III SA/Kr 909/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 17 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala Starosta decyzją z dnia [...] 2009r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.), § 44 pkt 2, § 45 ust. 2 w związku z § 35 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), art. 104 par. 1 kpa, oraz porozumienia pomiędzy Prezydentem miasta i Starostą w związku z art. 7d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), odmówił wprowadzenia zmian w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków dla działki ewidencyjnej nr 209 położonej w obrębie 209 miasto A, dotyczącej korekty przebiegu granicy pomiędzy działką przedmiotową i działką ewidencyjną nr 5 obręb 204. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że w dniu 7 stycznia 2009 r. wpłynęło pismo W. L. w sprawie usunięcia błędnego zapisu dotyczącego przebiegu granicy działki ewidencyjnej nr 209 położonej w obrębie 209 miasto A. Do materiału dowodowego organ dołączył poprzednią korespondencję z W. L. z dnia 10 maja 2008 r., która uzasadnia wniosek. Pismem z dnia 5 lutego 2009 r. J. C. w związku z toczącym się postępowaniem zgłosiła zmianę dotyczącą ujawnienia w operacie ewidencji gruntów spadkobierców po zmarłych właścicielach działki ewidencyjnej nr 5 w obrębie 204. Starosta przesłał właściwe zawiadomienie o wszczęciu postępowania wszystkim stronom. W ramach toczącego się postępowania odszukano w zasobach archiwum Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dokumentację z założenia operatu ewidencji gruntów dla obrębu 209 miasta A (D). Starosta wskazał, że ewidencja ogłoszona w Dzienniku Urzędowym WRN Nr 4 poz. 34 z dnia 15 czerwca 1976 r. nadal obowiązuje, zaś analiza danych liczbowych oraz szkiców zawartych w tym opracowaniu nie wykazała oczywistych błędów, które mogłyby stanowić podstawę do poprawy z urzędu przebiegu .granicy między działką ewidencyjną nr 209 w obrębie 209 i działką ewidencyjną nr 5 w obrębie 204. Organ poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami, z czego skorzystał w dniu 26 marca 2009 r. W. L. Jednocześnie wnioskodawca został poinformowany, że w przypadku rozbieżności pomiędzy stanem uwidocznionym w operacie ewidencji gruntów z przebiegiem granic na gruncie, w myśl art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne obowiązek dostarczenia dokumentów geodezyjnych i kartograficznych i innych niezbędnych do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków ciąży na właścicielu lub władającym. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł W. L., który zarzucił, że decyzja Starosty jest błędna i sprzeczna z prawem. Zdaniem odwołującego się Starosta w uzasadnieniu nie wykazał, dlaczego uznał, że analiza danych liczbowych oraz szkiców nie wykazała oczywistych błędów, które mogłyby stanowić podstawę do poprawy z urzędu przebiegu granicy pomiędzy działką ewidencyjną nr. 209 w obrębie 209 i działką ewidencyjna nr 5 w obrębie 204. W ocenie odwołującego się uzasadnienie było ogólnikowe i nie spełniało wymogów prawa. Ponadto odwołujący się zarzucił, że organ żądał od niego dostarczenia dokumentów geodezyjnych i kartograficznych, które znajdują się w samym ośrodku. Odwołujący się powołał się także na to, że właściciele działki przyległej do jego granicy nie kwestionują zasadności wniosku. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 17 czerwca 2009 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7b ust.2, pkt 2; ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie zmierzające do dokonania zmian w danych objętych ewidencją gruntów zostało wszczęte na wniosek strony i obowiązkiem wnioskodawcy, który zakwestionował zgodność danych zawartych w ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, było należyte udokumentowanie wniosku, stosownie do powołanych wcześniej przepisów. Miało to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy zapisy w ewidencji gruntów pozostają w zgodzie z danymi wynikającymi z aktów notarialnych dotyczących nieruchomości oraz zapisami ksiąg wieczystych urządzonych dla tych nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawnymi, każda zmiana danych objętych ewidencją gruntów i budynków musi być udokumentowana, co oznacza, że wniosek o dokonanie takiej zmiany wymaga przedstawienia przez wnioskodawcę określonych dowodów. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją przytoczoną w odwołaniu, że to organ administracji z urzędu, mając informację o zaistniałych zmianach, powinien uwzględnić je w ewidencji gruntów i budynków, bowiem w tym zakresie prawo nakłada określone obowiązki na osoby zgłaszające zmiany. Organ powołał się na wykonany na zlecenie odwołującego się podział działki 209 w obrębie 209, włączony do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 20 lutego 2008r. nr [...]. Granice działek zostały przyjęte według danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Opracowana dokumentacja stanowiła podstawę wydania przez Sąd Rejonowy postanowienia z dnia 20 marca 2009 r. sygn. akt [...] o dziale spadku i zniesieniu współwłasności działki 209 w obrębie 209 A. Działka 209 została podzielona na nowe działki 209/1 (własność A. L.) i 209/2 (własność W. L.). Zdaniem organu odwoławczego wnioskodawca w żaden sposób nie udowodnił zaistnienia okoliczności uzasadniających konieczność dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków i dlatego organ administracji nie miał podstawy do dokonania zmian, albowiem dane zawarte w ewidencji organu są zgodne ze stanem prawnym. Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Geodezyjnego i Kartograficznego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W. L. Skarżący zarzucił, że organ prowadzący ewidencję przyjął do zasobu dwa rozbieżne dokumenty (szkice polowe i dyżurną mapę ewidencyjną), a teraz próbuje przerzucić na niego ciężar sprostowania tego błędu. Skarżący zarzucił też, że szkic polowy nie został potraktowany jako istotny dowód, chociaż jest on najważniejszym i najdokładniejszym dokumentem w postępowaniach rozgraniczeniowych, wznowieniu granic, podziałach i scaleniach działek. Stanowi zatem główny materiał dowodowy w pracach geodezyjnych. Mapa ewidencyjna stanowi wprawdzie graficzny obraz działek, jednak na jej podstawie nie ma możliwości fizycznego odtworzenia przebiegu granic. Skarżący podniósł, że nie domaga się, jak twierdzą organy zmiany stanu faktycznego, lecz usunięcia błędu popełnionego przez geodetę i nierzetelnego sprawdzenia przed włączeniem do zasobu dostarczonych materiałów, które wytworzyły obecną sytuację. W skardze wskazano, że to właśnie podczas wyznaczania przebiegu granicy w dniu 20 lutego 2008 r. pojawiła się rozbieżność między stanem faktycznym a stanem wynikającym z zasobów urzędu geodezyjnego. Zdaniem skarżącego istniejąca rozbieżność jest wynikiem nierzetelnego sprawdzenia dokumentów włączanych do zasobów państwowych i nie można go obciążać kosztami jej usuwania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 2 czerwca 2010r. skarżący wniósł o zwrot poniesionych kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób wpływający na wynik sprawy, określony w art. 145 § 1 p.p.s.a. Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do art. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.), zwanej dalej ustawą, ewidencja gruntów i budynków, to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji i o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Przepis art. 20 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt. 1) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter przedmiotowy lub podmiotowy. W odniesieniu do gruntów informacje o charakterze przedmiotowym dotyczą ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub rodzaju dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Informacje podmiotowe dotyczą wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych -innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Powyższe informacje zawiera tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do rejestrów - art. 24 ust. 1 ustawy. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 (par.44 i nast.) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454) zwanego dalej rozporządzeniem, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 ustawy. Zgodnie z § 45 ust. 1 tego rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. W myśl przepisów § 46 ust. 2 pkt. 1 i 2 rozporządzenia, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian ewidencyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Przepisy rozporządzenia posługują się pojęciem aktualizacji ewidencji a nie jej prostowania. Usuwanie zatem błędów lub omyłek w ewidencji w ramach jej "aktualizacji" nie jest wyłączone, jednakże pod warunkiem, że uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja gruntów ma odzwierciedlać, a nie tworzyć (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16. 