III SA/Kr 857/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi C. Ł. na czynność Prezydenta Miasta z dnia 18 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania lokalu z zasobów Gminy I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata R. R. - Kancelaria Adwokacka ul. [...], tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2011r. W dniu 13 stycznia 2009r. C. Ł. złożyła wniosek w sprawie pomocy mieszkaniowej z tytułu zdarzenia losowego (pożar). We wniosku wyjaśniła, że zajmowany przez nią dotychczas lokal nr [...] położony w budynku przy ul. D w A został zniszczony w wyniku pożaru i nie da się w nim mieszkać, dlatego wnosi o przydzielenie jej samodzielnego lokalu mieszkalnego. Podniosła, że jej wnuk D. W., który był uprawniony do wspólnego zamieszkiwania z nią, nie partycypował w kosztach utrzymania lokalu, często naruszał spokój, wielokrotnie wzywana była Policja. Obecnie lokal jest remontowany przez D. W. na jego prośbę i za jego pieniądze. Pismem z dnia 18 lutego 2009r. nr [...] poinformowano C. Ł., że zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, uprawnionymi do najmu lokalu socjalnego na czas remontu mieszkania w pierwszej kolejności są osoby zamieszkujące lokale, które uległy zniszczeniu w wyniku zdarzeń losowych w stopniu uniemożliwiającym zamieszkiwanie. W wyniku przeprowadzonej wizji w mieszkaniu w dniu 12 lutego 2009r. stwierdzono, że lokal przy ul. D nadaje się do zamieszkania. Z uwagi na powyższe brak możliwości przyznania gminnego lokalu mieszkalnego na czas remontu zniszczonego lokalu. W dniu 27 lutego 2009r. do Urzędu Miasta wpłynęło pismo C. Ł. z dnia 26 lutego 2009r., w którym oświadczyła, iż nie zgadza się z wyjaśnieniami i podjętą decyzją. C. Ł. stwierdziła, iż obecnie nie ma możliwości dysponowania lokalem przy ul. D w A, ponieważ nie zostały jej przekazane klucze i mieszkanie do zasiedlenia, po tym jak lokal po pożarze został zajęty przez administrację lub pracowników Zarządu Budynków Komunalnych i wymieniono zamki w drzwiach. Nie jest jej również znany stan techniczny lokalu, ani jakie remonty wykonano. Z tego też powodu C. Ł. nie ma gdzie mieszkać, przebywa u rodziny i znajomych. Uważa więc, że jest to wystarczający powód by przydzielić jej lokal na czas remontu spalonego mieszkania. W piśmie z dnia 26 marca 2009r. nr [...] Zastępca Dyrektora Wydziału Mieszkalnictwa, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 18 lutego 2009r., dotyczące braku podstaw prawnych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku C. Ł. z uwagi na wyremontowanie lokalu i możliwość zamieszkania w nim. Odnosząc się z kolei do zgłoszonych przez nią zastrzeżeń organ wyjaśnił, iż zgodnie z informacją uzyskaną z Zarządu Budynków Komunalnych, w dniu 10 września 2008r., tj. w dniu pożaru przedmiotowego lokalu, lokal został zabezpieczony przez Zarząd Budynków Komunalnych, a klucze zostały przekazane do dyspozycji Komisariatu Policji przy ul. B w A. W dniu 11 września 2008r. (bez wiedzy i wcześniejszych ustaleń z ZBK) klucze zostały zwrócone przez Policję D. W. za pokwitowaniem. D. W. pozostał w przedmiotowym lokalu i rozpoczął jego remont, oświadczając, że wykona go we własnym zakresie i na własny koszt. Wobec powyższego ZBK nie był ani nie jest w posiadaniu kluczy do przedmiotowego lokalu. Jednocześnie organ wskazał, że D. W. jest osobą uprawnioną do zamieszkiwania w lokalu przy ul. D, zgodnie z § 2 ust. 3 umowy najmu z dnia 8 maja 2008r. Przed pożarem zamieszkiwał on w przedmiotowym lokalu, o czym świadczą składane przez C. Ł. oświadczenia o ilości osób zamieszkujących w lokalu wraz z najemcą. W piśmie tym wraz z dołączonym do niego załącznikiem organ pouczył C. Ł., że na podstawie § 20 ust. 6 uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2007r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy, istnieje możliwość złożenia skargi na akt prawny z zakresu administracji publicznej na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę można wnieść w terminie 30 dni od otrzymania niniejszego pisma. Pismem z dnia 14 kwietnia 2009r. C. Ł. wniosła skargę na decyzję Prezydenta Miasta z dnia 18 lutego 2009r. nr [...]