III SA/Kr 918/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 1 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do tytułu wykonawczego skargę oddala Zaskarżonym przez J. M. postanowieniem z dnia 1 czerwca 2011r. Nr [...] znak [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2011r. o odrzuceniu zarzutów J. M. do tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] 2011r. Jako podstawa prawna postanowienia powołany został art. 17 § 1, 23 § 1, 34 § 5 i 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Postanowienie zapadło w następujących okolicznościach stanu faktycznego: Komendant Miejski Policji decyzją z dnia [...] 2007r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1 kpa i art. 95 ust. 3 pkt 3 i 4, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002r., Nr 7, poz. 58) wezwał J. M. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A w K w terminie do 1 kwietnia 2008r. Pismem z dnia 22 grudnia 2010r. znak [...] Komendant Miejski Policji na podstawie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wobec niewykonania w/w decyzji wystosował do J. M. upomnienie do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego położonego przy ul. A w K i wydania go dysponentowi tj. Komendantowi Miejskiemu Policji lub osobie upoważnionej. Upomnienie doręczono osobiście J. M. w dniu 28.12.2010r. Następnie, Komendant Miejski Policji wystawił w dniu [...] 2011r. tytuł wykonawczy Nr [...], w ten sposób wszczynając postępowanie egzekucyjne w zakresie opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. A w K. Pismem z dnia 4 kwietnia 2011r. (data wpływu do organu 06.04.2011r.) J. M., działając przez pełnomocnika adwokata Z. L. wniósł zarzuty wobec w/w tytułu wykonawczego, na podstawie art. 33 pkt 4, 5, 8, 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzucając, iż błędnie określono osoby zobowiązane do opuszczenia i opróżnienia z rzeczy lokalu położonego przy ul. A w K wskazując na J. M. oraz bliżej nieokreślony krąg osób (art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), niewykonalność określonego w tytule wykonawczym obowiązku o charakterze niepieniężnym z uwagi na samodzielne tytuły prawne pozostałych mieszkańców w/w lokalu do jego zajmowania i niepochodzenie ich uprawnień od J. M. a także z uwagi na to, że nie wydano wobec nich odrębnych decyzji o opróżnieniu lokalu (art. 33 pkt 5 ), zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, gdyż opuszczenie i opróżnienie z rzeczy w/w lokalu przez skarżącego spowoduje rozdzielenie go od najbliższej rodziny, w szczególności żony, która posiada tytuł prawny do zajmowania przedmiotowego lokalu na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (art. 33 pkt 8) a także skarżący zarzucił tytułowi wykonawczemu niedołączenie dowodu doręczenia upomnienia z art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33 pkt 10). Wniósł wobec tych zarzutów o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, a na podstawie art. 59 w/w ustawy o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Przedstawiając uzasadnienie zarzutów J. M. podał, że adresatem tytułu wykonawczego winien być tylko i wyłącznie on sam, jako wywodzący prawo do zamieszkiwania od swojego ojca T. M. — funkcjonariusza MO. Takich praw nie posiadały już jednak dzieci J. M., jak i jego żona A. M. Z tego względu w ocenie skarżącego treść obowiązku określona w tytule wykonawczym jest niewykonalna. Skarżący przedstawił przy tym stanowisko, że przepis art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zezwala organowi egzekucyjnemu na badanie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, ale nie dotyczy to badania, czy obowiązek ten został nałożony na właściwą osobę. Dalej skarżący wskazał, że skoro w jego przekonaniu obowiązek opuszczenia lokalu nie rozciąga się na członków rodziny to wykonanie obowiązku spowoduje uciążliwość dla rodziny w tym znaczeniu, iż w lokalu nadal zamieszkiwać będzie jego żona — A. M. oraz dzieci, co niezasadnie wpływać będzie na rozerwanie więzi statuujących małżeństwo i rodzinę. Na koniec wyjaśnił, że nie dołączono do tytułu wykonawczego dowód doręczenia upomnienia, o którym stanowi art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r., poprzestając na odbitce ksero, która nie jest dokumentem w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa. Skarżący podał, że za odpis uznaje się jedynie kopię oryginału. Istotą odpisu jest zatem odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny z układem graficznym oryginału (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie pełnej zgodności jego treści z oryginałem. Osoba poświadczająca przyjmuje wtedy odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Komendant Miejski Policji wydał w rozpoznaniu zarzutów postanowienie Nr [...] na podstawie art. 17 § 1 i art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odrzucające w całości zarzuty J. M. do tytułu wykonawczego z [...] 