04. 2008 r., III SA/Kr 119/08, LEX nr 510289). Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Wydzielenie za pomocą linii granicznych stanowi więc jeden z elementów definicji działki ewidencyjnej. Przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w postępowaniach, o których mowa w § 36 rozporządzenia, względnie w razie braku takiej dokumentacji, w sposób określony w § 37 i nast. Zgodnie natomiast z § 60 ust. 1 rozporządzenia, danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej są między innymi numeryczny opis granic działki ewidencyjnej oraz pole powierzchni działki ewidencyjnej (pkt. 2 i pkt 3). Treść mapy ewidencyjnej stanowią (m. in) granice działek ewidencyjnych, oraz oznaczenia punktów granicznych, z wyróżnieniem punktów, których położenie określone zostało w odpowiednim trybie i z wymaganą dokładnością, a spośród nich - punktów trwale stabilizowanych w terenie, co wynika z § 28 ust. 1 pkt. 1 i 2 rozporządzenia. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek skarżącego, który domagał się "usunięcia błędnego zapisu dotyczącego przebiegu granicy" pomiędzy działką nr 209 położoną w obrębie 209 w A, a działką ewidencyjna nr 5 w obrębie 204. Zdaniem skarżącego błąd polegał na pominięciu, przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków, dwóch punktów granicznych ( 59151, 59141), przez co granica została "ścięta" i połączono punkt 5915 z punktem 5914 bez punktów pośredniczących. Pismo wszczynające postępowanie w sprawie zawiera szczegółowe stanowisko skarżącego co do genezy istniejącego błędu. Przebieg granicy na mapie ewidencyjnej powinien zdaniem skarżącego stanowić odzwierciedlenie punktów naniesionych na szkicu polowym nr [...], wykonanym w dniu 28. 08. 1974 r. , w tym pominiętych punktów 59151 i 59141 (k.4 akt adm.). Stwierdzić tym miejscu należy, w nawiązaniu do przedstawionych wyżej uwag dotyczących zmian i aktualizacji danych wynikających z ewidencji, że zgodnie z jednolitym poglądem orzecznictwa, aktualizacja danych w ewidencji dotyczy naniesienia zmian powstałych już po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych. Tak wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 10.02.2003 r., II SA 1478/01 (LEX nr 156384, także WSA w Warszawie w wyrokach z dnia 6.03.2006 r. IV SA/WA 2170/05 (LEX nr 222265) i 20.06.2006 r. IV SA/Wa 721/06 (LEX nr 2352292), również WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 19.02.2008 r. II SA/Bk 636/07 (LEX nr 480114). Zmiana granic działki, będąca aktualizacją operatu ewidencyjnego w rozumieniu przepisów § 45 i § 46 w zw. z § 36 i § 37 rozporządzenia musi wynikać z przeprowadzenia stosownego postępowania zakończonego orzeczeniem, które dopiero może być podstawą zmian w ewidencji. Nie jest wykluczone, iż zmiana dotycząca przebiegu granic może wynikać z przedstawionego organowi prowadzącemu ewidencję "samodzielnego" opracowania, o którym mowa w § 46 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia. Obowiązkiem organu będzie w takim przypadku dokonanie oceny, czy zmiana przebiegu granic w istocie dotyczyć ma zasięgu prawa własności innych podmiotów, aniżeli ją zgłaszający. Od wyniku takiego ustalenia zależeć będzie bowiem, czy opracowanie, które nie było podstawą do wydania jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w § 46 ust. 2 pkt. 1 w zw. z § 36 rozporządzenia będzie mogło stanowić wystarczającą podstawę do wprowadzenia zmian, o których mowa w § 45 ust. 1, czy też konieczne będzie przeprowadzenie postępowania, kotnego wynik decydował będzie o zasięgu prawa własności gruntu. Na problem zmiany granic i powierzchni działki zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 13.05. 