. Skarżąca wyjaśniła, iż jest głównym najemcą lokalu stanowiącego własność Gminy przy ul. D w A. W związku z pożarem w dniu 10 września 2008r. spaleniu uległo prawie całe mieszkanie i jego wyposażenie. Uszkodzeniom uległa instalacja elektryczna, gazowa. Spaleniu uległy drzwi wejściowe, wewnętrzne drzwi i okna. Pod wpływem temperatury odpadły tynki ze ścian i sufitów. Skarżąca podała w wątpliwość stanowisko organu, że lokal ten nadaje się do zamieszkania. Z posiadanych przez nią informacji wynika bowiem, że w mieszkaniu tym założone są prowizorycznie pozbijane drzwi wejściowe. Wcześniej drzwi te zostały rozbite przez Państwową Straż Pożarną w dniu interwencji, a po ugaszeniu pożaru nimi zamknięto lokal. W mieszkaniu wszystkie szyby w oknach zostały wygrzane przez ogień. Najmniejsza próba ich otwarcia kończy się pękaniem szyb, które wylatują z ram. Skarżąca nie wie czy okna wymieniono. Skarżąca stwierdziła, iż z oświadczenia inspektora nadzoru budowlanego wynika, że instalacja elektryczna w lokalu została wymieniona, przy czym w pokojach wystają gołe kable elektryczne. Z kolei w notatce służbowej z wizji lokalnej stwierdzono, że brak jest piecyka kąpielowego, a w mieszkaniu nie ma podłączonego gazu. Skarżąca podniosła, że w wyniku poparzeń skóry jakie odniosła w pożarze, musi kilka razy dziennie olejować skórę i brać kąpiele, aby nawadniać uszkodzoną skórę. Brak tej możliwości powoduje pękania skóry i trudny do opisania ból. Skarżąca zarzuciła również, iż bez jej zgody wydano jej wnukowi D. W. klucze do przedmiotowego lokalu. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie o braku podstaw do przyznania skarżącej lokalu mieszkalnego na czas trwania remontu zniszczonego lokalu i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się z kolei do zastrzeżeń skarżącej, zawartych w skardze, a dotyczących przekazania kluczy do lokalu przy ul. D jej wnukowi D. W. Prezydent Miasta stwierdził, iż wyjaśnienia Zarządu Budynków Komunalnych w przedmiotowej sprawie znajdują się w piśmie ZBK znak: [...] z dnia 23 marca 2009r. Ponadto wyjaśnił, że prowizoryczne drzwi wejściowe i brak piecyka kąpielowego (stan potwierdzony w dniu wizji, tj. w dniu 12 lutego 2009r.) nie stanowią, w jego ocenie, zniszczeń lokalu w stopniu uniemożliwiającym zamieszkiwanie w nim, uprawniających do przyznania pomocy mieszkaniowej z tytułu zdarzeń losowych. W trakcie wizji nie stwierdzono również usterek okien, gdyż opisany przez skarżącą stan okien dotyczy prawdopodobnie ich stanu po pożarze, a jeszcze przed ich wymianą. Prezydent Miasta podniósł również, iż zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego, realizowanie zadania własnego gminy z zakresu pomocy mieszkaniowej od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998r. nr 120 poz. 787 z późn. zm.) nie podlega przepisom regulującym postępowanie administracyjne. Jest to uwarunkowane zapisem art. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzającym, iż ma on zastosowanie w sprawach postępowania przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Ustawa o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych wyłączyła tryb decyzyjny w sprawach z zakresu mieszkalnictwa. Również obowiązująca aktualnie ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005r. nr 31 poz. 266 z późn. zm.) nie daje podstaw prawnych do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu pomocy mieszkaniowej. Zdaniem organu, sprawy pomocy mieszkaniowej mają więc charakter stricte cywilnoprawny. W piśmie z dnia 24 listopada 2009r. pełnomocnik skarżącej nie zgodził się ze stwierdzeniem Prezydenta Miasta, wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że realizacja zadania własnego gminy z zakresu pomocy mieszkaniowej nie podlega przepisom regulującym postępowanie administracyjne. Pełnomocnik skarżącej wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008r., sygn. akt I OPS 4/08 stwierdził, że akt wydany przez organ samorządu terytorialnego w ramach procedury kwalifikowania wniosków o udzielenie pomocy mieszkaniowej jest aktem z zakresu administracji publicznej. NSA nie podważył przy tym faktu, iż w ramach postępowania w sprawie pomocy mieszkaniowej efekt finalny (a więc zasiedlenie lokalu) odbywa się wyłącznie na podstawie umowy najmu, a więc umowy cywilnoprawnej. Zdaniem pełnomocnika skarżącej ma to zasadnicze znaczenie dla sprawy z uwagi na system udzielania pomocy mieszkaniowej obowiązujący w Gminie. Zgodnie bowiem z przepisami uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2007r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy, jednym