III SA/Kr 883/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Rady Miasta z dnia 23 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych postanawia I. skargę odrzucić, II. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata B. J. – J. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. postanowienia WSA w Krakowie z dnia 13 marca 2012r. W dniu 23 września 2009r. Rada Miasta podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych. Uchwała została podjęta na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. nr 19, poz. 115 z późn. zm.) w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 tej uchwały do kategorii dróg gminnych zaliczono następujące ulice wyszczególnione w załączniku do uchwały: ul. A, ul. B (od ul. M do ul. J), ul. C, ul. M, ul. P, ul. D, ul. E (od ul. S do ul. R), ul. F. Pismem z dnia 21 kwietnia 2011r. J. P. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego i uprawnień właścicielskich przez uchwałę z dnia 23 września 2009r. Nr [...] poprzez wykreślenie z załącznika do niej ulicy A do czasu uregulowania stanu prawnego nieruchomości stanowiących tę ulicę. Rada Miasta nie odpowiedziała na to wezwanie. Pismem z dnia 16 czerwca 2011r. J. P. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 23 września 2009r. Nr [...] w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych, w zakresie zaliczenia do kategorii dróg gminnych ul. A. J. P. wyjaśniła, iż zaskarżona uchwała w wymienionym zakresie narusza jej interes prawny poprzez naruszenie jej prawa własności do działki nr 1/32 obręb [...] P wchodzącej w skład nieruchomości składających się na ulicę A. Postępowanie o zwrot części działki nr 1/21 stanowiącej w planie ulicę A rozpoczęło się w 2000r. Natomiast działka nr 1/32 o pow. 219 m2 została skarżącej zwrócona ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia 13 listopada 2008r., utrzymaną następnie w mocy ostatecznym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2009r., sygn. akt II SA/Kr 624/09. Skarżąca wskazała, iż pismem z dnia 17 listopada 2009r. wezwała Prezydenta Miasta do wydania w/w nieruchomości. Pismem z dnia 16 grudnia 2009r. nr [...] Dyrektor Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta poinformował skarżącą, że nie ma podstaw do podjęcia wnioskowanych przez nią czynności. Równocześnie pismo to zawierało informację, że uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia 23 września 2009r. ulicy A została nadana kategoria drogi gminnej i w bliżej nieokreślonym terminie zostanie przeprowadzone postępowanie o nabycie na rzecz Gminy działek wchodzących w skład pasa drogowego tej ulicy. Skarżąca stwierdziła więc, że zaskarżona uchwała Rady Miasta narusza jej prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1/32 przez zaliczenie ul. A, w granicach której położona jest w całości przedmiotowa nieruchomość, do kategorii dróg gminnych. Skarżąca uważa, iż zaliczenie tejże nieruchomości do kategorii dróg gminnych uniemożliwia jej wykonywanie prawa własności w sposób przewidziany przez przepisy Konstytucji RP oraz Księgi drugiej Kodeksu cywilnego ("Własność i inne prawa rzeczowe"), a w szczególności realizację uprawnień wskazanych w art. 140 k.c. oraz art. 122 k.c., albowiem z chwilą uzyskania i uprawomocnienia się decyzji w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości wywłaszczonej na niezrealizowany cel publiczny, skarżąca wezwała do jej wydania organ będący w posiadaniu nieruchomości bez podstawy prawnej. Odmówiono jej jednak wydania jej własności z powołaniem się na treść zaskarżonej uchwały Rady Miasta, a zatem oczywistym jest, zdaniem skarżącej, że wydanie przedmiotowej uchwały uniemożliwia realizację konkretnego i bezpośredniego uprawnienia mającego źródło w przepisach prawa materialnego. Natomiast odnośnie części działki nr 1/35 skarżąca wskazała, iż zaliczenie jej do kategorii dróg gminnych uniemożliwia jej zagwarantowany przepisami art. 136 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami zwrot jako nieruchomości niewykorzystanej na cel publiczny. Działanie Prezydenta Miasta skarżąca uważa za kontynuację trwającego od wielu lat bezprawia w kwestii zagwarantowanego prawem zwrotu nieruchomości wywłaszczonych na niezrealizowany cel publiczny. Skarżąca zarzuciła Prezydentowi Miasta, iż ten od wielu lat blokuje zwrot nieruchomości bezprawnie zajętych pod ulicę A i działa metodą faktów dokonanych. Ponadto całkowicie lekceważy interesy mieszkańców K, byłych właścicieli lub ich spadkobierców nieruchomości stanowiących przedmiotową ulicę, poprzez niewykonywanie obowiązku wynikającego z art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten zobowiązuje bowiem organy administracyjne do zawiadomienia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercy o zamiarze użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu. Skarżąca stwierdziła, iż z zaprezentowanego w piśmie z dnia 16 grudnia 2009r. stanowiska wynika, że zdaniem Prezydenta Miasta zgodne z prawem jest zajmowanie cudzej własności, korzystanie z niej, a kwestią drugorzędną jest sprawa rozliczenia z jej właścicielem. Skarżąca wyjaśniła, iż nieruchomości stanowiące działkę pod prawnie nieistniejącą ulicą A zostały wywłaszczone na cel budowy Szpitala [...] w K. Na początku lat 90-tych ubiegłego wieku zrezygnowano z realizacji rozpoczętego szpitala, a w 1997 roku z inicjatywy ówczesnego Wojewody J. M. utworzono [...] Fundację [...] w K, której przekazano wywłaszczone nieruchomości wraz z rozpoczętymi obiektami szpitala, rzekomo do kontynuacji jego budowy. Jednak projekt zmieniono i zrealizowano jedynie przychodnię zdrowia z parkingiem, lokalizując obydwa obiekty niezgodnie z pierwotnym projektem zatwierdzonym a przejętym przez Fundację pozwoleniem na budowę. Spośród wywłaszczonych nieruchomości wydzielono działkę o numerze ewidencyjnym 1/21 o pow. 16435 m2 z przeznaczeniem na ulicę, którą w trybie administracyjnym, przed jej faktycznym wybudowaniem, nazwano ul. A. Po przekazaniu nieruchomości Fundacji w 1998 roku i zakończeniu przez nią w 2001 roku budowy obiektu przychodni zdrowia, umową użyczenia z dnia 12 września 2001r. zawartą pomiędzy Skarbem Państwa, reprezentowanym przez Dyrektora Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta, a [...] Fundacją [...] w K przekazano działkę nr 1/21 jako część niezabudowanej nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa do czasu skomunalizowania przedmiotowej działki w celu jej wykorzystania w okresie budowy Ośrodka Diagnostycznego [...] oraz szpitala. W 2000 roku byli właściciele wywłaszczonych nieruchomości i spadkobiercy byłych właścicieli, wystąpili o zwrot części przekazanych Fundacji nieruchomości jako niewykorzystanych na cel ich przejęcia (wywłaszczenia). Dotyczyło to również w części działki nr 1/21. Równocześnie z toczącymi się postępowaniami administracyjnymi o zwrot, wbrew obowiązującym przepisom, Zarząd Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta rozpoczął na części niezabudowanej nieruchomości – działki nr 1/21, na odcinku od ul. Ł (droga publiczna) do ul. G (droga wewnętrzna Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]"), inwestycję celu publicznego pod nazwą "Przebudowa ulicy A w K na odcinku od ulicy Ł do ulicy G wraz z odwodnieniem, oświetleniem i przekładkami kolidującego uzbrojenia". W trakcie realizacji tej "przebudowy" nieistniejącej ulicy, prowadzący postępowanie o zwrot na rzecz jednego z byłych właścicieli nieruchomości stanowiących część nieruchomości objętych realizowaną inwestycją Starosta, wydzielił z działki nr 1/21 dwie działki: nr 1/26 o pow. 3044 m2 i nr 1/23 o pow. 1587 m2 i prawomocnymi decyzjami [...] z dnia 30 maja 2005r. oraz [...] z dnia 18 lipca 2005r. dokonał ich zwrotu. W 2006 roku Urząd Miasta zakupił te działki i dokończył realizację nielegalnej inwestycji na odcinku do ul. G. W 2005 roku [...] Fundacja [...] w K została postawiona w stan likwidacji, a powołany likwidator sprzedał znaczną część przekazanych przez Skarb Państwa nieruchomości. Zrealizowana w opisany powyżej sposób ulica A do ulicy G zabezpieczała dojazd do istniejącej przychodni zdrowia, ale nie zabezpieczała dojazdu dla sprzedanych działek. W 2006 roku na działce nr 5/5 firma "B" rozpoczęła budowę osiedla mieszkaniowego. W związku z tym usunięto ogrodzenie, wyasfaltowano płyty betonowe i uruchomiono ruch drogowy na pozostałej części ulicy A. Skarżąca wskazała, iż z usytuowania działki nr 5/5 wynika, że wydane zostało pozwolenie na budowę osiedla na terenie nie posiadającym dostępu do drogi publicznej i nie spełniającym warunku art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącej, zaskarżona uchwała Rady Miasta o nadaniu ulicy A kategorii drogi gminnej ma zalegalizować wydane decyzje o pozwoleniu na budowę i dlatego narusza jej interes prawny jako właścicielki działki nr 1/32 stanowiącej ulicę A. Skarżąca stwierdziła, iż Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi na jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ograniczając się jedynie do przesłania stanowiska Prezydenta Miasta z dnia 20 maja 2011r. w przedmiotowej sprawie. Skarżąca wskazała, iż zdaniem Prezydenta Miasta zaliczenie ulicy A do kategorii dróg publicznych pozostaje w zgodzie z postanowieniami przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Prezydent Miasta stwierdził, że zaskarżona uchwała determinuje przeznaczenie działki nr 1/32 stanowiącej własność skarżącej i statuuje na Gminie obowiązki, określone w art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych, które nie godzą w wykonywanie prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Prezydent Miasta stwierdził również, iż wykonywanie prawa własności nieruchomości skarżącej polega na prawie do jej zbycia na rzecz właściwego podmiotu publicznego. Ponadto Prezydent Miasta zauważył, że własność nie jest prawem bezwzględnie obowiązującym i podlega ograniczeniu przez przepisy powszechnie obowiązującego prawa do jakich zaliczają się akty prawa miejscowego. Tym samym zdaniem skarżącej, Prezydent Miasta wprowadził poza instytucją wywłaszczenia uregulowaną w ustawie o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. nową instytucję pozbawiania obywateli prawa własności poprzez uchwały Rady Miasta. W opinii skarżącej, stanowisko zaprezentowane przez Prezydenta Miasta narusza art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, iż własność może być ograniczona tylko na drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności oraz art. 87 Konstytucji RP, który wymienia źródła powszechnie obowiązującego prawa w Polsce. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Rada Miasta wskazała, iż działka nr 1/32 wchodzi w skład pasa drogowego ul. A, która uzyskała status drogi publicznej na podstawie zaskarżonej uchwały z dnia 23 września 2009r. Nr [...] w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych. Niniejszy akt wszedł w życie 1 stycznia 2010r., a zatem od tej daty w odniesieniu do ul. A stosuje się postanowienia ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. nr 19, poz. 115 z późn. zm.). Rada Miasta stwierdziła, iż na mocy art. 2a ust. 2 w/w ustawy drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Zdaniem Rady, podstawowym celem wskazanego przepisu jest doprowadzenie do stanu, w którym wszystkie nieruchomości zajęte pod drogi publiczne staną się własnością właściwego podmiotu publicznego. Tym samym stanowi on bezwzględną dyrektywę postępowania dla Gminy, ukierunkowującą jednostkę samorządu terytorialnego na wykup nieruchomości, zajętych pod drogę publiczną i stanowiących własność osób prywatnych. Rada Miasta stwierdziła zatem, iż zaskarżona uchwała determinuje przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości i statuuje na Gminie określone obowiązki, wymienione w art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych, które nie godzą w wykonywanie prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa własności skarżącej Rada Miasta zauważyła, iż zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zdaniem Rady, w obliczu postanowień zaskarżonej uchwały Nr [...], przeznaczenie społeczno-gospodarcze działki nr 1/32 zostało określone jako droga publiczna. W związku z tym wykonywanie prawa własności przysługującego w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości polega na prawie do jej zbycia na rzecz właściwego podmiotu publicznego, które to ograniczenie jest w swoisty sposób rekompensowane obowiązkiem podjęcia przez gminę dążeń na rzecz jej zakupu. Ponadto Rada Miasta podkreśliła, iż konstrukcja istniejącego w polskim porządku normatywnym prawa własności wskazuje, iż własność nie jest prawem bezwzględnym i podlega ograniczeniu przez przepisy powszechnie obowiązującego prawa, do jakich zaliczają się akty prawa miejscowego, w tym w szczególności zaskarżona uchwała Nr [...] podjęta na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Tym samym zdaniem Rady Miasta, zaskarżona uchwała nie narusza prawa własności, a jedynie określa sposób jego wykonywania. Rada Miasta wyjaśniła również, iż zmiany w podmiocie będącym właścicielem nieruchomości usytuowanej na działce nr 1/32 zostały ujawnione w ewidencji gruntów i budynków dopiero w wyniku wystosowania przez Starostę pisma z dnia 18 stycznia 2010r., znak: [...]. Zatem w dniu podjęcia przez Radę Miasta zaskarżonej uchwały, tj. 23 września 2009r., zgodnie z zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, przedmiotowa działka stanowiła własność Gminy. Rada Miasta podkreśliła przy tym, iż zapisy ewidencji gruntów i budynków korzystają z domniemania zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. nr 193, poz. 1287). Tym samym zdaniem Rady Miasta, zaliczenie ul. A do kategorii dróg publicznych pozostaje w zgodzie z postanowieniami przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Jednocześnie Rada Miasta zwróciła uwagę, iż w aktualnie obowiązującym stanie prawnym pozbawienie drogi publicznej dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii (art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych). Rada Miasta uważa zatem, iż pozbawienie ul. A kategorii drogi gminnej bez zaliczenia jej do innej kategorii drogi publicznej, do czego dojdzie w wyniku uchylenia zapisu dotyczącego wskazanej ulicy w zaskarżonej uchwale, stanowić będzie naruszenie postanowień art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W odniesieniu z kolei do działki nr 1/35, obręb [...], jednostka ewidencyjna P, Rada Miasta wskazała, iż postępowanie w przedmiocie zwrotu nieruchomości nie zostało jeszcze zakończone, a zatem właścicielem gruntu nadal pozostaje Gmina. W związku z powyższym Rada Miasta uważa, iż skarżąca nie ma interesu prawnego w dochodzeniu uchylenia postanowień zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym ul. A. Rada Miasta wyjaśniła także, iż pozyskiwanie nieruchomości, które są związane z inwestycjami drogowymi, a nie są objęte zadaniami programowymi Gminy, a także których nabycie do zasobu gminnego niezbędne jest celem uregulowania stanu prawnego ulic, w skład których weszły, jest corocznie dokonywane przez Wydział Skarbu Miasta Urzędu Miasta na podstawie listy hierarchicznej przygotowywanej przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Działka nr 1/32, niezwłocznie po dokonaniu jej zwrotu, została umieszczona na wyżej wymienionej liście, o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 12 kwietnia 2010r. Z kolei w dniu 5 czerwca 2010r. sporządzony został, przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, operat szacunkowy, określający wartość rynkową działki nr 1/32 o powierzchni 0,0219 ha w wysokości 77.320 zł. Rada Miasta wskazała, iż w dniu 16 czerwca 2011r. skarżącej została złożona oferta cenowa nabycia przedmiotowej nieruchomości na rzecz Gminy za cenę 61.320 zł, co stanowiło 280 zł za metr kwadratowy gruntu. W wyniku braku zgody na sprzedaż Wydział Skarbu Miasta, pismem z dnia 2 września 2010r. wystosował kolejną ofertę ustalając cenę nabycia na poziomie 77.320 zł, co stanowiło 353,06 zł za metr kwadratowy. Cena z drugiej oferty również została odrzucona jako zbyt niska, a ponadto 18 października 2010r. zostały zgłoszone zarzuty do operatu szacunkowego. Rada Miasta stwierdziła, iż w piśmie z dnia 12 listopada 2010r. rzeczoznawca majątkowy, który sporządził operat ustosunkował się do złożonych zarzutów. Wskazane pismo zawierało szczegółowe informacje w sprawie operatu, a ponadto podtrzymano w nim wolę nabycia do zasobu gminnego działki nr 1/32 za cenę 77.320 zł. Jednak do chwili obecnej Wydział Skarbu Miasta nie otrzymał definitywnego stanowiska skarżącej w sprawie sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 oraz pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonej uchwały, sąd ma na uwadze, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej uchwały ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowała skarga J. P. wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej: u.s.g.), a będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie uchwała jest aktem prawa miejscowego. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. przewiduje, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W sprawie ze skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. zastosowanie znajduje reguła zawarta w art. 53 § 2 p.p.s.a., który przewiduje, że skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a). W niniejszej sprawie skarżąca dwukrotnie kierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Pierwsze wezwanie, z dnia 16 lutego 2010r., wszczęło postępowanie zmierzające do zaskarżenia przedmiotowej uchwały i uruchomiło termin dla skarżącej do wniesienia skargi na tę uchwałę. Skarżąca jednak temu terminowi uchybiła, dlatego jej skarga została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2011r., sygn. akt III SA/Kr 547/10. Postanowienie to jest prawomocne. Kolejne wezwanie wniesione przez tę samą skarżącą do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez tę samą uchwałę Rady Miasta, zawarte w piśmie z dnia 21 kwietnia 2011r., nie mogło po raz kolejny wszcząć kolejnego postępowania zmierzającego do zaskarżenia tej samej uchwały. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela bowiem stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w tezie nr 2 do postanowienia z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt OSA 2/02 (ONSA 2003/1/2, Wokanda 2002/11/33, Prok.i Pr.-wkł. 2002/11/49), że "wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu". Pogląd ten znalazł aprobatę w późniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2005r., sygn. akt VI SA/Wa 1888/04, LEX nr 205479). Należy bowiem wskazać, iż instytucja wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środków odwoławczych. Nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest surogatem środka odwoławczego, to nie ma podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia), nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Tym samym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie pismo skarżącej z dnia 21 kwietnia 2011r., które traktowała ona jako kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, wbrew poglądom skarżącej takiego charakteru nie ma. Wniesienie tego pisma nie uruchomiło zatem dla skarżącej kolejnego terminu do wniesienia ponownej skargi do sądu na tę samą uchwałę. Dla skarżącej J. P. termin do wniesienia do sądu skargi na uchwałę Rada Miasta z dnia 23 września 2009r. Nr [...] w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych rozpoczął bieg wraz z wniesieniem pierwszego wezwania skierowanego do Rady Miasta z dnia 16 lutego 2010r., doręczonego organowi w dniu 25 lutego 2011r. Wobec nieudzielenia przez Radę Miasta odpowiedzi na to wezwanie, termin do wniesienia skargi do sądu upłynął skarżącej po 60 dniach od dnia tego wezwania, tj. w dniu 26 kwietnia 2010r. Należy zatem przyjąć, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2011r., została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Termin ten zaczął biec z dniem wniesienia pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa (czyli 25 lutego 2010r.), a ponowne wezwanie przez skarżącą Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa nie spowodowało przerwania biegu tego terminu ani też nie uruchomiło go ponownie. Tym samym niniejsza skarga, jako wniesiona po terminie, podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 53 § 2 tej ustawy oraz art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z §14 ust. 2 pkt 1 litera c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).