1999 r. II SA 566/99 (LEX nr 46217) wyrażając stanowisko, iż zmiana taka nie może być dokonywana w trybie art. 113 § 1 kpa, jako sprostowanie omyłek, i błędów w ewidencji. Podkreślenia wymaga także, iż zgodnie z treścią art. 22 ust. 3 ustawy, na żądanie starosty osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 i art. 51, zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc powyższe uwagi do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdzić należy przede wszystkim, że wniosek skarżącego określony jako żądanie "usunięcia błędnego zapisu" stanowił w istocie wniosek o aktualizację operatu ewidencyjnego poprzez wprowadzenie zmiany dotyczącej przebiegu granicy. Był więc wnioskiem, o którym mowa w § 45 i § 46 rozporządzenia. Zgodnie z treścią § 45 ust. 1 aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Należy zatem podzielić stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, odmawiające wprowadzenia zmian w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków dla działki ewid. nr 209 położonej w obrębie 209 miasta A. Skoro przeprowadzone przez organ pierwszej instancji sprawdzenie dokumentacji geodezyjnej opracowanej podczas prac związanych z założeniem operatu ewidencji gruntów obowiązującej od dnia 15.06.1976 r. nie wykazało błędów, to brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o dokonanie zmian. Wniosek ten nie został w żaden sposób udokumentowany, pomimo udzielonego skarżącemu pouczenia o treści art. 22 ust. 3 ustawy. Obowiązek należytego udokumentowania wniosku o wprowadzenie zmian, czyli w sposób, o którym mowa w § 46 rozporządzenia, spoczywał na skarżącym jako na podmiocie, który zainicjował postępowanie w przedmiocie aktualizacji operatu, ewidencyjnego, podnosząc istniejącą sprzeczność mapy ewidencyjnej z treścią szkicu polowego. Twierdzenia te i wnioski jakie zdaniem skarżącego z nich wynikają nie zostały jednak udokumentowane w sposób określony powołanymi wyżej przepisami rozporządzenia. Odnoszą się do zarzutów skargi stwierdzić należy, wbrew temu co twierdzi skarżący, że szkic polowy jako samodzielny dokument nie podlega i nie podlegał na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów odrębnemu, samodzielnemu przyjęciu do zasobu geodezyjnego i kartograficznego i jako taki nie posiada rangi prawnej równorzędnej z mapą ewidencyjną, która zgodnie z założeniami ustawy obrazuje stan prawny wynikający z posiadanych przez organ ewidencyjny dokumentów, dopóki w sposób wskazany w ustawie nie zostaną wprowadzone zmiany w części kartograficznej i opisowej operatu. Jest to dokument podlegający złożeniu do zasobu, obrazujący prace wykonana na gruncie, jednak nie jest jedyną podstawą sporządzenia mapy ewidencyjnej. Nie można więc zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że organ "włączył do swoich zasobów rozbieżne dokumenty" i z tego powodu winien dokonać stosownej "korekty". Szkic polowy jest rysunkiem wykonanym w terenie, bez zachowania kartometryczności, na którym miarami określono położenie szczegółów terenowych w stosunku do osnowy geodezyjnej (definicja, Polska Norma ; Geodezja Terminologia - PN-86/N-02207). Na uwagę w związku z tym zasługuje wyjaśnienie organu zamieszczone w piśmie z dnia 3.06.2008 r. skierowanym do skarżącego (k. 10 akt adm.), iż szkic polowy oprócz punktów załamania granic zawiera inne punkty sytuacyjne, które nie zostały wykorzystane do obliczenia powierzchni działek ewidencyjnych, a wykonawca prac geodezyjnych przyjął do obliczenia powierzchni punkty, które uznał jako punkty za załamania granic. Uwaga ta, jakkolwiek nie powtórzona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odzwierciedla treść przytoczonej definicji szkicu polowego, z której bynajmniej nie wynika, że wszystkie punkty na ten szkic naniesione obrazują przebieg granicy. Byłoby to sprzeczne z przepisami regulującymi zasady wyznaczania przebiegu granic na mapie ewidencyjnej. Ma rację natomiast skarżący, z przyczyn podniesionych w skardze, że o prawidłowym przebiegu granicy między działką nr 209 i działką nr 5, wykazanej na mapie ewidencyjnej nie świadczy fakt dokonania podziału działki nr 209 na działki nr 209/1 i 209/2 i istnienia w tym przedmiocie postanowienia Sądu Rejonowego. Ta okoliczność wskazana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, winna być jednak zakwalifikowana jak wada uzasadnienia - naruszenie art. 107 § 3 kpa, nie mogąca jednak mieć istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, wziąwszy pod uwagę prawidłowość jego uzasadnienia w pozostałym zakresie, czyli nie wyczerpująca przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. Zasadnie również przyjęły organy, że pismo uczestniczki postępowania S. S. (k. 46 akt adm.) dotyczyło kwestii nie będących przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Z wyżej wskazanych przyczyn, na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.