z etapów procedury udzielenia pomocy mieszkaniowej jest kwalifikowanie wniosku, tj. rozstrzyganie, czy dany wniosek spełnia kryteria pomocy mieszkaniowej. Pełnomocnik skarżącej stwierdził więc, że ewentualne władcze rozstrzygnięcie o udzieleniu bądź braku udzielenia pomocy mieszkaniowej może występować wyłącznie na etapie przyjęcia bądź odmowy przyjęcia wniosku o pomoc mieszkaniową. Tym samym jego zdaniem w odniesieniu do przedmiotu niniejszej skargi, niewątpliwie ma zatem zastosowanie przepis, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Pełnomocnik skarżącej podniósł też, że zgodnie z § 9 uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...], warunki techniczne stanowiące podstawę weryfikacji wniosku, oceniane są na podstawie dostarczonej dokumentacji oraz podczas wizji lokalowej. Tymczasem w zgromadzonym materiale brak jest jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej stanu mieszkania, w tym szczególności dokumentacji o stanie technicznym instalacji elektrycznej. Zgodnie z § 17 pkt 3 oraz § 18 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. nr 74, poz. 836), naprawa instalacji elektrycznej i gazowej, może być powierzona wyłącznie osobom posiadającym świadectwo kwalifikacyjne. Jak wynika natomiast ze zgromadzonej dokumentacji, wnuk skarżącej D. W., podjął się samodzielnego remontu spalonego mieszkania, jednak nie wskazano kto dokonał wymiany instalacji oraz nie wskazano dokumentacji odbioru i dokumentacji prób szczelności i sprawności instalacji. Pełnomocnik skarżącej stwierdził również, iż na podstawie przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego z dnia 21 czerwca 2001r. (Dz. U. nr 71, poz. 733), to na wynajmującym spoczywa obowiązek dokonywania napraw lokalu, napraw lub wymiany instalacji i elementów wyposażenia technicznego w zakresie nie obciążającym najemcy. Wynajmujący winien również zapewnić uzyskanie wszelkich odbiorów technicznych mieszkania. W związku ze wskazanym powyżej przepisem pełnomocnik skarżącej podkreślił, że wynajmujący do chwili obecnej nie wywiązał się z obowiązku zapewnienia w lokalu ciepłej wody. Skarżąca jest osobą schorowaną. Podczas pożaru doznała poparzeń skóry na około 23 % powierzchni ciała. Z zaleceń lekarzy ze Szpitala Uniwersyteckiego wynika, że jej skóra wymaga codziennego mycia. Brak piecyka kąpielowego uniemożliwi skarżącej należyte dbanie o jej zdrowie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 20 stycznia 2010r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż przedmiotem skargi jest pismo z dnia 26 marca 2009r. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010r., sygn. akt III SA/Kr 448/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę C. Ł. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż przedmiotowa sprawa może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Powołał się przy tym na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008r., sygn. akt I OPS 4/08, w której stwierdzono, że "Uchwała zarządu dzielnicy miasta odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art.3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zastrzegł przy tym, że uchwała ta zapadła w stanie faktycznym istniejącym w Warszawie, gdzie status gminy został uregulowany odrębnie niż w przypadku innych gmin w Polsce. Dlatego też stosowanie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 lipca 2008r. wymaga, aby w każdym przypadku dostosować ją do treści obowiązującej w danej gminie uchwały rady gminy w sprawie zasad wynajmowania lokali. WSA w Krakowie stwierdził, iż obowiązująca w Krakowie uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2007r. przewiduje w § 20 wstępną weryfikację wniosku. Wstępna weryfikacja polega na stwierdzeniu czy wnioskodawca spełnia kryteria określone niniejszą uchwałą. Jeżeli wynik wstępnej weryfikacji jest negatywny, wnioskodawca nie uczestniczy w dalszych etapach postępowania i jest o tym fakcie pisemnie zawiadamiany. To organ dokonując tej weryfikacji w sposób samodzielny, jednostronny, władczy, ocenia, czy wnioskodawca spełnia przesłanki określone w uchwale, czy też ich nie spełnia. W przypadku sporu powstałego pomiędzy organem, a wnioskodawcą na tle oceny czy spełnione są przesłanki określone w uchwale, kwestia ta może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu, pisemne zawiadomienie