III SA/Kr 869/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 19 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić wniosek. W wykonaniu zarządzenia przewodniczącego Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przekazał według właściwości wniosek J. J. o przyznanie prawa pomocy. Z informacji zawartych w tym wniosku wynikało, że skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w związku z zamiarem sporządzenia i wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia NSA z 27 września 2013 r. sygn. akt II OPP 42/13. Z uwagi na fakt, że niezachowanie przez skarżącego warunków formalnych uniemożliwiało nadanie dalszego biegu wnioskowi wezwano skarżącego o wypełnienie i podpisania przesyłanego urzędowego formularza wniosku PPF zgodnego z aktualnie obowiązującym wzorem. Jednocześnie poproszono skarżącego o wyjaśnienie w jaki sposób przy deklarowanym braku dochodów jest w stanie prowadzić jednoosobowe gospodarstwo domowe? Jak kształtuje się obecnie wysokość miesięcznych obciążeń gospodarstwa domowego na opłaty za prąd, gaz, dostawę wody, wywóz nieczystości, telefony, RTV, leki i przedłożenie na tę okoliczność kopii stosownych rachunków albo pokwitowań z ostatniego miesiąca albo za ostatni okres rozliczeniowy. Jeśli występują problemy z terminowym regulowaniem tych należności przedłożenie kopii stosownych monitów, wezwań o zapłatę, nakazów, wyroków zasądzających etc. Pouczono także skarżącego, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej Skarżący złożył w zakreślonym terminie na obowiązującym wzorze formularza PPF wniosek o prawo pomocy, domagając się w nim zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Zmodyfikował jednak przedmiot zaskarżenia informując, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zamierza objąć "Wyrok sygn. akt III SA/Kr 869/12 z dnia 7 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie" Opisując swoją sytuacją deklaruje, brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, powiada że nie posiada żadnego majątku. Przy dochodach czyni adnotację o treści "z pomocy społecznej – nie posiadam". Uzasadniając swoje starania podniósł w obszernych wywodach, że opisanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył szereg przepisów proceduralnych, ustrojowych i konstytucyjnych a w związku z tym wyrządził skarżącemu szkodę. Powyższe stanowi również zagrożenie życia i zdrowia skarżącego. Skarżący nie udzielił odpowiedzi o które był proszony, poprzestając na prezentacji własnych przemyśleń oraz poglądów i gołosłownej wzmiance jakoby utrzymywał się "z żebrania u osób życzliwych". Z urzędu stwierdza się, że: – na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy skarżący wielokrotnie wnosił o prawo pomocy w rozmaitych sprawach. W informacji o przedmiocie zaskarżenia zazwyczaj – obecnie - podaje, iż zamierza składać skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Swoją sytuacją materialną przedstawia w sposób tak niekompletny jak wyżej opisany. Nie wykonuje kierowanych do niego wezwań mimo, iż wie że niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcia powodowane są nieprzekonywującym zaprezentowaniem przez skarżącego własnej sytuacji majątkowej. Zna bowiem treść choćby postanowień tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie prowadzonej do sygn. akt III SAB/Kr 21/13. – na kartach 609-632 zalegają kopie dokumentów źródłowych w postaci dokumentacji medycznej skarżącego, zaświadczenia PUP z 2011 r., że w okresie od 2005 do 2010 skarżący był zarejestrowany jako osoba bezrobotna, kilka decyzji GOPS z lat 2005 – 2011 o przyznawanej skarżącemu pomocy, a także odmowna decyzja z 2011 r. w treści której stwierdzono że skarżący jest 44 letnim mężczyzną, który choć nie legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności (poprzednie utraciło ważność) to równocześnie nie pracuje zawodowo i nie rejestruje się we właściwym PUP. W tym samym domu co skarżący mieszka również jego matka. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie strony zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący, bo generalnie ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04). W realiach niniejszej sprawy oświadczenie zawarte we wniosku było niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony. Ta jednak nie udzieliła dodatkowych wyjaśnień o które była proszona. Za dalece niewystarczające należy uznać gołosłowne twierdzenia skarżącego na temat podstaw i źródeł jego utrzymania. Zwłaszcza w kontekście motywów orzeczonej ostatecznie przez organy pomocy społecznej odmowy wsparcia. To powoduje, że przyznanie stronie w takich warunkach prawa pomocy nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Równocześnie skarżący powinien sobie uzmysłowić, że niedostosowanie się do wezwania o którym mowa w art. 255 ppsa należy interpretować na niekorzyść wnioskodawcy (por. postan. NSA z 12 stycznia 2006 r. II OZ 1405/05). Na koniec i tylko ubocznie zasygnalizować również wypada, że postanowieniem z 14.02.2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny cofnął skarżącemu przyznane w sprawie prawo pomocy uzasadniając taką decyzję rezygnacją skarżącego z przyznanego wcześniej prawa pomocy. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.