III SA/Kr 879/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Centrum [...] A Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem samochodu I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 357,- (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] 2007 r Naczelnik Urzędu Skarbowego W. orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazd marki Renualt 19 , nr rej [...] stanowiący własność C Spółka z o.o. z siedzibą w W. Pismem z dnia 18 grudnia 2008 r Naczelnik ww. Urzędu Skarbowego przekazał organowi likwidacyjnemu – Naczelnikowi Urzędu Skarbowego K. wykonanie przedmiotowej decyzji , z uwagi na miejsce przechowania ww. pojazdu tj. na parkingu w K., przy ul. B. W dniu 22 stycznia 2009 r organ likwidacyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego K. dokonał sprzedaży ww. pojazdu . W związku z powyższym w dniu 29 stycznia 2009 r skarżąca – Centrum [...] A Spółka z o.o. w K. złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. " Wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów przechowania pojazdu" za okres od 17 sierpnia 2007 r do dnia 23 stycznia 2009 r w kwocie 6.417,20 zł . W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że przedmiotowy pojazd został odholowany na parking przy ul. B. w K. na podstawie dyspozycji Policji , a w związku z tym, że w terminie 6 miesięcy od dnia zatrzymania nie został odebrany, przeszedł z mocy prawa na Skarb Państwa. Właściwy w sprawie urząd skarbowy tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., działając na podstawie art. 31 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002, Nr 110, poz. 968), zlecił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego K. wykonanie czynności egzekucyjnych wobec przedmiotowego samochodu. Zgodnie z art. 31 § 1 a ww. ustawy, organ rekwizycyjny wykonuje prawa i obowiązki organu egzekucyjnego w zakresie zleconych czynności egzekucyjnych, co w ocenie skarżącej oznacza nie tylko obowiązek podjęcia czynności zmierzających do faktycznej likwidacji pojazdu, ale również i poniesienia kosztów związanych z przechowaniem pojazdu. Skarżąca podniosła, że samochód został odebrany z parkingu w dniu 23 stycznia 2002 r na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego K. Zgodnie z § 6 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23.04.2002 r w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r, Nr 50, poz.449), do przechowania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100 – 103 ww. ustawy. Zgodnie z art. 102 § 2 tej ustawy, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorca jest jedną z osób wymienionych w art. 101 § 1. Organy egzekucyjne zobowiązane są do zwrotu wydatków koniecznych za przechowanie pojazdów od dnia, w którym ich własność przeszła na Skarb Państwa. Postanowieniem z dnia [...] 2009 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego K., działając na podstawie art. 102 § 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , przyznał skarżącej zwrot wydatków związanych z przechowywaniem przedmiotowego samochodu w kwocie 312,32 zł. Organ likwidacyjny wyjaśnił , że zgodnie z właściwością miejscową, organem właściwym w sprawie był Naczelnik urzędu Skarbowego W., który przeprowadził procedurę przejęcia wymienionego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. dokonał likwidacji pojazdu w ramach zleconej rekwizycji, ale właściwym organem do wydania postanowienia w sprawie przyznania kosztów za przechowywanie pojazdu na parkingu w okresie od 17 sierpnia 2007 r. do 21 grudnia12.2008 r. jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W., który to wydał orzeczenie o przejęciu ww. samochodu na rzecz Skarbu Państwa. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Naczelnik Urzędu Skarbowego K. przyznał skarżącemu koszty za przechowywanie przedmiotowego samochodu od dnia przekazania dokumentów do rekwizycyjnej likwidacji tj. od dnia 22 grudnia 2008 r. do dnia likwidacji (sprzedaży) pojazdu w dniu 22 stycznia 2009 r. w kwocie 312,32 zł. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie : - art. 31 § 1 a w zw. z art. 102 § 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , w zw. z § 3 pkt 1 lit. a i § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , - w zw. z art. 130 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), - w zw. z § 2 ust. 1 uchwały Rady Miasta z dnia 08 stycznia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. z 2003 r. Nr 43, poz. 575). W uzasadnieniu złożonego zażalenia skarżąca odniosła się do stanu prawnego sprawy dotyczącej usunięcia pojazdu z drogi i umieszenia go na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, wysokości opłat za usuwanie i parkowanie pojazdów wynikających z uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia 08 stycznia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. z 2003 r. Nr 43, poz. 575) oraz przejścia takiego pojazdu nieodebranego przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Skarżąca przytoczyła treść § 3 i § 6 ust.1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i stwierdziła " terminem początkowym ponoszenia kosztów parkowania przez Skarb Państwa jest moment, w którym upłynął 6-miesięczny okres liczony od dnia usunięcia pojazdu. Bez znaczenia jest tu okoliczność, że organ likwidacyjny dokumenty niezbędne do wszczęcia procedury dotyczącej wydania decyzji o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa otrzymał po upływie wzmiankowanego okresu" (wyrok NSA z dnia 08.09.2006 r. OSK 1185/05 ,wyroki WSA w Krakowie I SA/Kr 1143/08; I SA/Kr 1159/08; I SA/Kr 1333/08). Fakt , że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. na podstawie art. 31 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zlecił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego K. wykonanie czynności egzekucyjnych wobec przedmiotowego pojazdu , to stosownie do art. 31 § 1 a ww. ustawy "organ rekwizycyjny wykonuje prawa i obowiązki organu egzekucyjnego w zakresie zleconych czynności egzekucyjnych". Oznacza to, zdaniem skarżącej, nie tylko obowiązek podjęcia wszelkich czynności zmierzających do faktycznej likwidacji pojazdu (sprzedaży, bądź odbioru z parkingu Spółki, kasacji pojazdu itp.), ale również i obowiązek poniesienia kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu. Tymczasem organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu, bezpodstawnie wskazał, bez jakiegokolwiek uzasadnienia, iż właściwym do wydania postanowienia w sprawie żądanych kosztów jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. Samochód został odebrany z parkingu w dniu 23 stycznia 2009 r. na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 22 stycznia 2009 r., w związku z czym organ rekwizycyjny powinien pokryć wynagrodzenie za dozór pojazdu w okresie od 17 sierpnia 2007 r. do 23 stycznia 2009 r. w kwocie 6417,20 zł. Kwota ta stanowi iloczyn ilości dób przechowywania pojazdu (tj. 526) oraz kwoty za jedną dobę wynikającą z ww. Uchwały RM. Postanowieniem z dnia 08.06.2009 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie i stwierdził , że w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości stron, jak i organu odwoławczego. Istota sporu sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia, czy organ rekwizycyjny winien ponosić wydatki związane z przechowywaniem pojazdu w okresie, zanim otrzymał zlecenie rekwizycyjne. O przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130 a ust. 10 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym, orzeka właściwy miejscowo naczelnik urzędu skarbowego - art. 8 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.10.2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. nr 191, poz. 1377). Identycznie kwestię właściwości w tym zakresie regulował obowiązujący poprzednio (a zatem w dacie wydania decyzji o przejęciu przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa) art. 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 02.08.2002 r. w sprawie usuwania pojazdów ( Dz. U. nr 134, poz. 1133 ze zm. ). W niniejszej sprawie zgodnie z ww. zasadami oraz zasadą wyrażoną w art. 21 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego, decyzje o przejęciu pojazdu wydał naczelnik urzędu skarbowego właściwy miejscowo dla ostatniego właściciela pojazdu. Co do zasady, organ orzekający o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa ponosi koszty związane z przechowywaniem tego pojazdu. Odnośnie natomiast sytuacji, w której pojazd znajduje się na terenie działania innego naczelnika urzędu skarbowego niż wydający decyzję o przejęciu, zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23.04.2003 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. 