wnioskodawcy, że nie spełnia przesłanek określonych w uchwale, w rozpoznawanej sprawie jest to pismo z dnia 26 marca 2009r. podpisane z upoważnienia Prezydenta, stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, która dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd podniósł jednak, że wniesienie skargi na taką czynność Prezydenta powinno być zgodnie z art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzedzone wezwaniem organu na piśmie, w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu takiej czynności, do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie w niniejszej sprawie powyższego trybu spowodowało, że skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została odrzucona. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej C. Ł. postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010r., sygn. akt I OSK 838/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2010r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż rozpoznawana sprawa może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. NSA uznał jednak za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej, iż odrzucenie skargi nastąpiło z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. NSA wyjaśnił, iż ze stanu faktycznego sprawy, znajdującego oparcie w materiale dowodowym, wynika, że w dniu 13 stycznia 2009r. C. Ł. złożyła wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej z tytułu zdarzenia losowego poprzez przydzielenie jej samodzielnego lokalu mieszkalnego. Sprawa ta została zarejestrowana w Wydziale Mieszkalnictwa Urzędu Miasta pod numerem [...] i pod tym numerem podejmowano dalsze czynności. Pismem z dnia 18 lutego 2009r. powiadomiono C. Ł., że brak jest możliwości przyznania jej gminnego lokalu mieszkalnego na czas remontu zniszczonego lokalu z uwagi na fakt, że lokal mieszkalny przy ul. D został po pożarze wyremontowany i nadaje się do zamieszkania. Pismo to doręczone zostało adresatce w dniu 25 lutego 2009r., zaś w dniu 27 lutego 2009r. wpłynęło do organu pismo z dnia 26 lutego 2009r., w którym stwierdzono, że C. Ł. "nie zgadza się z wyjaśnieniami i podjętą decyzją" oraz że prosi o ponowne rozpatrzenie wniosku. W odpowiedzi na powyższe pismo z upoważnienia Prezydenta Zastępca Dyrektora Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta powiadomił skarżącą, że podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 18 lutego 2009r. dotyczące braku podstaw prawnych do pozytywnego rozpatrzenia sprawy z uwagi na wyremontowanie lokalu i możliwość zamieszkania w nim. W takim stanie sprawy, zważywszy ponadto, że C. Ł. wnosząc skargę wskazała, iż zaskarżeniu podlega "decyzja" z dnia 18 lutego 2009r. wydana przez Prezydenta Miasta, istniały, zdaniem NSA, podstawy by uznać, że spełniony został w sprawie warunek wezwania organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W obu bowiem pismach skierowanych do C. Ł. w odpowiedzi na jej wniosek z dnia 13 stycznia 2009r., oznaczonych tym samym numerem i podpisanych przez Dyrektora Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta, poinformowano skarżącą, że nie spełnia przesłanek określonych w uchwale Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Przy tym w piśmie z dnia 26 marca 2009r. podtrzymano stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 18 lutego 2009r., a wystąpienie to miało miejsce w odpowiedzi na pismo złożone w dniu 27 lutego 2009r., po doręczeniu skarżącej w dniu 25 lutego 2009r. pisma z dnia 18 lutego 2009r. W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak było przesłanek do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga ta winna być rozpoznana merytorycznie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 4 listopada 2010r. pełnomocnik Prezydenta Miasta wskazał, iż lokal przy ul. D nadaje się do zamieszkania, co potwierdza fakt, że mieszka w nim wnuk skarżącej. Wynika to również z akt sprawy. Zdaniem pełnomocnika organu skarżąca wniosła skargę, gdyż nie chce mieszkać z wnukiem. Sąd zobowiązał pełnomocnika organu do przedłożenia pisma procesowego odnoszącego się do zarzutu skarżącej, że dla przedmiotowego lokalu przy ul. D brak dokumentacji o jego stanie technicznym (w tym o stanie instalacji), wynikającej z prawa budowlanego. W odpowiedzi pełnomocnik Prezydenta Miasta w piśmie z dnia 17 listopada 2010r. wyjaśnił, iż z