III SA/Kr 921/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 3 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T. D. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a : 1. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu T. D. z Kancelarii Radców Prawnych przy ul. [...] w K, kwotę 180 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 921/10, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności, 2. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu T. D. z Kancelarii Radców Prawnych przy ul. [...] w K, kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 921/10, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności. Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 921/10 referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego Z. B. pełnomocnika z urzędu, którym został radca prawny T. D. Pismem z dnia 8 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 921/10 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 921/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Na postanowienie to pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 921/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił zażalenie i uchylił swoje postanowienie z dnia 1 lipca 2011 r. oraz przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1960/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2010r., sygn. akt III SA/Kr 921/10. Z akt OSK 1960/11 Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, ze radca prawny nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (protokół rozprawy k. 157) Pismem z dnia 19 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego – radca prawny T. D. wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej w całości pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 921/10 referendarz sądowy oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia za przygotowanie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 921/10 (w pkt I postanowienia) i przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w kwocie 270 zł za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 921/10 (w pkt II postanowienia). Zdaniem referendarza, skoro § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) warunkuje możliwość przyznania radcy prawnemu wynagrodzenia od "sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej" (koniunkcja), to nie można tracić z pola widzenia, że przez "wniesienie" skargi kasacyjnej należy rozumieć skuteczne nadanie jej biegu, a nie złożenie pisma procesowego w sądzie. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest jednak, zdaniem referendarza sądowego, brak wystarczającego uzasadnienia do przyznania radcy prawnemu odrębnego wynagrodzenia za przygotowanie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w oparciu o przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia. Referendarz sądowy podniósł, że w takim układzie procesowym nie mamy do czynienia z "postępowaniem zażaleniowym" sensu stricte o jakim wzmiankują przepisy art. 194 § 1, art. 33 § 2, art. 227, art. 260, art. 263, art. 284, art. 297, art. 298, art. 49 § 2, art. 227 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz postępowaniem determinowanym dążeniem do wywołania skutku procesowego polegającego na zainicjowaniu kontroli instancyjnej wyroku Sądu I instancji, która to okoliczność daje dopiero podstawę do przyznania radcy prawnemu wynagrodzenia "za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej". Równocześnie referendarz sądowy stwierdził, że skuteczne przygotowanie wniosku o przywrócenie terminu oraz zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wiązało się dla radcy prawnego ze zwiększonym nakładem pracy co uzasadnia przyznanie mu podwyższonego wynagrodzenia. Referendarz sądowy zastrzegł przy tym jednak, że zawarty w rozdziale 6 rozporządzenia ("Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa") przepis § 15 pkt 1 stanowi lex specialis w stosunku do § 2 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia limitując wysokość kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa do wysokości maksymalnie 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4. W efekcie zatem, zdaniem referendarza sądowego, wysokość wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej dla radcy prawnego, który nie prowadził sprawy w I instancji ustalona w oparciu o przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i przepis 15 pkt 1 powołanego rozporządzenia zamknąć się musi kwotą 270 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 150% ¾ stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c. Pismem z dnia 11 lipca 2012 r. radca prawny T. D. wniósł sprzeciw od pkt I powyższego postanowienia referendarza sądowego, domagając się przyznania wynagrodzenia w kwocie 120 zł za sporządzenie i wniesienie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2011r. Zdaniem radcy prawnego, referendarz sądowy bezpodstawnie odmówił postępowaniu zażaleniowemu wszczętemu na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi charakteru postępowania zażaleniowego w rozumieniu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) i nie zastosował § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d tego rozporządzenia. Radca prawny stwierdził również, że wywody uzasadnienia zaskarżonego postanowienia są niezrozumiałe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 260 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.): "W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym". W związku z powyższym należy stwierdzić, że na skutek prawidłowo wniesionego przez radcę prawnego T. D. sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 czerwca 2012 r., postanowienie to utraciło moc wiążącą, a sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu od początku przez tut. Sąd. Zgodnie z treścią art. 250 p.p.s.a.: "Art. 250. Wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków." Zasady przyznawania wynagrodzenia radcą prawnym ustanowionym pełnomocnikami z urzędu stron zostały określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i lit. d tego rozporządzenia: "§ 14. 2. Stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1) w pierwszej instancji: (...) c) w innej sprawie - 240 zł; 2) w drugiej instancji: (...) b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (...) jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, (...) nie mniej niż 120 zł, d) w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł. W rozpatrywanej sprawie radca prawny T. D. został wyznaczony na pełnomocnika z urzędu skarżącego Z. B., w którego imieniu wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 921/10 oraz sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 921/10. W związku z powyższym Sąd przyznał radcy prawnemu T. D. wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, określając jego wysokość na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w związku z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz wynagrodzenie za wniesienie zażalenia, określając jego wysokość na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Sąd uznał bowiem, że brak jest podstaw do odmiennego traktowania zażaleń wnoszonych w związku ze skargą kasacyjną od zażaleń wnoszonych w ramach "postępowania zażaleniowego sensu stricte", tak jak stwierdził to referendarz sądowy w swoim postanowieniu. Brak jest takiego rozróżnienia zarówno w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i w w/w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. Należy zauważyć, że zarówno wniesienie zażalenia pozostającego w związku ze skargą kasacyjną, jak i zażalenia "samodzielnego", jest taką samą czynnością prawną, której celem jest wszczęcie postępowania zażaleniowego i dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Poza tym sporządzenie przez pełnomocnika strony zażalenia wymaga od niego takiego samego nakładu pracy niezależnie od tego na jakim etapie postępowania sądowego jest ono wnoszone. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.