50.449 ). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia, przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dział II Rozdział 6 "Egzekucja z ruchomości" stosuje się do naczelników urzędów skarbowych w odniesieniu do przechowywania i likwidacji ruchomości. Oznacza to, iż naczelnik urzędu skarbowego orzekający o przejęciu pojazdu posiada uprawnienia organu egzekucyjnego i może on zlecić (na podstawie art. 31 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) organowi rekwizycyjnemu wykonanie czynności egzekucyjnych w zakresie składników majątku (w tym przypadku pojazdu) znajdujących się na terenie działania tego organu. Przedstawione stanowisko zostało potwierdzone pismem Ministerstwa Finansów Departament Systemu Podatkowego z dnia 10.12.2003 r. nr SP2-1100/841-952/2031/03/AK ( Biul. Skarb. 2004.1.19, LEX 3236 ). W ocenie organu odwoławczego oznacza to , iż dysponentem postępowania o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa jest organ wydający orzeczenie w tym zakresie. Organ ten, korzystając z uprawnień organu egzekucyjnego może zlecić wykonanie czynności organowi rekwizycyjnemu na terenie działania, którego znajduje się pojazd. Organ rekwizycyjny działa zatem tylko w określonych zleceniem rekwizycyjnym ramach, w tym w ramach czasowych. Organ rekwizycyjny ( Naczelnik Urzędu Skarbowego K.) nie może ponosić odpowiedzialności w zakresie wykraczającym poza te ramy, czyli w niniejszej sytuacji - za koszty przechowywania pojazdu w okresie przed otrzymaniem zlecenia rekwizycyjnego. Wskazując na powyższe organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie . Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , w której skarżąca zarzuciła : a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 102 § 2 w zw. z art. 31 § 1a ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwanej dalej u.p.e.a.) w zw. z § 3 pkt 1 a i § 6 ust. 1 ww. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , ww. z art. 130 a ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym , (zwanej dalej p.r.d.) b) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, 7, 7 i 107 § 1 i § 3w zw. z art. 126 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego K. W uzasadnieniu złożonej skargi skarżąca podniosła, że organy obu instancji nie kwestionowały samego faktu przechowywania pojazdu, ani też wysokości żądanej opłaty. Sporne jest jedynie to, który organ jest zobowiązany pokryć owe koszty. Biorąc pod uwagę treść wskazanych powyżej przepisów, a w szczególności art. 31 § 1 i § 1a u.p.e.a. nie sposób zgodzić się rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej, jakoby w przedmiotowej sprawie to organ zlecający likwidację pojazdu (Naczelnik Urzędu Skarbowego W.) miał obowiązek pokrycia kosztów przechowywania spornego pojazdu. Co istotne, Naczelnikowi Urzędu Skarbowego K. znane jest stanowisko Ministerstwa Finansów, które wystosowało w tej sprawie pismo do wiadomości wszystkich izb skarbowych ([...] z dnia 10.03.2003r.). Z pisma jednoznacznie wynika, że organem właściwym do pokrycia kosztów związanych z transportem, wyceną i parkowaniem pojazdów jest organ dokonujący likwidacji w ramach zleconej rekwizycji. Ponadto organy egzekucyjne obu instancji rozstrzygając sprawę naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego, a to zasadę legalizmu (art. 6 i art.7 k.p.a.) oraz wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W ocenie skarżącej uzasadnienie zarówno Naczelnika Urzędu Skarbowego K., jak i Dyrektora Izby Skarbowej, nie spełniają wymagań zawartych w art. 107 § 1 k.p.a. Z powyższego wynika, iż organy egzekucyjne nie zważając na oczywiste zapisy art. 31 § la u.p.e.a. oraz interes strony oparły swoje rozstrzygnięcie na własnej (sprzecznej zresztą ze stanowiskiem Ministerstwa Finansów) interpretacji przepisów. Należy również podkreślić, iż stanowisko zawarte w skardze znalazło potwierdzenie w orzeczeniach WSA w Krakowie z dnia 10.06.2009 (sygn. akt I SA Kr 546/09; I SA/Kr 547/09;I SA/Kr 548/09). Zdaniem skarżącej , skoro pojazd został odebrany z parkingu w dni 23 stycznia 2009 r. na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 22 stycznia 2009 r., to Skarb