2011r. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu, że ustawowo rzecz ujmując, podstawą zarzutu może być błąd co do osoby zobowiązanego. Jednak zarzut J. M. w tym względzie należy uznać za bezzasadny, gdyż kwestia uznania osób zamieszkujących wraz z nim w lokalu przy ul. A w K tj. A. M., Ł. M. i B. M. za strony postępowania w sprawie opróżnienia w/w lokalu mieszkalnego była już przedmiotem badania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 20 kwietnia 2010 roku (sygn. akt I OSK 1232/09) decyzja skierowana do J. M. wydana została w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w lokalu i nie ma znaczenia, czy zostały one wskazane z imienia i nazwiska. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego konstrukcja decyzji, której adresatem jest J. M. i inne zamieszkujące z nim w przedmiotowym lokalu osoby jest poprawna, gdyż współzamieszkiwanie tych osób w przedmiotowym lokalu jest bezpośrednio związane z osobą zobowiązanego. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, organ wskazał, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Co do zarzutu z art. 33 pkt 8 dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ wskazał, że skoro obowiązek opróżnienia lokalu dotyczy wszystkich osób zamieszkałych w mieszkaniu, nie będzie powodował rozerwania więzi statuujących małżeństwo i rodzinę. Za bezzasadny uznał na koniec organ zarzut z art. 33 pkt 10 ustawy, tj. niespełnienie wymogów określonych w art. 27, wyjaśniając, że wraz z tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] 2011 roku został przesłany na adres pełnomocnika strony dowód doręczenia w dniu 28 grudnia 2010 roku upomnienia J. M., w formie uwierzytelnionej kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru wymienionego pisma. Żaląc się na powyższe postanowienie J. M. ponowił w zasadzie zarzuty wobec tytułu wykonawczego, dodatkowo wskazując, iż organ nie wziął pod uwagę nowych okoliczności tj. tego, iż przed Sądem Rejonowym prowadzone jest postępowanie o ustalenie wstąpienia z mocy prawa w stosunek najmu lokalu przez A. M. Nie będą stroną postępowania zakończonym decyzją z [...] 2007r. wszczęła postępowanie sądowe wobec właściciela lokalu. W tym miejscu skarżący ponownie odwołał się do wyjątku od reguły niebadania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Skarżący raz jeszcze podkreślił uciążliwość zastosowanego środka egzekucyjnego dla rodziny oraz zarzut braku formalnego, gdyż w jego ocenie nie doręczono do tytułu uwierzytelnionej kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru. Po rozpoznaniu zażalenia Komendant Wojewódzki Policji wydał opisane na wstępie postanowienie. Wyjaśnił w uzasadnieniu, że podstawy do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego są enumeratywnie określone w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tzn. stanowią katalog zamknięty. Jeżeli zarzuty podnoszone przez zobowiązanego nie wypełniają dyspozycji określonych w tym przepisie, nie mogą stanowić podstawy umorzenia lub zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Przechodząc konkretnie do zarzutów odwołania organ podał, że w niniejszym postępowaniu nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Podobnie jak organ I instancji wykazał, iż kwestia uznania osób wspólnie zamieszkujących z J. M. w lokalu przy ul. A w K została już zbadana i prawomocnie rozstrzygnięta zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jak również przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r. konstrukcja decyzji o opróżnieniu lokalu z osób i rzeczy przez J. M. jest poprawna. Nie ma więc potrzeby określać te osoby z imienia i nazwiska, skoro ich pobyt w przedmiotowym lokalu jest bezpośrednio związany z osobą zobowiązanego. Za błędne uznał organ twierdzenie skarżącego, iż obowiązek opróżnienia lokalu jest niewykonalny. W żaden sposób nie wykazano tej okoliczności. To na zobowiązanym ciąży wykazanie niewykonalności obowiązku. W tym miejscu organ wskazał, że przesłanką niewykonalności obowiązku są trwałe, obiektywne i nieusuwalne przeszkody uniemożliwiające jego wykonanie. W przedmiotowej sprawie żadna z takich przeszkód nie zaistniała. Organ dodał również, że kwestia zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 31, póz. 266) była poddana ocenie w postępowaniach sądowych. Według art. 3 ust. 2 przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów (...), jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Tak