dokumentacji będącej w posiadaniu Zarządu Budynków Komunalnych wynika, iż w przedmiotowym lokalu dokonano odbioru instalacji gazowej i elektrycznej. Na potwierdzenie swoich twierdzeń pełnomocnik organu przedłożył uwierzytelnione kserokopie protokołów odbioru. Ponadto pełnomocnik organu wskazał, iż w trakcie kontroli stanu technicznego mieszkania wykonanej w dniu 7 października 2010r. stwierdzono, iż mieszkanie kwalifikuje się do dalszego użytkowania – na potwierdzenie tego faktu została sporządzona dokumentacja fotograficzna oraz spisana notatka służbowa. Stwierdzono również, że w mieszkaniu brak jest pieca gazowego łazienkowego. Piec stanowił wyposażenie mieszkania, co można stwierdzić na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 8 marca 2002r. – będącego integralną częścią umowy najmu mieszkania nr [...] (lokal został wyremontowany ze środków gminy, protokół odbioru z dnia 9 marca 2001r.). Wynajmujący zlecił także wykonanie kontrolnych pomiarów instalacji elektrycznej (wynik pozytywny). Pełnomocnik organu podniósł, iż § 4 poz. 4 pkt 4 umowy najmu stwierdza, że do obowiązków najemcy należy naprawa, konserwacja oraz wymiana podgrzewaczy wody, co oznacza, że montaż pieca łazienkowego obciąża najemcę. Napełnienie instalacji gazem odbywa się również na wniosek najemcy po przedłożeniu niezbędnych dokumentów, czego nie dopełnił. Z kolei wynajmujący zapewnia dostawę wody do mieszkania oraz odbiór ścieków. Dodatkowo pełnomocnik organu wskazał, iż wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny orzeczona została eksmisja C. Ł. oraz D. W. z lokalu nr [...] w budynku przy ul. D w A, z orzeczeniem dla skarżącej prawa do lokalu socjalnego. W stosunku do D. W. Sąd nie orzekł prawa do lokalu socjalnego. Wyrok nie jest jeszcze prawomocny. Pełnomocnik organu oświadczył, iż po uprawomocnieniu się wyroku, na podstawie ustaleń podjętych na spotkaniu u Prezydenta Miasta, Wydział Mieszkalnictwa Urzędu Miasta przystąpi niezwłocznie do wskazania lokalu socjalnego dla skarżącej, poza kolejnością. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 145, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowała skarga C. Ł. na podjętą na podstawie § 7 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy czynność Prezydenta Miasta z dnia 18 lutego 2009r. w przedmiocie odmowy przyznania gminnego lokalu mieszkalnego na czas remontu zniszczonego lokalu. Zgodnie z wiążącym w niniejszej sprawie poglądem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca spełniła warunek poprzedzenia tej skargi wezwaniem organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W obu bowiem pismach Dyrektora Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta skierowanych do C. Ł. w odpowiedzi na jej wniosek z dnia 13 stycznia 2009r. poinformowano skarżącą, że nie spełnia przesłanek określonych w uchwale Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Przy tym w piśmie z dnia 26 marca 2009r. podtrzymano stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 18 lutego 2009r., a wystąpienie to miało miejsce w odpowiedzi na pismo złożone w dniu 27 lutego 2009r., po doręczeniu skarżącej w dniu 25 lutego 2009r. pisma z dnia 18 lutego 2009r. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje także, w związku z wyrażonym w niej wiążącym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopuszczalność tego rodzaju skargi przed sądem administracyjnym. Nieuzasadniony jest zatem zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek organu o odrzucenie skargi z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była zatem zgodność z prawem objętej skargą czynności Prezydenta Miasta z dnia 18 lutego 2009r. nr [...]. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej czynności Sąd doszedł do przekonania, że wbrew twierdzeniom skarżącej nie narusza ona prawa. Podstawę prawną podjęcia zaskarżonej w niniejszej sprawie czynności Prezydenta Miasta stanowił § 7 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Przepis ten przewiduje, że uprawnionymi do najmu lokalu socjalnego na czas remontu mieszkania w pierwszej kolejności są osoby zamieszkujące lokale, które uległy zniszczeniu w wyniku zdarzeń losowych w stopniu uniemożliwiającym zamieszkiwanie. W ocenie Sądu przepis ten mógł w niniejszej sprawie stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia, gdyż jest aktem prawa miejscowego, a więc jednym z powszechnie obowiązujących źródeł prawa, które w świetle rozdziału III Konstytucji RP mogą stanowić podstawę prawną jednostronnych władczych rozstrzygnięć skierowanych do podmiotów zewnętrznych wobec administracji. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie przepis ten został przez organ administracyjny prawidłowo zastosowany. Organ prawidłowo ustalił bowiem brak występowania w niniejszej sprawie przesłanki warunkującej w świetle tego przepisu możliwość uzyskania lokalu socjalnego na czas remontu, to jest zniszczenia w wyniku zdarzeń losowych lokalu w takim stopniu, który uniemożliwia zamieszkiwanie w tym lokalu. W wyniku przeprowadzonej w dniu 12 lutego 2009r. wizji w mieszkaniu stwierdzono, że lokal przy ul. D nadaje się do zamieszkania. Nieuzasadnione okazały się zatem zarzuty podnoszone przez skarżącą, że w przedmiotowym lokalu nie ma szyb w oknach i jest on tak zniszczony w wyniku pożaru, że nie da się w nim mieszkać. Organ ustalił, że po pożarze został przeprowadzony remont, dokonano wymiany okien, założono nową instalację elektryczną. Stan lokalu organ udokumentował fotografiami załączonymi do akt. Organ ustalił ponadto, że remont został przeprowadzony zgodnie ze sztuką budowlaną, czego dowodem są przedłożone do akt sprawy zaświadczenia i odbiory. Do akt sprawy przedłożone zostały uwierzytelnione kserokopie: protokołu z dnia 21 października 2008r. przeprowadzenia głównej próby szczelności instalacji gazowej z wynikiem pozytywnym (firma przeprowadzająca próbę działała na zlecenie D. W.), oświadczenia z dnia 26 września 2008r. o poprawności wykonania przyłączanych urządzeń wydane przez Zakład Usług Elektrycznych B. B. wraz z pomiarami kontrolnymi z października 2008r., z orzeczeniem, że instalacja nadaje się do eksploatacji (firma ta działała na zlecenie C. Ł.), protokołu pomiarów skuteczności ochrony przeciwpożarowej, protokołu z pomiarów rezystancji izolacji, protokołu pomiaru rezystancji izolacji przewodów elektrycznych. Ponadto pełnomocnik organu wskazał, iż w trakcie kontroli stanu technicznego mieszkania w dniu 7 października 2010r. stwierdzono, iż mieszkanie kwalifikuje się do dalszego użytkowania – na potwierdzenie tego faktu została sporządzona dokumentacja fotograficzna oraz spisana notatka służbowa. Wynajmujący zlecił także wykonanie kontrolnych pomiarów instalacji elektrycznej uzyskując wynik pozytywny. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że zamieszkiwanie w lokalu jest niemożliwe, gdyż nie ma w nim podłączonego gazu i piecyka gazowego łazienkowego, organ trafnie wskazał, że piec stanowił wyposażenie mieszkania, co wynika z protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 8 marca 2002r. będącego integralną częścią umowy najmu mieszkania nr [...]. Z § 4 poz. 4 pkt 4 umowy najmu wynika zaś, że do obowiązków najemcy należy naprawa, konserwacja oraz wymiana podgrzewaczy wody, co oznacza, że montaż pieca łazienkowego obciąża najemcę. Napełnienie instalacji gazem odbywa się również na wniosek najemcy po przedłożeniu niezbędnych dokumentów, czego nie dopełnił. Na wynajmującym ciąży zaś obowiązek zapewnienia dostawy wody do mieszkania oraz odbioru ścieków i tych obowiązków wynajmujący dopełnił. Należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił stan faktyczny. Przedmiotowy lokal nadaje się do zamieszkania zarówno z punktu widzenia prawa budowlanego, jak i z punktu widzenia wiążącej strony umowy najmu, wynajmujący spełnił bowiem ciążące na nim w myśl tej umowy obowiązki. Z uwagi na powyższe, uwzględniając treść § 7 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2007r. Nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, organ trafnie przyjął, że brak było w niniejszej sprawie możliwości przyznania gminnego lokalu mieszkalnego na czas remontu zniszczonego lokalu. Należy zatem uznać, że zarzuty skarżącej są nieuzasadnione, gdyż zaskarżona czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009r. nr [...] zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy i jest zgodna z prawem. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono w pkt II postanowienia na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002r. Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.), określając ich wysokość na podstawie § 19 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).