek odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu, ani pozostałych, objętych § 1 ust.1 pkt 4, 5 i 6, to znaczy, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. § 1 ust.2 pkt 1 w zw. z § 1 ust.1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 100, poz. 918). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 oraz 2005, nr 94, poz.788 i nr 169, poz. 1417 i nr 250, poz. 2118 oraz 2006, nr 38, poz. 268). Skarga w niniejszej sprawie wpłynęła do Sądu przed dniem 1 stycznia 2004 r. Dlatego o zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art.97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 ze zm.).