więc podnoszenie tego samego argumentu w postępowaniu egzekucyjnym jest bezcelowe. Także zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest bezzasadny. Obowiązku o charakterze niepieniężnym - opróżnienia lokalu mieszkalnego nie można bowiem wykonać inaczej niż przez fizyczne odebranie tej nieruchomości i opróżnienie z osób i rzeczy całego lokalu. Istotnym dla organu odwoławczego jest fakt, że obowiązek dotyczy wszystkich osób to znaczy całej rodziny J. M. i nie spowoduje wykonanie obowiązku rozdzielenia rodziny. Ostatecznie, za całkowicie nieuzasadniony uznał organ odwoławczy zarzut dotyczący niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy, podając, że uwierzytelnić pismo może strona, która jest jego autorem. Tak właśnie jest w omawianym wypadku, albowiem autorem pisma pt. "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest organ egzekucyjny - Komendant Miejski Policji, działający przez swój urząd czyli Komendę Miejską Policji (na tym dokumencie znajduje się pieczęć urzędowa organu egzekucyjnego). Tym samym wytwórca (autor) dokumentu miał prawo uwierzytelnić kopię wystawionego przez siebie potwierdzenia odbioru doręczonego upomnienia, na którym zobowiązany miał się wyłącznie podpisać. Jednocześnie organ wskazał, że nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 56 § 1 pkt 1-5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącym obligatoryjne lub fakultatywne przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz w art. 59 § 1 i 2 dotyczące umorzenia tego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie J. M. wniósł o jego uchylenie oraz poprzedzające go postanowienie, w uzasadnieniu skargi powtarzając zarzuty wobec tytułu wykonawczego z [...] 2011r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie posiada natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisem 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się, aby w zaskarżonym postanowieniu zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu uzasadniającym uchylenie bądź stwierdzenie nieważności. Zaskarżone przez J. M. postanowienie zostało wydane na podstawie art. 33 w zw. z art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Przepisy te stanowią o podstawie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podając, że są nimi: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Art. 34 w/w ustawy określa tryb rozpoznania zarzutów, wskazując w pkt 4, że organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W ocenie Sądu zasadnie orzekające w sprawie organy przyjęły, iż zarzuty J. M. nie są uzasadnione, a w związku z tym nie zachodzi potrzeba umorzenia postępowania egzekucyjnego czy zastosowania mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. J. M. oparł zarzuty egzekucyjne a następnie skargę na czterech zarzutach egzekucyjnych: z art. 33 pkt 4 – błąd co do osoby zobowiązanego, z pkt 5 – niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, z pkt 8 - zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz z pkt 10 – niespełnienie wymogów z art. 27. Odnosząc się konkretnie do poszczególnych zarzutów – jeśli chodzi o błąd co do osoby zobowiązanego – zarzut byłby uzasadniony w sytuacji rozbieżności między imieniem i nazwiskiem osoby zobowiązanej w orzeczeniu stanowiącym podstawę wystawienia tytułu a imieniem a nazwiskiem wskazanym w tytule wykonawczym (por. wyrok NSA z 29.12.1998r. sygn. akt 2801/07, wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 855/09, Legalis). Tego rodzaju rozbieżność w sprawie nie zachodzi, gdyż zarówno w decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2007r. Nr [...] o opróżnieniu z osób i rzeczy lokalu przy ul. A w K jak i w tytule wykonawczym wskazana została ta sama osoba – J. M. Nie ma w związku z tym wątpliwości co do tożsamości osoby, wobec której skierowana jest egzekucja administracyjna. Tak samo nie ma wątpliwości, iż egzekucja skierowana jest nie tylko do osoby J. M., ale do wszystkich z nim zamieszkujących osób to jest żony A. M. oraz jego dzieci. Nie było potrzeby wskazywania osób tych z imienia i nazwiska zarówno w decyzji, jak i w tytule wykonawczym, gdyż z konstrukcji decyzji o opróżnieniu lokalu na podstawie art. 95 ust. 4 ustawy o Policji należy wnioskować, iż decyzja wydana w stosunku do strony postępowania (w niniejszej sprawie skarżącego) odnosi skutek względem pozostałych osób zamieszkujących wraz z nią lokal bez tytułu prawnego. Faktem jest, że z błędem co do osoby zobowiązanego mamy do czynienia także wówczas, gdy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego (por. WSA w Opolu z 18.05.2011r. sygn. I SA/Op 136/11, Legalis). Jednak nie można przyjąć w rozpoznawanej