III SA/Kr 885/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Bogusław Wolas WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 9 kwietnia 2025 r. nr SKO.PS/4110/25/2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt SKO.PS/4110/25/2025 na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 § 1 i art. 144 oraz art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r, poz. 572 – dalej "k.p.a."), art. 54 ust. 1 i art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 – dalej "u.p.s.") po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej – J. P., na postanowienie z dnia 24 lutego 2025 r. znak: MOPS.5026.29.1.2025 wydane przez działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta B. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania na podstawie wniosku J. P. z dnia 30 grudnia 2024 r. w sprawie uchylenia decyzji z dnia 8 lipca 2024 r. znak: MOPS.5026.57.1.2024 o skierowaniu S. P. do Domu Pomocy Społecznej w B. oraz decyzji z dnia 22 lipca 2024 r. znak: MOPS.5626.57.1.2024 zmienionej decyzją z 7 października 2024 r. znak: MOPS.5026.57.8.2024 o ustalenie odpłatności dla S. P. za pobyt w DPS w B. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Jak wynika z akt sprawy, na mocy decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia 8 lipca 2024 r. S. P. został skierowany do Domu Pomocy Społecznej w B. Następnie decyzją z dnia 9 lipca 2024 r. wydaną przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w B. ww. został umieszczony w Domu Pomocy Społecznej w B. na czas nieokreślony. Z kolei decyzją z dnia 22 lipca 2024 r. zmienioną następnie decyzją z dnia 7 października 2024 r. ustalono odpłatność dla S. P. za pobyt w DPS w B. w miesięcznej wysokości 3.274,98 zł. Wnioskiem z dnia 30 grudnia 2024 r. skarżąca zwróciła się do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w B. oraz Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o uchylenie w oparciu o art. 106 ust. 5 u.p.s. w zw. z art.163 k.p.a. ostatecznych decyzji z dnia 8 lipca 2024 r. znak: MOPS.5026.57.1.2024 o skierowaniu S. P. (mąż skarżącej) do Domu Pomocy Społecznej w B., decyzji z dnia 9 lipca 2024 r. znak: OPS-5630-26/2024 o umieszczeniu S. P. w Domu Pomocy Społecznej w B. a także decyzji z dnia 22 lipca 2024r. znak: MOPS.5626.57.6.2024 zmienionej decyzją z 7 października 2024 r. znak: MOPS.5026.57.8.2024 o ustaleniu odpłatności dla S. P. za pobyt w DPS w B. Skarżąca podniosła, że wymienione decyzje zapadły z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do umieszczenia S. P. w DPS w B., ponieważ może on funkcjonować samodzielnie w codziennym życiu oraz można mu zapewnić pomoc w ramach wykorzystania posiadanego potencjału majątkowego oraz w formie usług opiekuńczych. Zdaniem skarżącej sytuacja taka wyklucza możliwość skierowania i umieszczenia w DPS, wyklucza również następczą możliwość ustalenia odpłatności za taki pobyt oraz obciążania kosztami odpłatności małżonka i zstępnych. Następnie w dniu 21 lutego 2025 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wpłynęło ponaglenie skarżącej na niezałatwienie w terminie sprawy z ww. wniosku. Skarżąca, powołując się na art. 37 § 6 pkt 1 i 2 k.p.a. domagała się wskazania, iż Dyrektor MOPS w B. dopuścił się bezczynności z naruszeniem prawa, zobowiązania organu l instancji do załatwienia sprawy wyznaczając termin do jej załatwienia nie później niż w ciągu jednego miesiąca od dnia wszczęcia postępowania oraz zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności, a także podjęcia środków zapobiegających bezczynności w przyszłości. W wyniku zainicjowania przez stronę postępowania ponagleniowego organ l instancji wydał w dniu 24 lutego 2025 r. opisane na wstępie postanowienie - zaskarżone w niniejszym postępowaniu - odmawiające skarżącej wszczęcia postępowania w zakresie uchylenia decyzji o skierowaniu S. P. do Domu Pomocy Społecznej w B. oraz o ustalenie odpłatności za ten pobyt w DPS. W uzasadnieniu postanowienia organ l instancji wskazał, że wnoszącej wniosek o uchylenie wskazanych decyzji nie przysługuje status strony postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a., wobec czego nie posiada ona legitymacji do wniesienia wniosku w w/w sprawie. Osoby zobowiązane do ponoszenia odpłatności za pobyt osoby bliskiej w DPS nie są bowiem stronami postępowań o skierowanie takiej osoby do DPS, umieszczenie w DPS, ani też postępowań nadzwyczajnych dotyczących tego rodzaju spraw. W zażaleniu na ww. postanowienie skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym w szczególności art. 61 a k.p.a., art. 106 ust. 5 u.p.s. w zw. z art. 163 k.p.a., art. 7 - art. 9 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Podniosła, tak jak w uprzednio złożonym wniosku o uchylenie decyzji, że S. P., jakkolwiek legitymujący się orzeczeniem o niepełnosprawności, może funkcjonować samodzielnie w codziennym życiu oraz można mu zapewnić pomoc w ramach wykorzystania posiadanego potencjału majątkowego oraz w formie usług opiekuńczych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało treść art. 141 § 1 k.p.a., art. 61 § 1 k.p.a., art. 61a § 1 k.p.a. i art. 28 k.p.a. i podniosło, że zdaniem Kolegium w rozpoznawanej sprawie wniosek o uchylenie ostatecznych decyzji w przedmiocie skierowania S. P. w DPS w B. oraz ustalenia odpłatności za pobyt S. P. w DPS złożyła osoba nie będąca stroną w tych postępowaniach. Kolegium powołało treść art. 54 ust. 1, art. 59 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. i wskazało, że w sprawie niniejszej podstawowe znaczenie mają art. 54 ust. 1 u.p.s. i art. 59 ust. 1 i 2 u.p.s., które przesądzają o uprawnieniu domagania się skierowania do domu pomocy społecznej oraz umieszczenia w domu pomocy społecznej. W ich świetle uprawnienie takie może służyć tylko osobie spełniającej przesłanki przewidziane w tych przepisach. W niniejszych sprawach stroną wskazanych postępowań jest zatem S. P. Organ wskazał na art. 102 ust. 1 u.p.s., w myśl którego świadczenia z pomocy społecznej są udzielane na wniosek osoby zainteresowanej, jej przedstawiciela ustawowego albo innej osoby, za zgodą osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego. Nie ulega wątpliwości, że analizowane świadczenie, polegające na skierowaniu osoby do DPS ma charakter zindywidualizowany, adresowany do konkretnej osoby fizycznej. Zasadniczą rolę odgrywa tu sytuacja osobista osoby ubiegającej się o takie świadczenie, a w szczególności jej stan zdrowia i związana z tym konieczność zapewnienia intensywnej (całodobowej) opieki. Żaden z przepisów prawa nie przyznaje uprawnienia do udziału w postępowaniu o przyznanie tego konkretnego świadczenia członkom jego rodziny, ani nie wiąże z tym postępowaniem obowiązków po stronie innych podmiotów. Nie ma zatem przepisów prawa materialnego, na podstawie których skarżąca mogłaby wywodzić w niniejszej sprawie swój interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Interes prawny nie wynika także z możliwości ewentualnego obciążenia skarżącej jako małżonki osoby umieszczonej w DPS opłatą za pobyt męża w DPS. Obowiązek wnoszenia opłaty za pobyt w DPS przez małżonka oraz zstępnych, mimo jego związania ze skierowaniem oraz umieszczeniem osoby zainteresowanej w DPS, stanowi przedmiot innej sprawy, rozstrzyganej w oparciu o odrębną od art. 54 oraz art. 59 u.p.s. podstawę prawną i odrębne przesłanki. Skargę na powyższe postanowienie wniosła skarżąca – J. P. Skarżąca zarzuciła: rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 28 k.p.a. w zw. z art. 163 k.p.a. w zw. z art. 106 ust. 5 u.p.s. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji bezzasadne zastosowanie art. 61a § 1 i 2 k.p.a. polegające na odmowie wszczęcia postępowania uznając, że skarżąca nie jest stroną postępowania, podczas gdy w realiach sprawy skarżąca ma interes prawny we wszczęciu postępowania, a zatem jest stroną postępowania; rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 28 k.p.a. w zw. z art. 163 k.p.a. w zw. z art. 106 ust. 5 u.p.s. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji zaniechanie wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia decyzji Dyrektora MOPS w B. podczas gdy organy administracji publicznej są zobligowane działać na podstawie przepisów prawa oraz stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a poprzez zaniechanie wyeliminowania z obrotu prawnego skrajnie wadliwej decyzji organ dopuścił się sui generis niedopełnienia obowiązków; 3. rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i ograniczenie się jedynie do skrajnie lakonicznego powielenia uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji, w tym całkowite zaniechanie wywiązania się z obowiązku odniesienia się do zarzutów stawianych rozstrzygnięciu organu I instancji i braku uzasadnienia dlaczego organ II instancji nie uznaje ich za zasadne lub niezasadne oraz zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, co stanowi rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ II instancji jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca; 4. rażące naruszenie art. 7, 7b i 77 k.p.a. w zw. z art. 163 k.p.a. w zw. z art. 106 ust. 5, art. 3 i art. 4 ustawy o pomocy społecznej, poprzez przyjęcie błędnej podstawy faktycznej kształtującej następnie podstawę prawną, a mianowicie rzekomo ustalonego "braku możliwości zapewnienia stosownej opieki nad S. P. przez rodzinę oraz instytucje pomocy społecznej w środowisku" - podczas gdy w tym zakresie podejmowane przez organ pierwszej instancji czynności w świetle wielokrotnie przedstawianej przez skarżącą organowi sytuacji faktycznej noszą znamiona działania na szkodę słusznego, prawnie chronionego interesu strony; naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz 75 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie zgromadzenia przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego pozwalającego na wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji podjęcie decyzji pozbawionych podstaw faktycznych i prawnych; rażące naruszenie art. 54 ust. 1 u.p.s. i 59 u.p.s. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich zastosowanie i art. 106 ust. 5 u.p.s. w zw. z art. 163 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. oraz art. 102, 107 i 109 u.p.s. poprzez ich niezastosowanie, a mających istotny wpływ na przyjęte w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygniecie poprzez przyjęcie, że skarżąca inicjuje postępowanie w przedmiocie skierowania i umieszczenia S. P. w DPS podczas gdy skarżąca inicjowała postępowanie w przedmiocie uchylenia lub zmiany decyzji, na mocy której strona nabyła prawo na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. w zw. z art. 163 k.p.a. rażące naruszenie art. 107 § 1 pkt. 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów oraz przyczyn, z powodu których powołanym przez skarżącą dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w zakresie uzasadnienia prawnego brak jakiegokolwiek odniesienia się wskazywanych przez skarżącą podstaw wniosków i wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa w tym zakresie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 24 lutego 2025 r. MOPS.5026.29.1.2025 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze treść zaskarżonego postanowienia, skargi skierowanej do Sądu oraz wniosku Skarżącej z dnia 30 grudnia 2024 r., ustalono, że sedno sporu leży w tym, kto jest stroną w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej, czy jest to wyłącznie wnioskodawca, czy też inny podmiot. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie zależy od jakiegokolwiek zainteresowania wynikiem sprawy, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Od interesu prawnego dającego prawa strony należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W przypadku bowiem interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć więc każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. Z pojęcia strony postępowania administracyjnego zostały jednak wykluczone podmioty, które mogą wykazać się jedynie posiadaniem interesu faktycznego w takim, a nie innym rozstrzygnięciu. Interes prawny wynika z przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie, stanowią podstawę wydania decyzji, co jeśli idzie o postępowanie o uchylenie decyzji oznacza, że żądający wszczęcia tego postępowania musi wykazać, że z przepisów, na których oparta była decyzja, może on swój interes prawny wywieść (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2229/13, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca, występująca w sprawie jako żona osoby skierowanej do domu pomocy społecznej – wbrew temu co podnosi – nie ma interesu prawnego w zarysowanym powyżej znaczeniu w postępowaniu, którego przedmiotem jest umieszczenie osoby bliskiej w domu pomocy społecznej (art. 59 ust. 2 u.p.s.; por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1162/20; dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach postępowania dotyczącego umieszczenia osoby w domu pomocy społecznej tylko osoba ubiegająca się o takie umieszczenie legitymuje się interesem prawnym, a tym samym posiada status strony w ramach tego postępowania (art. 54 ust. 1 u.p.s.). Ostatecznie bowiem to przepisy prawa materialnego (w tym przypadku art. 54 ust. 1 i art. 59 u.p.s.) przesądzają o legitymacji procesowej i interesie prawnym w sprawie o umieszczeniu w domu pomocy społecznej. Postępowanie w sprawie umieszczenia w domu pomocy społecznej należy do kategorii postępowań w sprawie świadczeń z pomocy społecznej w rozumieniu art. 100 i następne u.p.s. Zasadą jest, że stroną takiego postępowania jest tylko podmiot bezpośrednio zainteresowany przyznaniem danego świadczenia. Podmiotem tym, w przypadku skierowania do domu pomocy społecznej, czy też umieszczenia w domu pomocy społecznej, jest wyłącznie osoba, której przysługuje prawo do skierowanie lub umieszczenia w domu pomocy społecznej, nie zaś jej rodzina (por. wyroki NSA z: 8 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1634/12; 17 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2229/13; 5 października 2016 r., sygn. akt I OSK 338/15; 13 października 2017 r., sygn. akt I OSK 2449/16). Sąd dostrzega przy tym istotne znaczenie podnoszonych przez Skarżącą argumentów, które mają jej zdaniem przemawiać za tym, że wszystkie potrzeby życiowe jej mąż może realizować za pośrednictwem rodziny oraz usług opiekuńczych przez nią zorganizowanych. W konsekwencji skierowanie go do domu pomocy społecznej, a następnie w nim umieszczenie, było zbędne. Jednakże świadczy to wyłącznie o jej interesie faktycznym w uchyleniu decyzji o umieszczeniu jej męża w Domu Pomocy Społecznej, a nie o posiadaniu przez nią interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w tej sprawie. Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych w skardze należy zauważyć, że w konsekwencji tego, iż Skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem 9 lipca 2024 r. decyzji o umieszczeniu jej męża w Domu Pomocy Społecznej w B. – nie może domagać się na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. uchylenia tej decyzji. Z tych samych względów nie mogły odnieść pożądanego przez Skarżącą skutku zarzuty dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie przesłanek warunkujących skierowanie i umieszczenie jej męża w domu pomocy społecznej. Brak legitymacji procesowej w tym zakresie wykluczał również zasadność zarzutu naruszenia przez organy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skoro bowiem Skarżąca nie miała legitymacji do zainicjowania postępowania w przedmiocie uchylenia wspomnianej decyzji, nie mogła wymagać od organów, aby zawiesiły postępowanie w związku z koniecznością rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w postaci prawidłowości decyzji z 8 lipca 2024 r. o skierowaniu S. P. do domu pomocy społecznej. Sąd nie znalazł również podstaw, aby uwzględnić zarzut naruszenia przez organ art. 15 k.p.a w zw. z art. 138 i art. 107 § 3 i art. 140 k.p.a. Biorąc pod uwagę brak przymiotu strony w postępowaniu obejmującym skierowanie jej męża do Domu Pomocy Społecznej w B., Skarżąca nie mogła oczekiwać od organów, że rozpoczną one prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie warunkującym zmianę decyzji na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. Pominięcie tej części zarzutów zażalenia przez organ drugiej instancji nie stanowiło zatem tego rodzaju błędu, który mógłby wpłynąć na wynik postępowania. Kwestia ta była bowiem wtórna względem legitymacji strony, a z uwagi na jej brak, rozważanie, czy zachodziły podstawy faktyczne do zmiany wspomnianej decyzji, było zbędne. W tym zaś zakresie, który miał fundamentalne znaczenie dla załatwienia wniosku oraz zażalenia Skarżącej, rozważania Kolegium należy uznać za wystarczające w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten stawia organom wymóg takiego przedstawienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, oraz uzasadnienia w adekwatnym stopniu swoich ocen, aby zarówno strona, jaki i w przypadku kontroli sądowoadministracyjnej sąd, mogli zapoznać się ze sposobem rozumowania organu i prześledzić jego tok. W tym znaczeniu uzasadnienie kontrolowanej decyzji ocenić należy jako wyczerpujące. Kolegium zwięźle wyjaśniło, dlaczego uznało oczekiwanie strony za bezzasadne, powołując przy tym właściwe przepisy, opatrując je jasnym komentarzem, jak również wsparło swoją ocenę jednolicie przyjmowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych rozumieniem tych przepisów. Sąd zauważa przy tym, że w ramach postępowania odwoławczego przed Kolegium zasadniczo zmieniło przyczyny, ze względu na które uznało wniosek Skarżącej za pozbawiony racji. Organ pierwszej instancji przyjął bowiem, że w toku postępowania o umieszczeniu zainteresowanego w domu opieki społecznej nie bada się prawidłowości wskazania konkretnego domu pomocy społecznej, do którego nastąpiło skierowanie. Organ umieszczający związany jest bowiem decyzją organu kierującego. Stąd też, skoro nie mógł merytorycznie rozpoznać wniosku Skarżącej, przyjął na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., że postępowanie nie mogło zostać wszczęte "z innych uzasadnionych przyczyn". Organ drugiej instancji, w ramach art. 61a § 1 k.p.a. powołał się na zaś na drugą z przesłanek zawartych w tym przepisie, warunkującej odmowę wszczęcia postępowania, jaką jest wniesienie żądania przez osobę niebędącą stroną. Tego rodzaju zmianę należy uznać za dopuszczalną w ramach tego samego przepisu i leżącą w gestii organu odwoławczego, który na skutek zażalenia strony rozpoznawał sprawę w całości, a nie tylko oceniał zgodność z prawem postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji. Nie prowadziło to również do zmiany przedmiotowej postępowania, skoro nadal organ rozstrzygał o dopuszczalności wszczęcia postępowania na wniosek Skarżącej. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.