Państwa reprezentowany przez ten właśnie organ powinien pokryć wynagrodzenie za dozór pojazdu w okresie od 17 sierpnia 2007 r. do 23 stycznia 2009r. w kwocie 6417,20 zł. Kwota ta stanowi iloczyn ilości dób przechowywania pojazdu (tj. 526) oraz kwoty za jedną dobę wynikającą z cytowanej powyżej Uchwały RM tj. 12,20 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy nie neguje faktu, że koszty z tytułu parkowania samochodów za okres od momentu przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, winny zostać pokryte z Budżetu Państwa. Uważa jednak, że organ rekwizycyjny działa tylko w określonych zleceniem rekwizycyjnym ramach i nie może ponosić odpowiedzialności w zakresie wykraczającym poza te ramy, czyli za koszty przechowania pojazdu w okresie przed otrzymaniem zlecenia rekwizycyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia . Z kolei art.134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r Nr 153, poz.1270) stanowi, że sąd nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa , a także wszystkie przepisy , które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia , nawet , gdy dany zarzut nie został podniesiony (wyrok WSA w Warszawie , z dnia 25.02.2004 r , syg. akt III S.A. 1456/02 , Lex nr 113588 ). Zgodnie z art. 134 § 2 ww. ustawy sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że stan faktyczny ustalony przez organy administracyjne nie jest sporny. Samochód marki Renault 19, nr rej. [...] przeszedł na własność Skarbu Państwa na mocy art. 130a ust.10 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Organem właściwym w sprawie przejęcia przedmiotowego pojazdu, stosownie do § 8 ust.1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.10.2007 r w sprawie usuwania pojazdów (DzU z 2007 r Nr 191, poz.1377 ze zm.) oraz art.21 § 1 pkt.3 Kpa - był Naczelnik Urzędu Skarbowego W., który w dniu 07.11.2007 r wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przejęcia ww. pojazdu, a następnie w dniu [...] 2007 r wydał decyzję o jego przejęciu . Właściwość tego urzędu uzasadniała okoliczność, że ostatni właściciel pojazdu – C Spółka z o.o. miała siedzibę w W. Wskazany pojazd został usunięty z ul. D. w K. przez funkcjonariuszy Policji w trybie art. 130 ust.1 pkt.1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a następnie odholowany i zabezpieczony na parkingu przy ul. B. w K., prowadzonym przez skarżącą. A zatem w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja , w której porzucony pojazd znajdował się na terenie działania innego , niż wydający rozstrzygnięcia w sprawie , urzędu skarbowego . W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego W., pismem z dnia 18.12.2008 r przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego K., jako organowi likwidacyjnemu wykonanie decyzji z dnia [...] 2007 r orzekającą o przejściu na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowego pojazdu, "z uwagi na miejsce położenia przedmiotowej ruchomości". Zgodnie z art.31 § 1 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , organ egzekucyjny może zlecić organowi rekwizycyjnemu wykonanie czynności egzekucyjnych w zakresie składników majątku zobowiązanego znajdujących się na terenie działania tego organu ( ... ) . Strony zgodne są co do tego , że na podstawie art.31 § 1a tej ustawy , organ rekwizycyjny wykonuje prawa i obowiązki organu egzekucyjnego w zakresie zleconych czynności egzekucyjnych. Powyższe ustalenia w sprawie są bezsporne ; sporną kwestią jest natomiast , który organ i w jakim zakresie jest właściwy do wydania postanowienia rozstrzygającego wniosek skarżącej o zwrot kosztów przechowywania pojazdu za okres , w którym Skarb Państwa był właścicielem tej rzeczy. Zdaniem skarżącej , właściwym organem w sprawie kosztów jest Naczelnik Urzędu Skarbowego K., gdyż zgodnie z ww. art. 31 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , organ rekwizycyjny wykonuje prawa i obowiązki organu egzekucyjnego w zakresie czynności zleconych , a zgodnie z art.102 § 2 tej ustawy w związku z § 6 ust.1 ww. Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , organ egzekucyjny przyzna , na żądanie dozorcy , zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór , chyba że ( ... ) . Z kolei Naczelnik Urzędu Skarbowego K. uznał , że jest właściwym organem w sprawie zwrotu kosztów , ale tylko za okres od dnia przekazania dokumentów do rekwizycyjnej likwidacji do dnia likwidacji pojazdu , a w pozostałym zakresie – właściwy jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Sąd nie podzielił stanowiska żadnej ze stron. Rozstrzygając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należy podnieść , że przytoczony wyżej art. 31 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, określa zasady zlecania czynności egzekucyjnych organowi rekwizycyjnemu . To organ egzekucyjny określa, jakie czynności mają być dokonane przez organ rekwizycyjny. Zgodnie z § 1a omawianego przepisu , organ rekwizycyjny wykonuje prawa i obowiązki organu egzekucyjnego , ale tylko " w zakresie z l e c o n y c h czynności egzekucyjnych". Interpretacja tego przepisu nie może być rozszerzająca, upoważniająca organ rekwizycyjny do podejmowania także innych, niż zlecone czynności. Natomiast w ramach czynności zleconych, organ rekwizycyjny rzeczywiście wykonuje prawa i obowiązki organu egzekucyjnego, co oznacza, że może podejmować zarówno czynności wykonawcze , jak i proceduralne. Jeżeli zatem zakres swobody działania organu rekwizycyjnego ograniczony jest zakresem zleconych czynności, to naturalne jest postawienie pytania, jakie czynności w rozpatrywanej sprawie zostały zlecone Naczelnikowi Urzędu Skarbowego K. Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W., z dnia 18.12.2008 r jednoznacznie wynika , że przekazuje organowi likwidacyjnemu ( rekwizycyjnemu ) w y k o n a n i e decyzji orzekającej o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowego pojazdu . Czynnością zleconą było wykonanie decyzji i tylko tyle, nic więcej . Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem wedle którego, wykonanie decyzji o przejęciu ruchomości obejmuje orzeczenie o kosztach jego parkowania. Wniosek skarżącej o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór wszczyna nowe postępowanie, co prawda związane z przejęciem i likwidacją pojazdu , ale jednak odrębne od niego, bowiem są inne strony tego postępowania , inna podstawa prawna i , co oczywiste – inny przedmiot postępowania. Organem właściwym w sprawie o zwrot koniecznych kosztów i wynagrodzenia związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu przejętego na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 130 a ust.10 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jest organ właściwy do wydania decyzji orzekającej o przejęciu ruchomości nawet wtedy, gdy likwidacji tej ruchomości dokonuje organ rekwizycyjny w trybie art.31 § 1 i 1a ww. ustawy – Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z tym, że zaskarżonym postanowieniem Naczelnik Urzędu Skarbowego K., działając w charakterze organu rekwizycyjnego , orzekł o przyznaniu zwrotu wydatków związanych z dozorem przedmiotowego pojazdu , do czego nie był upoważniony przez organ egzekucyjny w ramach zleconych czynności, a organ odwoławczy rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy , należało stwierdzić nieważność tych rozstrzygnięć z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt.1 Kpa tj. naruszenia przepisów o właściwości. Wydane orzeczenie Sądu jest na niekorzyść skarżącej , ale z uwagi na wyżej stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonych rozstrzygnięć , narusza zasadę wyrażoną w art. 134 § 2 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zgodnie z którą sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego , ale jest dopuszczalne , jeśli sąd stwierdzi naruszenie skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego K. ma ten skutek , że wniosek skarżącej z dnia 29.01.2009 r " o wydanie postanowienia w sprawie kosztów przechowywania pojazdu" należy przesłać zgodnie z właściwością do rozpoznania Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. Uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wyżej opisanym , Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt.2 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 ww. ustawy Sąd orzekł , że uchylone rozstrzygnięcia organów skarbowych nie podlegają wykonaniu, co oznacza, iż ww. rozstrzygnięcia nie wywołują skutków prawnych od chwili wydania wyroku , mimo że wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.