sprawie, iż Komendant Miejski Policji błędnie skierował egzekucję do osób zamieszkujących wraz ze skarżącym w lokalu przy ul. A. Wynika to jak powiedziano wyżej, z istoty decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu. Charakter prawny decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu ma wpływ także na ocenę kolejnego zarzutu J. M. koncentrującego się na wykazaniu, że określony w tytule wykonawczym obowiązek opuszczenia lokalu jest niewykonalny, gdyż nie wydano wobec żony skarżącego i jego dzieci odrębnych tytułów wykonawczych koniecznych według skarżącego ze względu na brak związku uprawnień tych osób do zajmowanego lokalu. Odnosząc się do tego zarzutu, podkreślić tu należy raz jeszcze, że obowiązek opuszczenia lokalu wynika jedynie z faktu zajmowania go bez tytułu prawnego. Natomiast generalnie o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym w rozumieniu art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji można by mówić w sytuacji wady decyzji nakładającej obowiązek, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (kwalifikującej do stwierdzenia nieważności), bądź w sytuacji gdyby niewykonalność nastąpiła po wydaniu decyzji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.11.2008r. sygn. II OSK 1365/07 (Lex nr 532603) "niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny, przy czym obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w naturze". Co istotne, ciężar dowodu, iż obowiązek o charakterze niepieniężnym obciąża stronę, która wnosi zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Rolą natomiast organu a następnie Sądu jest ocena czy okoliczności faktyczne podnoszone przez stronę powodują obiektywną niewykonalność obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zauważalne w niniejszej sprawie jest, iż J. M. w zasadzie nie podniósł w kontekście niewykonalności obowiązku okoliczności natury faktycznej, ale natury prawnej, gdyż znowu odwołał się do zagadnienia zakresu osobowego decyzji o opróżnienia lokalu. W związku z tym zarzut niewykonalności nie może zostać uwzględniony. Kolejny zarzut egzekucyjny J. M. zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego również nie znajduje w świetle okoliczności sprawy uzasadnienia. Sąd zgadza się ze stwierdzeniem skarżącego, że zasadą w postępowaniu egzekucyjnym jest stosowanie najłagodniejszego środka egzekucyjnego, która to zasada koresponduje z zasadą celowości postępowania egzekucyjnego mającego chronić zobowiązanego przed wykorzystaniem egzekucji jako dodatkowego środka represji – niemniej jak słusznie zauważył organ odwoławczy obowiązku o charakterze niepieniężnym – opróżnienia lokalu mieszkalnego nie można wykonać inaczej niż przez fizyczne odebranie tej nieruchomości i opróżnienie z osób i rzeczy całego lokalu. Jeszcze raz należy podkreślić, że skoro obowiązek opuszczenia lokalu dotyczy całej rodziny skarżącego – trudno uznać w świetle nawet doświadczenia życiowego, że opuszczenie lokalu spowoduje zerwanie więzi rodziny. Pozostaje ostatni zarzut egzekucyjny J. M., który oparł się na pkt 10 art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji to jest na niespełnieniu wymogów określonych w art. 27 ustawy. Przepis ten stanowi o wymogach formalnych tytułu wykonawczego, w § 3 określając, że do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli upomnienie nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Z akt administracyjnych (pism przewodnich organu k.102) wynika, że organ egzekucyjny przesłał J. M. tytuł wykonawczy oraz uwierzytelnioną kserokopię dowodu doręczenia upomnienia z dnia 22.12.2010r. Skarżący nie zaprzecza tej okoliczności (to jest doręczeniu podwójnemu tych dokumentów), niemniej uważa, że kserokopia upomnienia nie została uwierzytelniona w sposób wymagany prawem, a wręcz wskazuje na obowiązek doręczenia dowodu oryginału. Odnosząc się do tego zarzutu należy mieć na względzie, iż w sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam podmiot to jest Komendant Miejski Policji. Generalnie obowiązek wskazany w art. 27 § 3 w/w ustawy ciąży zatem na wierzycielu względem organu egzekucyjnego, nie zaś względem zobowiązanego. Okoliczność ta ma znaczenie w kontekście wpływu potencjalnego uchybienia art. 27 na postępowanie egzekucyjne. Niemniej jak słusznie zwrócił organ uwagę za postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29.01.2008r. sygn. II OSK 48/08, że uwierzytelnić pismo może strona, która jest jego autorem. Wynika z powyższego, że żaden z zarzutów J. M. dotyczących egzekucji administracyjnej nie znalazł uzasadnienia w przepisach prawa, stąd skarga J. M. podlega na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddaleniu.